ELEŞTİRİ: Joe Allen Covent Garden’da Bir Akşam: An Evening At Joe's ✭✭✭

Julian Eaves, tiyatro dünyasının en sevilen mekanlarından birinin geleceğini kurtarmak amacıyla düzenlenen çevrimiçi kabare gecesi An Evening At Joe's'u yorumluyor.

An Evening At Joe's

4 Temmuz Cumartesi - Çevrimiçi

3 Yıldız

Çevrimiçi İzleyin

Görünüşe göre karantina süreci uzadıkça, kısıtlamaların etrafından dolanma konusunda hepimiz daha usta hale geliyoruz. Londra Covent Garden'daki vazgeçilmez mekanımız Joe Allen restorandaki durum da tam olarak böyle. Burası her zaman tiyatro ve eğlence dünyasının 'evi' olmuştur ve West End'in en iyi yeteneklerini akşam yemeği kabarelerinde ağırlama konusunda muazzam bir geçmişe sahiptir. Bu akşamki etkinlik ise restoranın varlığını sürdürebilmesi için düzenlenen bir Covid-19 Acil Yardım Fonu etkinliğiydi.

Kadın kılığına giren performans sanatçısı La Voix'in sunduğu gecede pek çok konuk Zoom üzerinden katılım sağladı. Restaurant personeli bize geleneksel bir 'Joe Allen' kokteylinin yapılışını göstermeden hemen önce, Lucy Williamson'dan sıcak ve gür sesli bir 'Being Alive' dinledik - en son ne zaman bir şov dünyası kabaresine yemek programı unsurlarının sızdığını görmüştünüz? 1000'den fazla izleyici bu anları 'canlı' izlemek için ekran başındaydı; programda vantrilok Stephen Hewlett bile vardı. Ardından Patricia Hodge ve Derek Jacobi'yi ne sipariş edeceklerine karar verirken yaşadıkları 'birinci dünya dertlerini' tartışırken izledik.

Sıradaki isim Fra Fee idi. O harika bariton sesiyle piyano başında 'Someone To Watch Over Me'yi seslendirdi: Şarkının girişindeki vokal tekniği, o devasa Broadway tiyatrolarının her köşesine ulaşmak için kullanılan yarı-operatik 1920'ler Broadway tarzına oldukça yakındı; nakarat kısmında ise büyük bir finalle biten klasik 'yavaş balad' tarzını tercih etti. La Voix, bir müzik direktörü eksikliğinin yarattığı sorunu kendine has 'lip-sync' gösterisiyle aştı: 'Don't Rain On My Parade' performansında bu yöntem oldukça başarılıydı. Eğer bu tarzdan hoşlanıyorsanız, gerçekten iyi yapılmış bir performanstı.

Ancak Lucy ve Fra Fee'nin 'Guys'n'Dolls'tan 'Sue Me' düetinde 'gerçek' sesler ve önceden kaydedilmiş bir eşlik dinledik. Debbie Kurup ise piyanistiyle aynı odadaydı ve 'What's Love Got To Do With It?'in süper havalı, nefes kesici ama duygusal bir versiyonunu sundu: Piyano derinden tınlarken, sesi parlak tonlarıyla bu çok bilinen şarkıya bambaşka bir atmosfer kattı.

Genel olarak, geleneksel bir kabareye kıyasla daha az müzik vardı. Ancak Joe Allen'ın ilk garsonlarından birinden Frank Loesser'in 'The Most Happy Fellah' müzikalinden 'Oh, my feet'i duymak harikaydı: Yine uzun olmayan ama çok yerinde bir seçimdi. Unutmayın: Karşılığında yemek veya içecek almasanız bile restorana hâlâ bağış yapabilirsiniz! Sonuçta hepsi iyi karmadır.

Bu düşünceyle, Claire Moore, 'Annie'den 'Tomorrow' ile Noel Gay'in 1931 yapımı neşeli moral şarkısı 'Laughing At The Rain'in jazzy bir karışımıyla sahneyi toparladı. Hemen ardından Gary Wilmott, 'Copacabana'dan muazzam bir 'Lola' patlattı. Kusursuz!