ELEŞTİRİ: Adam Pascal ve Seth Rudetsky, Seth Concerts Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Seth Rudetsky ile çevrim içi konser serisinin konuğu olan Adam Pascal'ı değerlendiriyor.

Adam Pascal The Seth Concert Series: Adam Pascal ve Seth Rudetsky ile

20 Aralık Pazar günü canlı yayında, 21 Aralık Pazartesi günü ise tekrar yayınıyla

5 Yıldız

Seth Concert Series Web Sitesi

Kışın en karanlık günlerinde Pascal'ın 'Les Miserables'dan (Schoenberg/Boublil) ruhu yıpratan Prologue'u, meşgul ve hırpalanmış yorumuyla tüyler ürpertici bir hava estirdi. Onun sesi, böylesine bir parça için kesinlikle "yaşanmışlık" barındırıyor; karmaşık ve tehlikeli bir hayatın acı ve ızdırabıyla dolu. Zamanımız için ne kadar da uygun. Hepimiz bir sonraki kısıtlama dalgasında hangi belirsizlikle sarsılacağımızın korkusuyla titremiyor muyuz? Neyse, en azından bu parça insani acıların tüm çirkinliğini yakalıyor.

Ve sonra şakalar başlıyor. Rudetsky, piyano ve şarkılar eşliğinde sunduğu bu samimi sohbet şovunda, iştah açıcı görünen ama aslında zararsız dedikodularla dolu serisi için genellikle başka bir neşeli anlatıcıya güvenebilir. Bu aynı zamanda dünyanın "Sethland "deki gelişmeleri yakalaması için bir şans: Dikkatli bir incelemeyle, bu müzik direktörünün halihazırda tanıdığı insanlarla tekrar çalışmayı sevdiği ve onların da onun tanıdığı pek çok kişiyi tanıdığı kısa sürede anlaşılıyor. Tam bir 'aile' ortamı! Ne anlama geldiğimi biliyorsanız, bu yarım yamalak buluşmalar ve sosyal mesafe döneminde ne kadar mükemmel bir durum.

Muazzam şarkı söyleyen sanatçıların yer aldığı bu şovun en harika yanlarından biri de ne kadar kötü bir sese sahip olduklarından, onu korumak için hiç bir şey yapmadıklarından vs. bahsedip durmalarını dinlemek. Şaşırtıcı değil mi? Ve sonra aniden, Pascal'ın sesindeki pürüzlülüğün havalı, funky, altmışlar rock'n'roll tınısına büründüğü 'Hair'in (Ragni, Rado, MacDermot) ana melodisine geçiş yapıveriyorlar. (Üstelik muhteşem bir tenor register sireni eşliğinde.) Ama o işin mutfağından geliyor: takdir etmeyen ya da hiç olmayan izleyicilere sanatını sunan, tepeden tırnağa bir rock müzisyeni. Onun hikayesi tam bir insani başarısızlık öyküsü.

Seth Rudetsky

İşte bu şovun şaşırtıcı derecede ilham verici yanı da bu: Her şey çoğu zaman umutsuz görünen şartlardan gelen insanlar ve insan ruhunun tüm zorluklara karşı nasıl zafer kazandığı hakkında. Ne kadar ürkütücü olursa olsun. Sonra, sanki Broadway büyüsüyle, müzikal tiyatroya geçme cazibesi Pascal'ın hiç beklemediği dünyasına süzüldü. Warner Baxter, geri dön, her şey affedildi! Ve böylece, gecenin günü takip etmesi kadar doğal bir şekilde, ömrü acı verecek kadar kısa süren Jonathan Larson'ın tamamlanmış tek büyük ölçekli müzikali 'Rent 'te bir rol kaptı.

Daha sonra, bu sıra dışı girişimin alametifarikası olan tamamen plansız ve özgün teknik aksaklıklardan birine daldık. Bunlar aslında deneyimin bir parçası; Seth'in konuklarına ustalıkla ters köşe sorular yönelttiği ya da beklenmedik bir itirafla şaşkına döndüğü, o her zaman hazırlıksız ve doğaçlama hissiyatı yaratan atmosferin bir uzantısı. Tadına doyulmaz bir eğlence ve uzun kış gecesini yarım galon bourbondan daha iyi ısıtıyor.

Bundan daha iyisi, Adam'ın kendi akustik gitar eşliğiyle söylediği ve performansa rustik, country tarzı bir hava katan 'Rent'ten 'Finale B'yi dinledik (akla 'Girl From The North Country'yi getiriyor). Bu müzik hala önünde büyük bir gölge bırakıyor. Müzikal tiyatro için yazan diğer yazarlar, rock müzik dünyasından gelseler bile, bu müziğin etrafından nasıl dolaşacaklarını şaşırıyorlar. Kopyalayamazsınız, hiç yaşanmamış gibi de davranamazsınız; ama böyle bir kapı ardına kadar açılıp... sonra hemen kapandığında tiyatro nereye gider?

'Aida' (Elton John/Tim Rice) bu cevabın bir parçası. 'Elaborate Lives' Pascal için akıcı bir tenor power ballad, özellikle de Seth'in gerçekten iyi ayarlanmış armonilerle eşlik etmesiyle: Adam'ın performansının cesur, parlak notalarında gizlenen Bowie-vari bir kırılganlık var ve bu olağanüstü etkinliğe sonsuz bir karmaşıklık katıyor. İzleyiciyi şaşırtmaya devam edebildikleri, yolculuklarındaki bir başka kıvrımı veya dönüşü ortaya çıkardıkları bu tür durumlarda konuklar gerçekten puan topluyor. Bu da bizi, Broadway'de oynadığı 'Cabaret' müzikalinden ruhani ve samimi bir yorumla seslendirdiği 'Maybe This Time'a ve ardından bir akşam yemeği partisinde girilen bir iddia üzerine yazılan 'I Don't Care Much'a getirdi - ki burada parça, alaycı bir kabullenişe doğru giden bir vals gibi tınlıyor.

Oradan, Tim Rice, Benny Andersen ve Bjoern Ulvaeus'un uluslararası hitleri 'Chess'ten 'Pity The Child'ın harika duygusal topraklarına geçtik: Pascal, parçanın boyutlarını nefes nefese vurgulayarak, patosunu sessiz bir itirafa dönüştürüyor ve ardından görkemli bir teatral finalle dramatik alanı genişletiyor. Bu şarkının hit olması boşuna değil. Gerçekten çok iyi bir şarkı söyleyen aktörün ellerinde muazzam bir esere dönüşüyor.

Ancak tüm bu dünyadan bıkmışlık hali, 'Memphis'ten (David Bryan ve Joe DiPietro imzalı, bu şovun bir başka favorisi) birkaç dakika ve final şarkısı 'Memphis Lives In Me' ile dağıldı. Sesi dindikten çok sonra bile kalpte tınlamaya devam eden harika bir parça. Parker McGee'nin 'I'd Really Love To See You Tonight' ve 'I Can't Live, If Living Is Without You' (Badfinger için yazan Pete Ham ve Tom Evans) eserleri, tıpkı pek çok insan gibi müzikal tiyatroya yollarını bulan bir başka rock şarkısı çifti olarak bu konsere görkemli bir final oluşturdu.

Ve sonra... Adam için bir 'kesinti' daha. (Gerçek dünya olsaydı, gidip gömleğini falan değiştirme şansı bulurdu.) Burada Adam, 'Rent 'te nasıl 'Glory' söylediğini hatırlıyor. Ancak buna gelmeden önce, tüm o Pete Townsend dokunuşlarını, net sözleri ve sürükleyici armonik ilerlemeleri barındıran, ritmik efektlerle bezeli gitar odaklı bir başka parça olan 'It's Hard'ı dinlememiz gerekiyordu. Tam bir mücevher!

Ve sonra gerçekten de her daim vazgeçilmez olan 'Rent'ten 'One Song, Glory' ile kapanışı yaptık. Ödüllük bir performans. Mükemmel bir hediye.