VOORBESCHOUWING: Europe After The Rain in het Mercury Theatre, Colchester

Paul T Davies werpt een blik op Oliver Bennetts Europe After The Rain en spreekt met de cast die momenteel in de repetitieruimte staat ter voorbereiding op het seizoen in het Mercury Theatre Colchester.

Natasha Kafka, James Alexandrou en Anna Koval tijdens de repetities van Europe After The Rain. Foto: Robert Day Ik geef eerlijk toe: ik heb een klein momentje van eigenroem als het gaat om Oliver Bennetts surrealistische, grappige en verontrustende nieuwe toneelstuk. Ik zat in de leescommissie voor de Mercury Theatre Playwriting Prize 2017 en in de tweede ronde gaf ik Europe After The Rain mijn volledige steun. Sterker nog, ik zei vol zelfvertrouwen: "Dit is de winnaar" – een van de weinige keren dat ik dacht echt iets van toneelstukken te begrijpen. Het stuk won inderdaad, en nu staat het Mercury Theatre op het punt om Olivers visie op de planken te brengen, zodat een breder publiek zijn unieke stem kan horen. Ik zocht de cast – James Alexandrou (Will), Simon Haines (Max), Natasha Kafka (Marta) en Anna Koval (Yana) – en regisseur Cara Nolan op tijdens de repetities.

Cara Nolan regisseert Europe After The Rain in het Mercury Theatre Colchester. Foto: Robert Day

Het stuk schetst een toekomstbeeld van de nabije toekomst waarin de VS uit de NAVO is gestapt, vluchtelingen West-Europa overspoelen en de personages zich op een kunstmatig strand ergens in Engeland verzamelen om de verkiezingsuitslag af te wachten – een uitslag die een extreemrechtse partij aan de macht zou kunnen helpen. Ik vroeg de cast naar hun eerste indrukken en reacties op het stuk, en unaniem (hoewel ik hen apart sprak) waren ze lovend over de kwaliteit van de tekst. Anna, die de rol van Yana speelt, is zelf ook schrijfster en werd voortdurend verrast door het script: "Yana is geïsoleerd in haar eigen wereld, een vrouw die op de vlucht is geslagen en elk moment klaar moet staan om haar koffers te pakken en te vertrekken. Wat ik tijdens het proces heb ontdekt – en de achtergrond die we voor haar hebben gecreëerd – is dat ze doodsbang is voor het verlies en de eenzaamheid die ze heeft meegemaakt. Dat compenseert ze door zich vast te klampen aan irrelevante handelingen die haar gaande houden." Dit heeft zeker weerslag op de relatie met haar dochter Marta. Natasha Kafka vindt dit een perfect stuk voor haar debuut in een serieus toneelstuk. "Ze lijkt volwassener dan haar moeder," zegt ze, "maar ze is meer dan alleen een opstandige tiener. Ze is van plek naar plek gesleept, soms met goede redenen, maar ze snakt naar vaste grond onder haar voeten. De grote openbaring voor mij is dat Marta soms met absolute waarheden komt waar de andere personages echt naar moeten luisteren!"

Natasha Kafka repeteert Europe After The Rain. Foto: Robert Day

Voor James Alexandrou had het stuk een persoonlijker raakvlak: "Zodra ik het las, voelde ik dat dit personages zijn wier stemmen (en klasse) het risico lopen van het toneel te verdwijnen. Het raakte me op een heel instinctief en emotioneel niveau. De setting ligt dicht bij waar ik ben opgegroeid, en die stemmen horen we steeds minder – althans niet op de complexe manier waarop ze hier zijn geschreven. Ik zit nog in de fase waarin ik zijn karakter tot in de diepte moet doorgronden, maar tijdens die zoektocht ontdek ik dat zijn woede voortkomt uit een diep verdriet – en dat de schaduw van zijn overleden vader en diens daden het leven van Will voorgoed hebben getekend."

Simon Haines. Foto: Robert Day

Wills vader was een extreemrechts politicus, en zijn zoon lijkt zich tegen elke overtuiging van zijn vader te verzetten. Maar de komst van Max, de beste vriend van Will die hij in vier jaar niet heeft gezien, brengt ongemakkelijke waarheden aan het licht. Simon Haines, die ik letterlijk een uur lang zichzelf heb zien aftuigen onder begeleiding van vechtregisseur Craig Hamblyn, geniet van de vertelkracht van het script en ziet Max echt als een tussenpersoon: "Hij is een soort veerman die mensen van de ene wereld naar de andere brengt. Voor mij is hij bijna een sjamanistisch, mystiek personage, ook al lijkt hij gewoon een normale gozer die een beetje de weg kwijt is. Hij probeert wanhopig de boel recht te zetten, totdat hij de waarheid op tafel legt."

James Alexandrou. Foto: Robert Day

Mocht dit alles het stuk erg zwaar doen lijken, dan moet benadrukt worden hoe grappig het ook is; de humor is net zo verrassend als de onthullingen. Max lijdt bijvoorbeeld aan narcolepsie en stort af en toe ter aarde als hij plotseling wegvalt – dat is waar Craig op heeft gerepeteerd. Volgens James is het stuk grappig omdat de personages zo herkenbaar zijn. De cast is het erover eens dat, omdat Oliver Bennett zelf ook acteur is, het ritme en de timing van het stuk prachtig in elkaar zitten. Het surrealisme zorgt ook voor de nodige humor; zowel Anna als Natasha vinden dat de objecten die ze in het zand ontdekken aanvoelen als aspecten van de personages die aan het licht komen. Het toneelbeeld is krachtig en origineel. Simon Haines vat het treffend samen door te zeggen dat het stuk een "duistere energie" heeft. Daarnaast is er een fantastische soundtrack, grotendeels te danken aan het personage Max.

De passie van de cast en regisseur voor dit stuk werkt aanstekelijk. Een cynicus zou kunnen zeggen dat ze betaald worden om enthousiast te zijn, maar dat is hier niet het geval. Ze genieten zichtbaar van de ontdekkingsreis door het script en wanneer het decor straks staat, zal dit een nieuw toneelstuk zijn dat het publiek nog lang zal bijblijven.

Europe After The Rain is te zien in het Mercury Theatre Colchester van 25 mei t/m 9 juni 2018

BOEK NU VOOR EUROPE AFTER THE RAIN