Het Lyttelton is een prosceniumtheater, traditioneel qua basisvorm maar ongekend in de kwaliteit van het zicht en de akoestiek. Er zijn geen hinderlijke pilaren, balkonhekken of andere bekende obstakels; vanuit elk van de 890 stoelen kun je alles even goed zien en horen. In tegenstelling tot de meeste klassieke theaters beschikt het Lyttelton over een verstelbaar proscenium. Het podium kan worden omgevormd tot een open-end stage, er kan een voortoneel worden toegevoegd, of er kan een orkestbak worden gecreëerd voor maximaal 20 muzikanten. Geen enkele zitplaats is verder verwijderd van de acteur dan de afstand vanaf de eerste rij van het 'dress circle'-balkon in veel oudere, grotere theaters. De zaal (stalls) bevindt zich op de begane grond, terwijl het balkon (circle) bereikbaar is via een eigen lift en trap op de bovenverdieping. Op beide verdiepingen bevindt zich een bar in de foyer. Het Lyttelton Theatre is vernoemd naar Oliver Lyttelton, Viscount Chandos. Zijn ouders behoorden tot de eerste actieve voorvechters van het National Theatre en hijzelf diende als de allereerste voorzitter van het instituut.