KEUZE VAN DE RECENTENT: Gary Stringer kiest zijn theaterhoogtepunten van 2019

Onze nieuwste criticus bij het BritishTheatre.com-team, Gary Stringer, selecteert zijn favoriete theatervoorstellingen van 2019.

Zawe Ashton (Emma), Charlie Cox (Jerry) en Tom Hiddleston (Robert) in Betrayal. Foto: Marc Brenner Betrayal – The Harold Pinter Theatre

Regisseur Jamie Lloyd bracht Pinter-geheimen en leugens naar het gelijknamige Pinter Theatre met Betrayal, een studie naar relaties in omgekeerde volgorde. Tom Hiddleston en Charlie Cox toonden een zekere homo-erotische spanning terwijl ze om hun gezamenlijke doelwit van genegenheid draaiden, met een uitstekende vertolking van Zawe Ashton als de vrouw in hun beider levens. De omgekeerde chronologie hield het publiek in spanning doordat het steeds meer waarheden blootlegde en andere onderuit haalde, waarmee de fragiliteit van het menselijk hart werd getoond. Het sobere decor van Soutra Gilmour en de indrukwekkende belichting van Jon Clark hielden de acteurs centraal in dit ongezouten onderzoek naar de mechanismen van relaties.

Jonny Fines en Omar Malik in My Beautiful Laundrette. Foto: Ellie Kurttz My Beautiful Laundrette – Curve, Leicester en tournee

Naast het leveren van nieuw materiaal, maakten Tennant en Lowe (alias de Pet Shop Boys) gebruik van hun indrukwekkende oeuvre voor een perfecte soundtrack bij deze bewerking van Hanif Kureishi's moderne klassieker. Jonny Fines en Omar Malik waren verrukkelijk als de onmogelijke minnaars; speels, flirtend en gretig om de 'kansen' van het Thatcher-tijdperk te grijpen, ondanks de vele culturele, sociale en familiale obstakels. Een slimme castingkeuze was Gordon Warnecke — Omar in de Oscarwinnende film uit 1985 — die nu de rol van Papa vertolkte. Ruim drie decennia nadat de film de bioscopen opschudde en ondanks de toegenomen tolerantie en integratie, vrees ik dat Jonny en Omar in het hedendaagse Groot-Brittannië helaas nog steeds niet hun eigen gang zouden kunnen gaan. My Beautiful Laundrette blijft zo een relevante waarschuwing tegen zelfvoldaanheid.

Het ensemble van Sweet Charity. Foto: Johan Persson Sweet Charity – Donmar Warehouse

Wilt u zich vermaken? Deze bruisende productie stelde zeker niet teleur, met een bezielde Anne-Marie Duff die alles gaf in een charmante vertolking waarin de hoop, ambitie en naïveteit van Charity prachtig tot uiting kwamen. De oorspronkelijke setting van de 'Swinging Sixties' werd schitterend opgeroepen in het door Warhols 'Factory' geïnspireerde decorontwerp van Robert Jones. De weg naar ware liefde gaat voor taxi-danseres Charity zeker niet over rozen, maar ze durft nog steeds groots te dromen. De claustrofobie van Oscar Lindquist (Arthur Darvill) tijdens de ontroerende liftscène was zeer herkenbaar.  Een grootse, brutale en meeslepende productie.

Claire Foy en Matt Smith in Lungs. Foto: Helen Maybanks Lungs – The Old Vic Matt Smith en Claire Foy brachten hun televisie-chemie met groot succes naar het Old Vic voor Duncan Macmillans zwart-komische Lungs. Geregisseerd door Matthew Warchus in een effectief sober decor van Rob Howell, is dit een tijdloos verhaal over ware liefde die gecompliceerd wordt door hedendaagse zorgen over klimaatverandering en de impact van ons dagelijks handelen op het milieu. Hoe wegen onze persoonlijke vrijheden en verwachtingen af tegen onze bredere maatschappelijke verplichtingen en onze verantwoordelijkheden voor toekomstige generaties? Grote vragen die met veel hart werden gesteld; dit krachtige stuk voor twee personen bood geen eenvoudige antwoorden, maar wel volop humor ter compensatie van de 21e-eeuwse angst.

De cast van One Man, Two Guv'nors bij Derby Theatre. Foto: Robert Day One Man Two Guvnors – Derby Theatre

Derby – de meest centraal gelegen stad van Engeland – mocht even genieten van de sfeer aan de kust toen de kluchtige moderne klassieker van Richard Bean naar het Derby Theatre kwam, in een coproductie met Queen’s Theatre Hornchurch. David O’Reilly veroverde de rol van Francis Henshall met een gemakkelijke charme, perfect getimede fysieke komedie en een aanstekelijke verstandhouding met het enthousiaste publiek. Het doortrapte complot en de dubbelzinnigheden zorgden voor veel gelach en hielden het publiek geboeid en geamuseerd. De intieme sfeer van de pier werd versterkt door de uitstekende muzikale ondersteuning van de huisband The Rozzers, die eigenlijk een platencontract zouden moeten krijgen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief