ELEŞTİRİ: Bir Yaz Gecesi Rüyası, Shakespeare's Globe Londra ✭✭✭

Matthew Lunn, Londra'daki The Globe'da sahnelenen William Shakespeare'in Bir Yaz Gecesi Rüyası oyununu değerlendiriyor.

Ekow Quartey (Lysander) ve Faith Omole (Hermia). Fotoğraf: Tristram Kenton Bir Yaz Gecesi Rüyası

Shakespeare's Globe, Londra

3 Temmuz 2019

3 Yıldız

Hemen Rezervasyon Yapın

Bir Yaz Gecesi Rüyası, Shakespeare'in en kolay anlaşılan oyunlarından biridir; içine biraz da sihir katılmış, zamansız bir fars niteliğindedir. Ozan’ın başarı kıstası seyircinin verdiği tepkiydi; oyunlarının derinlemesine incelenmesinden ne kadar dehşete düşeceği ise sıkça dile getirilir. Bu kıstasa göre, bu yapım tartışmasız bir başarıdır; bir basın galasında bile seyircinin bu kadar keyif aldığına nadir rastlanır (itiraf edeyim, ben de en az bir kez heyecanla bağırdım).

Gözünüze çarpan ilk şey psikedelik renk paleti oluyor; sarılar, pembeler ve yeşillerden oluşan bu renk cümbüşü, araya giren müziklerle birleşince gerçek bir karnaval havası yaratıyor. İlk başta yapım biraz fazla çabalıyor gibi hissettirdi. Kaçırıldığı çok belli olan bir Hippolyta (Victoria Elliott) ile onu pembe diktatör kıyafetleri içinde karşılayan Theseus (Peter Bourke) görüntüsü beni biraz soğuttu. Dört aşığın siyah-beyaz zıtlıklı kıyafetlerle sahneye çıkması ise —pantolonlar her zaman üstlerindekinin tersi renkteydi— tüm inceliklerin kaybolacağına dair bir korku uyandırdı. Oysa bu açılış sahneleri, Shakespeare'in komedi külliyatının en kuru kısımlarıdır. Esnaflar sahneye girdiğinde ve sahneyi utanmazca parselleyen Bottom (Jocelyn Jee Esien'in baskın performansı) belirdiğinde, yapım nihayet kendi sesini bulmaya başladı.

Titania rolünde Victoria Elliott. Fotoğraf: Tristram Kenton

Oyun oldukça cüretkar bir şekilde saçmalamaktan çekinmiyor; şişkin bir deniz canlısı gibi giyinmiş Oberon'un (yine Bourke) “Görünmezim” diye dolaşmasından, bir seyircinin ‘Starveling’ olarak kullanılmasına kadar (ki bu final sahnelerinde harika bir karşılık buluyor), yapım bizi kahkahaya boğmak için her fırsatı değerlendiriyor. Adeta bir şeker patlaması gibi; incelikten yoksunluğun ne kadar değerli olabileceğinin müthiş bir örneği. Yine de, dört aşığın katmanlı performanslarının en tatmin edici komik diyaloglara yol açması üzerine düşünülmeye değer. Hermia (Faith Omole) ve Helena’nın (Amanda Wilkin) iki mükemmel performansla sergilenen aşkları ve haklı öfkeleri; Lysander’ın (Ekow Quartey) gösterişli kur yapmalarını ve Demetrius’un (Ciaran O’Brien) korkusunu harika bir şekilde tamamladı. Bu durum, Puck büyüsünü yaptıktan sonra muazzam bir hesaplaşma sahnesiyle zirveye ulaştı. Kaba mizahın tüm değerine rağmen, bu tezat sahneler onun sınırlarını da belirlemiş oldu.

Bottom rolünde Jocelyn Jee Esien. Fotoğraf: Tristram Kenton

Yapımın genel etkisi başarılı olsa da, bazı dokunuşlar bende tam karşılığını bulamadı. Puck rolünün oyuncular arasında —bazen her dizede bir— dönmesi merak uyandırıcıydı ancak yeni bir perspektif sunmadı ve sunduğu komedi potansiyelinden tam yararlanılamadı. Ayrıca metne yerleştirilen hatırı sayılır miktarda modern ekleme, Esnaflar grubunda (özellikle Bottom ile) gayet iyi işlese de, aşıklar dile getirdiğinde biraz yersiz kaçtı. Bu belki de bir zevk meselesidir; benim en beğendiğim performanslardan ikisi, karakterlerine klasik bir yorum getiren Billy Seymour (Flute) ve Victoria Elliott (Titania) oldu. Yine de zaman zaman, metnin güzelliği ve mizahı, yapımın görkemli şovu tarafından gölgede bırakıldı. Bir bakıma, Puck’ın kapanış konuşmasının harika koreografiye sahip bir mizansenle parçalanması, bu yapımın hem güçlü yanlarını hem de can sıkan kusurlarını özetliyor; kendi ayakları üzerinde duran heyecan verici bir şov, ancak anlamı eğlence uğruna feda ediyor.

SHAKESPEARE'S GLOBE WEB SİTESİ