RECENSIE: Adam Pascal en Seth Rudetsky, Seth Concerts Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Adam Pascal's optreden met Seth Rudetsky als onderdeel van The Seth Concert Series Online.

Adam Pascal The Seth Concert Series: met Adam Pascal en Seth Rudetsky

Online live op zondag 20 december, herhaald op maandag 21 december

5 Sterren

Seth Concert Series Website

Een melancholische noot werd gekraakt in het hart van de winter door Pascals rauwe uitvoering van de hartverscheurende 'Prologue' uit 'Les Misérables' (Schönberg/Boublil). Zijn stem klinkt als een die echt 'geleefd' heeft voor een nummer als dit: doordrenkt van de pijn en kwelling van een verward en gevaarlijk bestaan. Hoe passend voor onze huidige tijd. Vrezen we niet allemaal in welke nieuwe graad van beperkingen we nu weer belanden? In elk geval vangt dit nummer de volledige rauwheid van menselijk lijden.

En dan beginnen de grappen. Op Rudetsky kun je rekenen voor een vlotte babbel in deze reeks intieme chatshows met piano en liedjes, gevuld met sappig klinkende maar eigenlijk heel onschuldige roddels. Het is ook de kans voor de wereld om bij te blijven met de gebeurtenissen in 'Sethland': na een beetje observeren wordt het duidelijk dat deze muzikaal leider graag werkt met mensen die hij al kent, die dan weer veel andere bekenden van hem blijken te kennen, enzovoort. Het is gewoon één grote 'familie'! Heel toepasselijk voor dit seizoen van gedeeltelijke reünies en 'half-samenzijn'. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Een van de leuke dingen aan deze show, waarin artiesten met prachtige stemmen optreden, is om hen maar te horen doorgaan over hoe vreselijk hun stem wel niet is, en hoe ze er nooit voor hebben gezorgd. Is het niet verbazingwekkend? En vervolgens storten ze zich vol overgave op bijvoorbeeld de titeltrack van 'Hair' (Ragni, Rado, MacDermot), waarbij de heesheid in Pascals stem een hippe, funky, zestiger jaren rock-'n-roll-klank krijgt. Zomaar ineens. Met een schitterende hoge tenor-uithaal erbij. Hij is een rasechte rockmuzikant die zijn kunsten vertoont aan een soms wat onverschillig publiek. Zijn verhaal is er een van menselijke kwetsbaarheid.

Seth Rudetsky

Dat is precies wat deze show zo inspirerend maakt: het gaat over mensen die vaak uit lastige omstandigheden komen. En hoe de menselijke geest elke tegenslag overwint. Hoe ontmoedigend ook. Toen, als door 'Broadway magic', gleed de verleiding van het muziektheater zijn wereld binnen. Warner Baxter, kom terug, alles is vergeven! En zo natuurlijk als de nacht op de dag volgt, rolde hij in een rol in de legendarische musical 'Rent' van de veel te vroeg overleden Jonathan Larson.

Daarna belandden we in een van die totaal ongeplande, volkomen originele technische storingen die ook kenmerkend zijn voor dit ongebruikelijke project. Dit hoort er eigenlijk helemaal bij; de ervaring voelt altijd heerlijk geïmproviseerd, waarbij Seth zijn gasten behendig uit de tent lokt of zelf overrompeld wordt door een onverwachte onthulling! Het is verrukkelijk amusement en warmt de lange winternacht beter op dan een flinke fles bourbon.

Nog beter was 'Finale B' uit 'Rent', dat Adam zong met enkel zijn eigen akoestische gitaar, wat het optreden een rustieke, bijna country-achtige sfeer gaf (denk aan 'Girl From The North Country'). Dit is muziek die nog steeds een grote schaduw vooruit werpt. Andere musicalschrijvers, zelfs zij die uit de rockwereld komen, vinden het lastig om hier omheen te gaan. Je kunt het niet kopiëren, noch doen alsof het er nooit was; maar waar gaat het theater heen als zo'n deur openzwaait... en direct weer sluit?

'Aida' (Elton John/Tim Rice) is een deel van het antwoord. 'Elaborate Lives' is een soepele tenor powerballad voor Pascal, zeker wanneer Seth invalt met prachtig gedoseerde harmonieën. Er schuilt een bijna Bowie-achtige breekbaarheid in de krachtige noten van Adams optreden, wat een enorme diepgang geeft aan dit evenement. Dit is waar gasten in zo'n setting echt punten scoren: wanneer ze het publiek blijven verrassen met een nieuwe wending in hun verhaal. Dat bracht ons bij twee prachtige Kander and Ebb-nummers. Eerst 'Maybe This Time' uit 'Cabaret', een show die hij op Broadway speelde, gebracht in een doorleefde, intieme versie. Daarna ging het over in 'I Don't Care Much', een lied geschreven tijdens een diner voor een weddenschap – hier klinkt het als een wals vol cynische berusting.

Van daaruit doken we de emotionele wereld in van Tim Rice, Benny Andersson en Björn Ulvaeus met 'Pity The Child' uit hun wereldhit 'Chess'. Pascal brengt het ingetogen en breekbaar, als een gefluisterde bekentenis, om vervolgens groots uit te pakken in een spectaculair theatraal slot. Niet voor niets werd dit nummer een hit. In de handen van een echt goede zingende acteur is het magnifiek.

Al die wereldwijsheid werd vervolgens weggevaagd met een paar minuten uit 'Memphis' (een andere favoriet in deze show, van David Bryan en Joe DiPietro), en het '11 o'clock number', 'Memphis Lives In Me'. Het is een fantastisch nummer dat nog lang na de laatste noot in je hart blijft nazingen. Parker McGee's 'I'd Really Love To See You Tonight' en 'I Can't Live If Living Is Without You' vormden een spetterende finale van dit concert. Wederom twee rocksongs die hun weg naar het theater hebben gevonden, net als zoveel mensen dat doen.

Toen... weer een 'storing' voor Adam. (In de echte wereld zou dit het moment zijn voor een snelle kledingwissel.) Hier herinnert Adam zich hoe hij 'Glory' zong in 'Rent'. Maar voordat we daar kwamen, kregen we nog een nummer met gitaar, 'It's Hard'. Een track met alle bekende Pete Townshend-trekjes: scherpe teksten, stuwende harmonieën en een ritmisch effect. Een juweeltje!

En we sloten inderdaad af met 'One Song Glory' uit het onmisbare 'Rent'. Een glansrol. Een perfect geschenk.