Een muzikale liefdesgeschiedenis – Stuart Matthew Price’ ‘Before After’.

"Ik kan me niet voorstellen dat ik nooit meer zou zingen of optreden. Het is mijn grootste passie, en het drijft alle andere projecten die ik oppak."

Mensen hebben het weleens over écht verliefd zijn op de sector – een bedwelmende, blijvende liefde voor het theater die niets ooit kan overtreffen. Hoewel Stuart Matthew Price vooral bekendstaat als musicalperformer, gaat zijn liefde voor het toneel verder dan alleen zijn teksten zeggen. Hoe prachtig hij de noten ook zingt, Stuart wil meer. Hij wil die noten óók schrijven, de industrie mee vormgeven en helpen groeien. Nu hij professioneel werkt als performer, producer (United Theatrical Productions) én componist, kun je gerust zeggen dat Stuart een hele handvol rollen heeft te pakken – want als het om theater gaat, wil hij elk onderdeel spelen.

Stuart’s nieuwe musical, Before After, beleefde vorige week zijn eerste publieke kennismaking met een bijzonder geslaagde workshopvoorstelling in het St James Studio Theatre. Ik had het geluk om deze vroege presentatie te zien en sprak Stuart daarna, toen hij met me terug- en vooruitblikte op zijn verleden, heden en toekomst in musicaltheater… al was het niet per se in die volgorde:

Waar haalde je de inspiratie vandaan om een musical over amnesie te schrijven, en waarom koos je voor een niet-chronologische structuur?

"Ik heb altijd al het idee gehad om een musical-liefdesverhaal te schrijven tussen twee mensen, boven op een heuvel. Er zijn heel duidelijke periodes in mijn leven geweest waarin ‘perspectief krijgen’ essentieel was om met de dagelijkse beslommeringen om te gaan. De kern van Before After is het idee van iemand die op zoek is naar iets wat hij of zij kwijt is geraakt, om rust te vinden in de chaos van het leven.

Ik denk dat het concept is ontstaan uit een reeks brainstormmomenten – op zoek naar een interessante manier om een musical te schrijven voor slechts twee mensen. Chronologisch schrijven is al gedaan (bijv. John and Jen). Achteruit en vooruit door de tijd is ook al gedaan (The Last 5 Years). Een soort ‘sliding doors’-idee wordt momenteel ook gedaan (bijv. If/Then). Dus een originele manier vinden om een liefdesverhaal, op een heuvel, in 80–90 minuten te vertellen was geen makkelijke opgave. Daarom onderzocht ik het idee om twee liefdesverhalen naast elkaar te laten lopen; dat was een aanpak die ik niet eerder had gezien. Ik wilde geen onhandige personage-/kostuumwissels, die onvermijdelijk voor extra verwarring zouden zorgen, maar ik moest wél een manier vinden waarop we konden geloven dat deze twee personages twee keer verliefd op elkaar worden. Daar kwam amnesie om de hoek kijken. Het idee is eenvoudig genoeg, maar het overbrengen ervan is een stuk complexer.

De geniale Timothy Knapman (die het script schreef) heeft op basis van mijn ‘skelet’-concept heel slim een soepel lopende verhaallijn opgebouwd. Daardoor neemt Before After het publiek mee in een achtbaanrit door hun relatie… twee keer! Dat gezegd hebbende: Before en After zijn niet hetzelfde. Aan beide kanten van de amnesie zitten wendingen en verrassingen. En zoals in elke relatie maken ze allebei fouten."

Wat hoop je met de show te bereiken, zowel op de korte als op de lange termijn?

“Het hele doel van deze try-out workshop was om vast te stellen of het stuk werkt, of het concept gemakkelijk te begrijpen en te volgen is, en tot slot om feedback op te halen bij zowel het publiek als mensen uit het vak. Het was voor ons ontzettend belangrijk dat de Arts Council-subsidie werd ingezet om zoveel mogelijk inzicht te krijgen in de vraag of een volledige productie het risico waard is – en om het publiek vanaf het begin deelgenoot te maken van het ontwikkelproces. In die zin is ons kortetermijndoel behaald; we hebben nu meer dan 200 feedbackformulieren om door te nemen en te analyseren, plus het vertrouwen dat we door kunnen naar de tweede fase van het project. De voorstelling wordt in november al als volledige productie in Tokio uitgebracht. Daarna willen we begin volgend voorjaar een Britse productie op de planken zetten en vervolgens verdere licentie-/speelrechtenmogelijkheden onderzoeken.

Meer in het algemeen hopen we te hebben laten zien hoe essentieel het is om, bij de ontwikkeling van een nieuwe musical, het publiek de kans te geven om hun mening te geven. De Arts Council is bij dit project ongelooflijk vriendelijk en gul geweest – er is geld beschikbaar om nieuw schrijverschap en de kunsten te ondersteunen. Hopelijk inspireert dit andere nieuwe makers om hun werk naar buiten te brengen. Het kan echt!”

Waar komt jouw liefde voor theater vandaan? Wie inspireert je?

“Ik weet niet zo goed hoe ik deze moet beantwoorden. Ik heb altijd met een flinke dosis lef in het leven gestaan. (Ik ben zelfs twee maanden eerder geboren dan verwacht.) Als je naar de grootste theaterpioniers kijkt, zie je dat het risiconemers waren. Met het huidige economische klimaat zijn er minder mensen bereid om risico’s te nemen, maar er wordt nog altijd enorm veel talent gecreëerd en gekoesterd. Dat is wat mij motiveert om te maken. Of dat nu als acteur, schrijver of producer is: het is prachtig om te zien dat ieders harde werk op de een of andere manier werkelijkheid wordt. Ik laat me inspireren door iedereen die bereid is om met mij te delen en samen te werken. Er staat een nieuwe generatie theatervisionairs op, en het is spannend om daar deel van uit te maken.”

Heb je je hoed als performer aan de wilgen gehangen?

“Dat vragen veel mensen me, en volgens mij weet jij, Miss Hardy, dat het antwoord nee is. Ik kan me niet voorstellen dat ik nooit meer zou zingen of optreden. Het is mijn grootste passie en het drijft alle andere projecten die ik oppak. De waarheid is: ik hou van theater. Van alles eraan. Ik heb het geluk dat ik de kans krijg om een verschil te maken, mijn eigen bijdrage te leveren, en dat is geen kans die ik van plan ben te verspillen.”

Lees meer over Stuart Matthew Price via zijn website.