ELEŞTİRİ: An Act Of God, The Vaults Londra ✭✭✭

Julian Eaves, şu sıralar Londra'daki The Vaults'ta sahnelenen ve başrolünde Zoe Lyons'un yer aldığı An Act Of God oyununu inceliyor.

An Act Of God'da Tom Bowen (Cebrail), Zoe Lyons (Tanrı) ve Matt Tedford (Mikail). Fotoğraf: Geraint Lewis An Act of God The Vaults Londra 29 Kasım 2019 3 Yıldız Bilet Alın Bu oyun, Zoe Lyons için -ki kendisi tam bir komedi ustasıdır- İncil'in en bilindik hikayelerini harmanlayan senaryosuyla oldukça neşeli, eğlenceli ve zaman zaman kahkahalara boğan bir performans alanı sağlıyor. Kutsal metinlerin bu parodi anlatımının yazarı, televizyon dünyasının usta mizahçısı David Javerbaum. Bu 80 dakikalık şovuyla dindar Amerika Birleşik Devletleri'nde büyük başarı yakalayan yazarın metni, İngiliz ilahiyat pazarı ve yerel inanç duyarlılıklarına uygun şekilde revize edilmiş. Bu sayede, haberlerden ve güncel olaylardan beslenen, anı yakalayan pek çok yeni espri oyuna dahil edilmiş. Bir yanıyla hafif, uçarı ve zararsız bir yapım; diğer yanıyla ise insanı bol bol güldürmeyi başarıyor ki bu kesinlikle iyi bir şey. Bunun ötesinde, neden sahneye koyulduğunu anlamak biraz zor olsa da, beklentilerinizi bir kenara bırakırsanız yeterince eğlenmemek için hiçbir sebep yok. Zoe Lyons, Tanrı rolünde. Fotoğraf: Geraint Lewis Beyaz ipek pijamalar içindeki Lyons, kendisini bir lezbiyen olarak tanıtan ve bilge bakışlarıyla zaten onun taraftarı olan bir kitleye hitap ettiğinden emin bir 'Tanrı taklitçisi' olarak karşımıza çıkıyor. Gerçekten de öyle yapıyor. Ne mekan ne de içerik ana akım değil; Waterloo İstasyonu'nu ayakta tutan mahzenlerin oluşturduğu o rutubetli, köhne alana girmek ve eski bir sinemadan kurtarılmış gibi hissettiren o gıcırdayan, pasaklı koltuklara oturmak için radikal, alternatif şıklığa meraklı olmanız gerekiyor. Ayrıca Kutsal Kitap'ın bu neşeli ama pek de şaşırtıcı olmayan 'yeniden yazımını' memnuniyetle karşılamak için belli bir dünya görüşüne sahip olmanız şart. Hatta burada 'The Book of Mormon' müzikaline de bir selam çakılıyor; fakat bu biraz riskli bir hamle çünkü sadece o müzikalde çok daha iyi şarkılar olduğunu hatırlatmanıza yarıyor. Yönetmen Benji Sperring, tüm parçada neredeyse hiç 'aksiyon' olmamasına rağmen Lyons'u sürekli hareket halinde tutarak süreci büyük bir ustalıkla yönetiyor. Aslında sadece 10 'yeni' emrin sıralandığı bir liste olan bu oyunu, sanki büyük bir yere bağlanacakmış gibi hissettiren bir kurguyla sunuyor. Durum aşağı yukarı şu: Başlangıçtaki giriş paylarını da sayarsak, emir başına yaklaşık 7 dakika düşüyor. Lyons'un karizması o kadar yüksek ki, sizi oyunun bundan fazlası olduğuna neredeyse ikna ediyor. Neredeyse. Tom Bowen (Cebrail), Zoe Lyons (Tanrı) ve Matt Tedford (Mikail). Fotoğraf: Geraint Lewis İşin aslı, teknik olarak daha fazlası da var. İki yardımcı karakter -Kaslı ve Züppe başmelekler- Zoe'mize laf paslamakla görevli. Onlar da benzer şekilde beyazlar içinde: Tom Bowen'ın atletik ve kalça kıvıran Essex-boy karakteri için vücuda oturan likralar (yakışıklı bir yüz ve keskin bir saç kesimiyle birlikte); Matt Tedford'un ise kalabalığa karışıp 'kutsallığa aykırı' düşüncelerimizi okuyan kırıtkan Kuzeyli karakteri için daha bol ve dökümlü kıyafetler seçilmiş. Bunun dışında, maalesef yeterince değerlendirilememişler. Yine de Clancy Flynn'in muazzam ışık tasarımı dikkatinizi başka yöne çekmeyi başarıyor; Tim Shortall'un dekoru tam da Londra'nın mobilyacılarıyla ünlü Green Lanes'indeki mağazalarda görebileceğiniz türden, üzerinde kabarık ve parıldayan bir bulutun yükseldiği aşırı rüküş bir usta yatağından ibaret olsa da ışıkla harika görünüyor. Bazıları bunun en son moda 'vizyoner' tarz olduğunu düşünebilir ama onların buradaki oyunlara geleceğinden pek emin değilim. Yvonne Gilbert ise ses tasarımıyla kalan boşlukları dolduruyor. İşte hepsi bu. Genel olarak bakıldığında, Noel döneminde başınıza gelebilecek bir sürü kötü şeyden daha iyidir bu oyunu izlemek. Belki hayatınızı değiştirmez ama gittiğiniz için kendinizden nefret de etmezsiniz.