Terugblik op het allereerste Colchester Fringe Festival

Paul T Davies blikt terug op het allereerste Colchester Fringe Festival.

De primeur van het Colchester Fringe Festival bleek een schot in de roos; de hele stad gonsde en locaties zaten vol met theater, comedy, familievoorstellingen en meer. Hoewel ik me meestal op theater richt en mijn tijd beperkt was omdat ik zelf ook op het festival stond, probeerde ik een zo gevarieerd mogelijk programma mee te pakken. STAND-UP Luke Poulton’s Bad Movies is een geweldige show, doordrenkt met liefde voor echt slechte films. Ik heb een paar "klassiekers" ontdekt die ik nu móét zien – Shark Exorcist schreeuwt bijvoorbeeld om een kijkbeurt! Er bestaan zo veel horrorfilms waar ik het bestaan niet van wist; een uiterst vermakelijke duik in de koopjesbak van de filmwereld. (4 sterren) Every Thing I Know I Learned from Eurovision door Jo Fletcher Cross was ontzettend leuk en liet zien hoe de glinstering van het Songfestival een lichtpuntje kan zijn in een moeizame jeugd. Er zaten sterke scènes in, al haalde een iets te lang intermezzo van de kazoo-spelende Lee Ashcroft de vaart er een beetje uit. Het is een goed concept dat nog wat aanscherping behoeft; het voelde nu soms nog als een 'work in progress'. De potentie is echter enorm, en de Songfestival-fanaat in mij werd door het publiek schaamteloos overtroffen! (3 sterren) Een vergelijkbaar gevoel hield ik over aan Drag Bingo met gastvrouw Shar Cooterie. Het was een informeel, gezellig uurtje bingo, maar het voelde wat rommelig aan. Het idee om het publiek vragen te laten appen die de host dan beantwoordde zorgde voor een leuke onvoorspelbaarheid, maar voelde ook als vulling. Een paar extra liedjes en een nog pikantere bingo-call hadden de show goed gedaan, maar er viel genoeg te genieten. (3 sterren) FAMILIEVOORSTELLINGEN. Er waren een paar sterke familievoorstellingen, waarbij twee magische acts er echt uitsprongen. Saska: Bull in A China Shop was erg geestig; hij zet een buitenlandse goochelaar neer (herkomst onduidelijk!) die op het randje van incompetentie balanceert, maar ondertussen wel indrukwekkende trucs uitvoert. Geweldige interactie met de jonge bezoekers en genoeg flauwe grappen om ook de ouders te vermaken. (4 sterren) Entrée door de Portugese Jose Pedro Fortuna was een heerlijke ontdekking. Ook hier zien we een goochelaar die alles in de soep lijkt te laten lopen, maar hij voegt daar sublieme slapstick aan toe. Hij werkt razendsnel met rekwisieten en bouwt op naar een aankondiging die we nooit te horen krijgen. Uitstekende komische timing; een masterclass in het bespelen van een publiek dat varieert van jonge, luidruchtige commentatoren tot verrukte volwassenen. (4 sterren) Het was fantastisch om een nieuw stuk te zien van Jaz Skingle, een van de jonge talenten van de Fringe. Ghost Therapy speelt zich af in de praktijk van Dr. Soul, die zielen in het hiernamaals helpt met hun problemen. De grapdichtheid ligt hoog en hoewel de timing bij de eerste voorstelling nog wat stroef was, bouwde het stuk op naar een hilarische climax waarin Dr. Soul haar eigen fobieën onder ogen moet zien. Ewan Purser stal de show als haar assistent Ryan. Een erg geestig, goed gestructureerd stuk met een spookachtig leuke rol van Emma Pallet als de verschijning Spectre. (3 sterren) THEATER EN DANS. Uitmuntend werk van Radio Vision, die twee korte audiodrama's presenteerden als een slimme visuele ervaring. Beide stukken zijn geschreven door Griff Scott. Het eerste, Jumbo, was een vermakelijk verhaal rondom de beroemde Victoriaanse watertoren van Colchester. Maar het was het tweede stuk, Number One North Sea, dat voor mij een absoluut hoogtepunt van de Fringe was. Prachtig gespeeld door de hele cast; een ontroerend, origineel verhaal dat laag voor laag werd afgepeld om het publiek te verrassen. Dit werk verdient absoluut een langer leven. (5 sterren) Het Italiaanse Birbanti presenteerde Let’s Try Gay, waarin twee heterovrienden na een verloren weddenschap besluiten een homopornofilm te maken. Natuurlijk gaat het stuk niet echt over de expliciete aard van die ontmoeting, maar is het een teder en charmant verhaal over mannelijke vriendschap, onzekerheid en het onvermogen van mannen om gevoelens te uiten. Zeer sterk geacteerd, met een einde dat suggereert dat de ontmoeting voor de één meer betekende dan voor de ander. Hier valt nog veel meer te verkennen. (4 sterren) Back to the Roaring Twenties was een waanzinnig dansstuk van Movement Space. Hoewel de verhaallijn tussen de 'roaring twenties' van 1921 en 2021 niet heel strak was, kwam de sfeer perfect over door de fantastische soundtrack, de sublieme choreografie van Jonathan Prestley en de tomeloze energie van de dansers. (4 sterren)

De Fringe was een geweldige ervaring en bewees dat er in de stad een enorme behoefte is aan dit soort festivals. Op naar volgend jaar, en hopelijk een nog groter evenement!

Website Colchester Festival Fringe Schrijf je in voor onze nieuwsbrief