RECENSIE: A View From The Bridge, Wyndham's Theatre ✭✭✭✭✭

De cast van A View From The Bridge. Foto: Jan Versweyveld A View From The Bridge

Wyndham's Theatre

17 februari 2015

5 sterren

Wat typeert een werkelijk grootse toneelproductie? Het effect dat het op je heeft terwijl het verhaal zich ontvouwt? De aspecten die je bijblijven, die je blijven achtervolgen, die direct in je opkomen wanneer de titel valt? Het terughalen van de gevoelens die je ervoer tijdens de voorstelling, vooral wanneer je diezelfde emoties in het dagelijks leven in een andere context voelt en je je verbaast over de herinnering? Of is het de kracht van de productie om je alles opnieuw te laten voelen wat je de eerste keer ervoer, zelfs als je het stuk al kent, de geheimen weet, maar er toch nog nieuwe verrassingen en indrukken te ontdekken vallen?

In feite is het een combinatie van dit alles, een feit dat onomstotelijk wordt bewezen door de transfer van Ivo van Hove's magistrale productie van Arthur Millers A View From The Bridge, nu te zien in het Wyndham's Theatre. Toen de voorstelling vorig jaar in de Young Vic stond, was deze al verbluffend goed: Lees hier onze recensie van het Young Vic-seizoen.

Maar met dezelfde hoofdcast is de productie nu nóg indrukwekkender, resonanter en aangrijpender. Het is adembenemend mooi, hartverscheurend tragisch, volkomen meeslepend en eindeloos fascinerend. Dit is dynamisch, inspirerend theater van het allerhoogste niveau.

De cast is vlekkeloos, een hecht en harmonieus ensemble waarin iedereen elkaar versterkt. Elk personage krijgt minstens twee grote momenten om de kijker echt te overdonderen, terwijl de rest van de cast zorgvuldig en nauwkeurig de basis legt, zodat die momenten ook echt binnenkomen. Er schuilt een rijke, complexe oprechtheid in de vertolkingen; gedeelde onuitgesproken waarheden, diep gevoelde stiltes, leugens, veelzeggende pauzes en blikken, en de typerende gewoontes en rituelen van levens die met elkaar verweven zijn.

Elke acteur is gegroeid, zelfverzekerder en scherper in hun rol en hun bijdrage aan het drama. Geen moment wordt verspild; zelfs in de stilte buiten de centrale arena wordt elk personage perfect en geloofwaardig neergezet.

Wat Van Hove hier heeft bereikt is in elk opzicht superieur. Zijn vertelling van Millers verhaal is zuiver, zindert van logica en waarheid en heeft, als een groots symfonieorkest, een vorm en een ontembare kracht die groter is dan de som der delen. Net als een symfonie kent het zachte, ingetogen en intense passages, gevolgd door overweldigende, majestueuze crescendos.

In het hart van deze storm van menselijke emoties die rondraast in het sobere decor van Jan Versweyveld — dat er nu, nog treffender, uitziet als een kooi of een gladiatorenarena dan in de Young Vic — staat de imposante, hypnotiserende en foutloze vertolking van Mark Strong. Pezig, gespierd, als een vulkaan die op uitbarsten staat; Strongs buitengewone Eddie is een acteerprestatie die je maar eens in een generatie ziet.

Hij krijgt magistrale tegenspel van Nicola Walker, subliem als Eddies verwaarloosde en ontredderde vrouw Beatrice, en Phoebe Fox, levendig en verward als de nicht van wie hij met een te verstikkende overgave houdt. Beiden zijn fabelachtig.

Luke Norris, charismatisch en innemend, en Emun Elliott, broeierig en krachtig, zijn in topvorm als de twee Italiaanse broers die illegaal in de VS komen werken aan een betere toekomst. Michael Goulds Alfieri, de advocaat die als een soort 'Everyman' toekijkt en vertelt, is briljant alledaags en probeert grip te krijgen op de tragedie die zich voor zijn ogen afspeelt.

Elke acteur acteert hier op de toppen van hun kunnen, volledig opgegaan in hun personage, waardoor Millers verhaal fris en vitaal tot leven komt.

De enscenering is uitzonderlijk: door de afwezigheid van meubilair krijgen de acteurs alle ruimte. Wanneer er dan rekwisieten verschijnen — schoenen, een stoel — is hun rol cruciaal. De spectaculaire manier waarop Elliott de stoel hanteert is een onuitwisbaar stukje puur theater; dat geldt ook voor de manier waarop Strong Norris' personage Rodolpho vernedert met een gedwongen kus, een moment dat op de premièreavond hoorbaar voor een schok van ongeloof in de zaal zorgde. Walkers bittere aanklacht tegen Strongs obsessie met haar nichtje; Elliotts gewelddadige agressie wanneer hij beseft wat Strong heeft gedaan; Goulds nuchtere advies aan Strong; de tederheid tussen Fox en Norris — de productie zit barstensvol glorieuze momenten van een betoverende kracht.

Het begin- en slotbeeld zijn bijzonder indrukwekkend; ze vormen de perfecte omlijsting van een productie die geworteld is in realisme, maar werkt met symbolische beelden die even betekenisvol als poëtisch zijn. De in bloed gedrenkte, stille ineenstorting tijdens de climax van het stuk is verbrijzelend en bijna ondraaglijk.

De belichting van Versweyveld, de kostuums van An D'Huys, het geluid van Tom Gibbons — elk aspect van het ontwerp draagt perfect bij aan Van Hove’s visie. Dit is een A View From The Bridge voor de eeuwigheid.

Niet te missen. Vrijwel zeker hét toneelstuk van 2015. Doe alles wat nodig is om een kaartje te bemachtigen.

BOEK NU JE TICKETS VOOR A VIEW FROM THE BRIDGE IN HET LONDENSE WYNDHAM’S THEATRE