RECENSIE: A Midsummer Night's Dream, Shakespeare's Globe Londen ✭✭✭

Matthew Lunn recenseert William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream, nu te zien in The Globe, Londen.

Ekow Quartey (Lysander) en Faith Omole (Hermia) . Foto: Tristram Kenton A Midsummer Night’s Dream

Shakespeare's Globe, Londen

3 juli 2019

3 Sterren

Boek Nu

A Midsummer Night’s Dream is een van Shakespeare’s meest toegankelijke stukken; een tijdloze klucht met een vleugje magie. Voor Shakespeare was de reactie van het publiek de ultieme graadmeter voor succes, en er wordt vaak gezegd dat hij verbijsterd zou zijn over hoe diepgravend zijn stukken tegenwoordig worden bestudeerd. Met die gedachte in het achterhoofd is deze productie een onmiskenbaar succes. Het gebeurt zelden dat een publiek zich zo goed vermaakt, zelfs tijdens een première (ik kon het zelf ook niet laten om minstens één keer te juichen).

Het eerste wat opvalt is het psychedelische kleurenpalet: een kakofonie van geel, roze en groen die, samen met de regelmatige muzikale intermezzo's, een echte carnavalssfeer creëert. In het begin voelde het alsof de productie net iets té hard zijn best deed. Het beeld van een overduidelijk ontvoerde Hippolyta (Victoria Elliott) die begroet wordt door een Theseus (Peter Bourke) in een roze dictator-outfit liet me koud. En toen de vier geliefden ten tonele verschenen in zwart-wit kostuums waarvan de broeken altijd vloekten met de jasjes, vreesde ik dat elke vorm van subtiliteit verloren zou gaan. Maar deze openingsscènes behoren dan ook tot de droogste uit Shakespeare’s komische oeuvre. Zodra de 'Rude Mechanicals' opkomen, met Bottom (een imponerende rol van Jocelyn Jee Esien) die schaamteloos de spotlights opeist, begint de productie haar ritme te vinden.

Victoria Elliott als Titania. Foto: Tristram Kenton

De voorstelling is heerlijk maf; van Oberon (ook Bourke) die beweert dat hij onzichtbaar is terwijl hij gekleed gaat als een soort opgeblazen zeewezen, tot het inschakelen van iemand uit het publiek als ‘Starveling’ (wat in de slotscènes een briljante ontknoping krijgt). De productie voert de lachlust gestaag op. Het is een ware energiebom en een prachtig voorbeeld van de kracht van onsubtiliteit. Toch zet het feit dat juist de gelaagde rollen van de vier geliefden voor de meest bevredigende komische dialogen zorgden, wel aan het denken. De nuances in de liefde en de oprechte woede van Hermia (Faith Omole) en Helena (Amanda Wilkin) – neergezet in twee uitstekende vertolkingen – vormden een prachtig contrast met het theatrale geflikflooi van Lysander (Ekow Quartey) en de afschuw van Demetrius (Ciaran O’Brien). Dit mondde uit in een magistrale confrontatie nadat Puck zijn toverwerk had verricht. Ondanks de kracht van het spektakel, lieten juist deze contrasterende scènes zien waar de grenzen van die onsubtiliteit liggen.

Jocelyn Jee Esien als Bottom. Foto: Tristram Kenton

Hoewel het totaalplaatje van de productie goed geslaagd is, waren er wat elementen die bij mij niet helemaal landden. Het idee om de rol van Puck te laten rouleren door de cast – soms zelfs per regel tekst – was intrigerend, maar bood weinig nieuwe inzichten en de komische potentie werd niet volledig benut. Er is ook behoorlijk wat extra, moderne tekst in het script verweven. Bij de 'Rude Mechanicals' (en vooral bij Bottom) werkte dit uitstekend, maar bij de scènes tussen de geliefden voelde het wat misplaatst. Dit is wellicht een kwestie van smaak; twee van mijn favoriete vertolkingen waren die van Billy Seymour als Flute en Victoria Elliott als Titania, die hun personages juist heel klassiek neerzetten. Toch werd op sommige momenten de schoonheid en de humor van de oorspronkelijke tekst overschaduwd door het spektakel van de productie. De slotmonoloog van Puck, die bijna volledig verloren ging in een briljant gechoreografeerd spektakelstuk, typeert de sterke punten en de kleine minpunten van deze voorstelling: een zinderende show die staat als een huis, maar soms betekenis opoffert voor vermaak.

SHAKESPEARE'S GLOBE WEBSITE