RECENZJA: Czarnoksiężnik z Oz, Leeds Playhouse ✭✭✭✭✭

Jonathan Hall ocenia „Czarnoksiężnika z krainy Oz” – tegoroczną świąteczną propozycję dla całych rodzin od Leeds Playhouse.

Agatha Meehan (Dorota) i młody zespół spektaklu „Czarnoksiężnik z krainy Oz”. Fot. The Other Richard Czarnoksiężnik z krainy Oz

Leeds Playhouse

5 Gwiazdek

REZERWUJ BILETY „Czarnoksiężnik z krainy Oz” – tegoroczne bożonarodzeniowe widowisko w nowo odremontowanym Leeds Playhouse – to kolorowa i pełna życia uczta dla widzów. Klasyczna opowieść o dziewczynce (i jej psie) zagubionej w obcej krainie, próbującej odnaleźć drogę do domu, wybrzmiewa niezwykle aktualnie w czasie politycznych zawirowań, kiedy wielu z nas czuje się podobnie zagubionych. Spektakl, wyreżyserowany z rozmachem przez Jamesa Brininga, dyrektora teatru, trzyma się blisko kultowego filmu z 1939 roku, uważanego za najczęściej oglądany film wszech czasów. Znajdziemy tu wszystkie ikoniczne elementy – wrzeszczącą wiedźmę, kolorowe Mankiny, drogę z żółtej cegły – aż po Dorotkę śpiewającą „Somewhere over the Rainbow” na wozie w zakurzonym Kansas. Mimo że materiał źródłowy ma już 80 lat, historia wcale się nie zestarzała – rodzina zmagająca się z trudną sytuacją ekonomiczną, zadufana w sobie bogata tyranizująca otoczenie czy budzący strach lider, który okazuje się szarlatanem. To wszystko, w połączeniu z błyskotliwymi zmianami w kreacji postaci (żeński Strach na Wróble czy Blaszany Drwal zakochany w leśniku), sprawia, że opowieść wydaje się niezwykle współczesna.

Eleanor Sutton jako Strach na Wróble. Fot. The Other Richard

Być może dlatego, że film powstał przed erą cyfrowych efektów specjalnych i animatroniki, jego adaptacja sceniczna wypadła tak naturalnie. Połączenie magii fizycznej i tylnej projekcji tworzy serię wspaniałych efektów: drogę z żółtej cegły, która zdaje się żyć własnym życiem, lśniące Szmaragdowe Miasto i spektakularne tornado z latającymi odłamkami, wiedźmą na miotle i Dorotką uniesioną wysoko przez wirujący wiatr.

Graham Hoadly (Profesor) i Agatha Meehan (Dorota). Fot. The Other Richard

Oczywiście każde wystawienie „Czarnoksiężnika z krainy Oz” opiera się na postaci Dorotki; obsadzając Lucy Sherman (jedną z dwóch aktorek grających tę rolę), Leeds Playhouse trafił w dziesiątkę. W roli, w której poprzeczka została zawieszona tak wysoko jak tęcza przez samą Judy Garland, aktorka utrzymała niesamowity poziom energii i autentyczności. Ma wspaniały głos, a w jej wykonaniu „Somewhere over the rainbow” brzmiało niesamowicie podobnie do oryginału panny Garland. Partnerował jej świetny zespół, wśród którego wyróżniali się Polly Lister jako prawdziwie operowa Zła Czarownica z Zachodu oraz Sam Harrison jako stęskniony za miłością Blaszany Drwal. Uznanie należy się także najmłodszym członkom obsady, którzy tchnęli życie w postacie Mankinów dzięki radosnej i precyzyjnej choreografii Lucy Cullingford.

Polly Lister jako Zła Czarownica z Zachodu. Fot. The Other Richard

Scenografia Simona Higletta to feeria barw pełna tęcz, pól, drzew i zamków, która dzięki obrotowej scenie i projekcjom płynnie zmieniała lokalizacje. Orkiestra „Czarnoksiężnika z krainy Oz” zapewniła rewelacyjną ścieżkę dźwiękową – niestety niewidoczna dla widzów, poza krótkim pojawieniem się na telebimie podczas ukłonów.

„Czarnoksiężnik z krainy Oz” to jeden z tych filmów, które zapisały się w światowym kodzie kulturowym i wciąż przyciągają nowe pokolenia fanów. Patrząc na reakcję młodszej (i tej nieco starszej) publiczności na koniec wczorajszego spektaklu, można śmiało powiedzieć, że produkcja Leeds Playhouse właśnie wychowała sobie kolejną generację wielbicieli.

Grają do 25 stycznia 2019

Zapisz się do naszego newslettera

https://youtu.be/jwe6jtOVCAU