RECENSIE: A Woman Of No Importance, Richmond Theatre ✭✭

Julian Eaves recenseert Oscar Wilde's A Woman Of No Importance in het Richmond Theatre als onderdeel van de Britse tournee.

A Woman Of No Importance

Richmond Theatre

18 september 2019

2 sterren

Speelschema Britse tournee

Vorig jaar was er een overvloed aan Oscar Wilde-stukken in het Vaudeville Theatre in West End; daar zaten een paar schitterende successen bij - zoals de perfecte 'An Ideal Husband' van Jonathan Church - maar ook een paar minder geslaagde producties.  Dit is een van de zwakkere scripts - een problematische mix van salon-aforismen en lomp melodrama: bij de opvoering in West End werd geoordeeld dat regisseur Dominic Dromgoole de cast slim had gekozen en de twee strijdige dramatische stijlen zo goed mogelijk in balans hield.  Echter, bij het voorbereiden van deze tournee - met een volledig nieuwe cast - lijkt er iets mis te zijn gegaan.

Wat we nu voorgeschoteld krijgen, beginnend in Richmond, is een oubollig stukje 'English Heritage'-theater dat er niet in slaagt om een luchtige, venijnige komedie te zijn, noch een gepassioneerd Ibsen-achtig betoog over de ongelijkheid tussen man en vrouw en de sociale moraal aan het eind van de 19e eeuw.  Voor wie geen Engels spreekt, valt er gelukkig te genieten van de prachtige kostuums van Jonathan Fensom - die werkelijk beeldschoon zijn.  Er valt waarschijnlijk zelfs nog winst te behalen door het publiek (dat ongetwijfeld voornamelijk zal bestaan uit bezoekers van gezegende, gepensioneerde leeftijd) eerder te laten komen om zich in deze schitterende gewaden te laten fotograferen in de fraaie decors.  Dat zou bijna een zinvollere tijdsbesteding zijn dan hen een paar uur in de zaal te laten zitten voor de hobbelige ervaring van het stuk zelf, dat de oppervlakkige, verdovende nostalgie van 'Downton Abbey' lijkt te willen kopiëren.  Natuurlijk lijden heel wat Britten aan die aandoening, en wellicht hopen de producenten van deze tournee dat zij in grote getale naar de theaters in het land trekken voor een 'live' ervaring daarvan.  Afgezien van een enkele sneer naar de nutteloosheid van het parlement, biedt dit stuk voor de hedendaagse toeschouwer weinig houvast.

Het stuk telt vier bedrijven.  Het eerste, op het neogotische terras van Hunstanton Chase, is een stijve bedoening, met veel declamerende teksten die juist luchtig en achteloos over de bühne hadden moeten vliegen; Dromgoole laat zijn acteurs uiterlijke bravoure tonen in plaats van de diepgang of complexiteit die onder het oppervlak van dergelijke sociale bijeenkomsten hoort te borrelen.  Isla Blair (Lady Caroline Pontefract) en Liza Goddard (Lady Hunstanton) zijn hier typerend: het zijn grote namen met een ereplaats op het affiche, maar ze oogsten slechts milde glimlachen in plaats van de bulderlach die nodig is om het publiek echt te raken.  Eigenlijk weet slechts één acteur - de andere ster, Roy Hudd (die op 83-jarige leeftijd nog in goede vorm is, ook al is hij soms wat mat) - als de drankzuchtige saaie dominee Daubney, die verbinding te maken met de aardse, volkse kant van komedie die essentieel is om ons als publiek echt mee te laten leven.

Helaas kiezen de overige, ongetwijfeld bekwame, castleden voor een ratelende, tweedimensionale weergave van stukjes in een weinig interessante legpuzzel.  Emma Amos is charmant, maar meer ook niet, als Mrs Allonby, en Meg Coombs lijkt totaal niet op haar plek als Lady Stutfield.  Georgia Landers doet haar best op haar Amerikaanse accent als Miss Worsley, maar krijgt geen grip op wie haar personage werkelijk is.  Tim Gibson speelt Gerald Arbuthnot op een fletse, onschuldige wijze.  Het wordt af en toe interessanter door de donkere schaduwen die Mark Meadows als Lord Illingworth werpt, maar hij wordt gehinderd door de flinterdunne karakteriseringen om hem heen.  Op één uitzondering na.  De in zwart fluweel gehulde Mrs Arbuthnot van Katy Stephens brengt een zwaarmoedig gravitas dat hier nog ongemakkelijker aanvoelt dan dat van de Deense prins in Elsinore.  Maar het lukt Dromgoole niet om haar plechtige, bijna vreugdeloze martelaarsrol te versmelten met de frivoliteit van de rest van de cast.

De gesprekken - van echte actie is nauwelijks sprake - verplaatsen zich via een salon in het kasteel naar het terras bij sterrenlicht, om de volgende dag te eindigen in de bescheiden zitkamer van Mrs A in Wrockley.  Gedurende het hele stuk weet alleen Stephens te overtuigen: haar problemen liggen vooral bij het script, dat tot het allerlaatste moment wacht om de veerkracht te tonen die haar al twintig jaar op de been houdt.  Dat is een lange zit voor een actrice, en zij doet dit met veel geduld.  Het valt nog te bezien of het publiek dat geduld ook kan opbrengen.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief