RECENSIE: An Evening At Joe's, Joe Allen Covent Garden ✭✭✭

Julian Eaves recenseert An Evening At Joe's, een online cabaretavond om fondsen te werven voor de toekomst van een van de meest geliefde hotspots van West End.

An Evening At Joe's

Zaterdag 4 juli - online

3 Sterren

Bekijk Online

Hoe langer de lockdown duurt, des te creatiever lijken we te worden in het omzeilen ervan. Dat geldt nergens meer dan voor het onverwoestbare restaurant Joe Allen in het Londense Covent Garden. Dit etablissement is al decennialang de 'huiskamer' van de theater- en entertainmentindustrie en heeft een uitstekende reputatie opgebouwd met cabaretavonden van hoog niveau, verzorgd door het beste talent van West End. Ditmaal betrof het een benefietavond om het voortbestaan van het restaurant te waarborgen.

Onder leiding van grande dame La Voix bevatte dit evenement talrijke bijdragen via Zoom. Lucy Williamson trapte af met een warme, diepe versie van 'Being Alive', gevolgd door het personeel dat liet zien hoe je een traditionele 'Joe Allen' cocktail maakt – wanneer zag u voor het laatst kooktelevisie in een showbizz-cabaret voorbijkomen? Een publiek van ruim 1.000 mensen keek live mee, terwijl buikspreker Stephen Hewlett zijn acte de présence gaf. Vervolgens zagen we Patricia Hodge en Derek Jacobi die op heerlijke wijze hun luxeproblemen bespraken bij het maken van een menukeuze.

Fra Fee nam het stokje over met een prachtige baritonversie van 'Someone To Watch Over Me'. Zijn techniek in de introductie deed denken aan de authentieke Broadway-stijl uit de jaren 20 – bijna semi-operatisch om elk hoekje van die immense theaters te bereiken – terwijl hij voor het refrein koos voor de inmiddels gebruikelijke 'slow ballad'-stijl, afgesloten met een groots slotakkoord. La Voix zelf loste het gemis van een muzikaal leider op met haar handelsmerk: playbacken. Bij 'Don't Rain On My Parade' werkte dat uitstekend; voor de liefhebber was het vakwerk.

Echte stemmen hoorden we gelukkig weer bij Lucy en Fra Fee tijdens hun duet 'Sue Me' uit 'Guys 'n' Dolls', begeleid door een bandopname. Debbie Kurup deelde fysiek de kamer met haar pianist voor een supercoole, zwoele uitvoering van 'What's Love Got To Do With It?'. Terwijl de piano zwaar en ritmisch klonk, gaven de heldere tonen van haar stem een geheel nieuwe sfeer aan deze bekende klassieker.

Al met al zat er minder muziek in dan in een traditioneel cabaret, maar het was fantastisch om een van de oorspronkelijke serveersters van Joe Allen 'Oh, my feet' uit Frank Loessers 'The Most Happy Fellah' te horen zingen. Een kort maar krachtig nummer dat perfect op zijn plek was. Let wel: u kunt het restaurant nog steeds steunen met een donatie, ook zonder dat er direct een biefstuk tegenover staat! Het is immers voor het goede doel.

Met die gedachte sloot Claire Moore de avond af met een swingende jazz-mashup van 'Tomorrow' uit 'Annie' en de morele oppepper uit 1931 van Noel Gay: 'Laughing At The Rain'. Tot slot gaf Gary Wilmott nog een spetterende uitvoering van 'Lola' uit 'Copacabana'. Helemaal top!