Lyttelton to teatr z klasyczną ramą sceniczną. Choć na pierwszy rzut oka ma tradycyjny układ, wyróżnia się na tle innych obiektów doskonałą widocznością i nienaganną akustyką. Zapomnij o filarach zasłaniających widok, barierkach czy innych typowych dla starych teatrów mankamentach – z każdego z 890 miejsc widać i słychać niemal identycznie dobrze. To, co odróżnia Lyttelton od większości tradycyjnych scen, to regulowany portal prosceniowy. Scenę można otworzyć, dodać przedscenie lub stworzyć kanał orkiestrowy mieszczący do 20 muzyków. Co więcej, nawet najdalsze rzędy znajdują się w takiej odległości od aktorów, jak pierwszy rząd balkonu w wielu starszych, większych gmachach teatralnych. Parter znajduje się na poziomie wejścia, natomiast na balkon (circle) prowadzą schody oraz winda. Na obu piętrach w obrębie foyer dostępny jest bar. Nazwa teatru upamiętnia Olivera Lytteltona, wicehrabiego Chandos. Jego rodzice należeli do pierwszych skutecznych orędowników powołania National Theatre, on sam zaś pełnił funkcję jego pierwszego dyrektora zarządu.