RECENZJA: Trois Ruptures / Three Ruptures, Chelsea Theatre ✭✭✭

Trois Ruptures / Trzy rozstania

Chelsea Theatre

22 stycznia 2015

3 gwiazdki

Przywodzące na myśl dzieła Ionesco, „Trois Ruptures” to tryptyk o kończących się relacjach – związkach, które rozpadają się z różnych powodów: wyczerpania, ukrytego homoseksualizmu czy niemal groteskowej nienawiści, a wszystko to z różnym natężeniem przemocy w finale.

Sztuka przywołuje również skojarzenia z późniejszą twórczością Caryl Churchill – szybkie tempo i powtarzalność dialogów łączą tu błyskotliwy, choć dosadny humor z sugestywną wizją szaleństwa, jakie towarzyszy rozpadowi więzi między dwojgiem ludzi.

Edith Vernes i Chris Campbell dają solidny popis aktorski. Ich wyczucie komizmu jest bez zarzutu.

Oprawa scenograficzna jest prosta, lecz elegancka – składa się jedynie ze stołu i zasłon pełniących funkcję ekranów projekcyjnych. Reżyserka Marianne Badrichani stworzyła spójną wizję, w której multimedia i oprawa dźwiękowa znakomicie dopełniają grę na żywo.

Choć aktorstwo stoi na wysokim poziomie, spektakl pozostawia widza nieco obojętnym. Można zrozumieć intelektualne uzasadnienie wyborów dramaturga Rémiego De Vosa, jednak w tekście więcej jest chłodnej kalkulacji niż emocji.

„Trois Ruptures” to bez wątpienia udany wieczór w teatrze. Spektakl niepokojący, choć momentami brakuje mu silniejszego impulsu narracyjnego, który w pełni uzasadniałby ten poziom dyskomfortu.

Mimo to, teatr, który zmusza do myślenia, zawsze jest wart uwagi.

Recenzja: James Garden