RECENSIE: Trois Ruptures / Three Ruptures, Chelsea Theatre ✭✭✭

Trois Ruptures / Three Ruptures

Chelsea Theatre

22 januari 2015

3 Sterren

In de traditie van het werk van Ionesco is Trois Ruptures een triptiek van relatiebreuken – verbintenissen die om uiteenlopende redenen stranden: uitputting, sluimerende homoseksualiteit en een venijnige haat die doet denken aan online getrol, elk met een eigen gewelddadige ontknoping.

Het stuk roept ook associaties op met het recente werk van Caryl Churchill door de snelle tekstherhalingen, waarin de doordachte (zij het vulgaire) humor naadloos overvloeit in een scherp beeld van de waanzin die toeslaat wanneer een relatie instort.

Edith Vernes en Chris Campbell leveren beiden solide acteerprestaties en hun komische timing is uitstekend.

Het decorontwerp is sober maar elegant, met slechts een tafel en gordijnen die tevens dienstdoen als filmdoek. Regisseur Marianne Badrichani heeft een heldere visie neergezet, waarbij de film- en geluidsfragmenten de live-actie perfect aanvullen.

Hoewel het spel voortreffelijk is, laat het stuk de toeschouwer enigszins koud. De intellectuele keuzes van toneelschrijver Rémi De Vos zijn weliswaar te begrijpen, maar de tekst spreekt eerder het hoofd dan het hart aan.

Trois Ruptures staat garant voor een boeiende avond in het theater. Het is verontrustend, maar de narratieve kracht schiet net iets te kort om dat niveau van ongemak volledig te rechtvaardigen.

Desalniettemin is theater dat aanzet tot nadenken altijd de moeite waard.

Recensie door James Garden