RECENSIE: An Act Of God, The Vaults Londen ✭✭✭

Julian Eaves recenseert An Act Of God met Zoe Lyons, momenteel te zien in The Vaults in Londen.

Tom Bowen (Gabriel), Zoe Lyons (God) en Matt Tedford (Michael) in An Act Of God. Foto: Geraint Lewis An Act of God The Vaults Londen 29 november 2019 3 Sterren Boek Tickets Dit is een vrolijke, vermakelijke en bij vlagen hilarische komische act van Zoe Lyons - en wat voor een - die alles haalt uit een script dat de bekendste bijbelverhalen op de korrel neemt. De auteur van deze parodie op de heilige schrift, tv-tekstschrijver David Javerbaum, scoorde een hit met deze 80 minuten durende show in het vrome Amerika. Speciaal voor de Britse markt is het stuk naar eigen zeggen herzien om aan te sluiten bij de 'plaatselijke' gezindten. Zo zijn er flink wat actuele grappen toegevoegd die inhaken op het laatste nieuws. Het is lichtvoetig, het is frivool en het doet niemand echt kwaad; aan de andere kant zorgt het voor een flinke dosis lachsalvo's, wat natuurlijk altijd mooi meegenomen is. Afgezien daarvan is het lastig te duiden waarom dit stuk nu precies opgevoerd wordt, maar als je je eventuele verwachtingen overboord zet, is er geen reden waarom het niet vermakelijk genoeg zou zijn. Zoe Lyons als God. Foto: Geraint Lewis Lyons, gestoken in een wit zijden pyjama, speelt hier een 'God-imitator' die begint met de onthulling dat ze lesbisch is. Met een flink aantal veelbetekenende blikken zorgt ze ervoor dat ze voor eigen parochie preekt. En dat doet ze met verve. Niets aan deze locatie of de inhoud is mainstream; je moet wel houden van een tikkeltje radicale, alternatieve chic om de vochtige, vervallen gewelven onder Waterloo Station te trotseren en genoegen te nemen met krakende, sjofele stoelen die zo uit een gesloopte oude bioscoop lijken te komen. Je moet bovendien over een bepaalde instelling beschikken om deze gevatte, maar weinig verrassende 'herschrijving' van het Goede Boek te kunnen waarderen. Er zit zelfs een knipoog in naar 'The Book of Mormon'; misschien een tikkeltje gewaagd, omdat het je er alleen maar aan herinnert dat die show toch echt betere nummers heeft. Onverschrokken regisseert Benji Sperring met vakmanschap, waarbij hij Lyons constant in beweging houdt terwijl er eigenlijk nauwelijks sprake is van echte 'actie': hij weeft een knap web van afleiding waardoor we bijna geloven dat het verhaal ergens naartoe gaat, terwijl het in feite slechts een opsomming is van 10 'nieuwe' geboden. En dat is het dan ook wel zo'n beetje. Ongeveer 7 minuten per gebod, inclusief wat inleidende opvulling aan het begin. Lyons beschikt over een aanzienlijke dosis charme en ze weet je bijna te overtuigen dat de show meer om het lijf heeft dan dat. Bijna. Tom Bowen (Gabriel), Zoe Lyons (God) en Matt Tedford (Michael). Foto: Geraint Lewis Nou ja, technisch gezien is er meer. Twee extra’s - de aartsengelen 'Muscles' en 'Camp' - ondersteunen onze Zoe door haar tekstballonnetjes toe te werpen. Ook zij zijn in het wit gekleed: een strakke lycra outfit voor Tom Bowen als de atletische Essex-boy met een knap gezicht en een strak kapsel; en wat lossere, zwierige plooien voor Matt Tedford als de flamboyante 'Northerner' (die zich ook nog even onder het publiek begeeft om onze godslasterlijke gedachten te lezen). Afgezien daarvan worden ze helaas wat onderbenut. Desondanks leidt de prachtige belichting van Clancy Flynn de aandacht hiervan af; zij laat het decor van Tim Shortall er op zijn best uitzien, ook al is het in feite niet meer dan een overdreven kitscherig tweepersoonsbed - het soort dat je in de meubelzaken aan Green Lanes ziet staan - met daarboven een zwierige, fonkelende wolk. Sommigen zullen dit wellicht zien als het toppunt van stijl, maar ik betwijfel of die mensen hier een voorstelling zullen bijwonen. Yvonne Gilbert vult de resterende gaatjes op met haar geluidsontwerp. En dat is het dan. Al met al zijn er ergere dingen die je rond de kerstperiode kunnen overkomen dan het bijwonen van een show als deze. Het zal je leven niet veranderen, maar je zult er geen spijt van krijgen dat je gegaan bent.