RECENSIE: Annie, New Wimbledon Theatre (Tournee) ✭✭✭✭

Annie

New Wimbledon Theatre (Tournee)

10 november 2015

4 Sterren

Boek Tickets

Het is bijna niet voor te stellen als ik naar de gezichten van de kinderen naast me kijk, maar we kijken hier naar Annie - een musical die uit de jaren 70 stamt; een musical die tot voor kort verbannen leek tot schoolvoorstellingen en synoniem stond voor gezucht en gesteun, onherroepelijk bestempeld als 'niet cool' en 'oubollig'.

Laten we eerlijk zijn: het is niet de tijdloze relevantie van het stuk die deze kinderen in de greep houdt. Wat is het dan wel? Geboeid en enthousiast geloven ze elke mierzoete regel; de reacties van deze 21e-eeuwse kids zijn simpelweg het bewijs van de sublieme uitvoering van deze frisse herinterpretatie. Deze nieuwe productie, geregisseerd door Nikolai Foster, tourt momenteel door het Verenigd Koninkrijk. Jazeker, mensen: Annie is terug en ze verovert de harten van het publiek in een theater bij u in de buurt.

Niemand beweert dat Annie hoogstaande kunst is; dat is ook nooit de bedoeling geweest. Het is wat het is: een populair succesverhaal over een misselijkmakend optimistisch roodharig weesmeisje dat in huis wordt genomen door een miljonair... pardon, miljardair. Maar het publiek van nu vreet het op, betoverd door het kleurrijke, eigentijdse decor en de kostuumontwerpen van Colin Richmond - die overigens niet veel onderdoen voor die van Tim Minchin en Dennis Kelly's Matilda, die momenteel in het Cambridge Theatre in Londen staat.

De krachtige scènes in het weeshuis en de muzikale nummers laten onverstoorbare optredens zien van 'kleine meisjes' met grootse stemmen. 'It’s The Hard-Knock Life' is - met dank aan choreograaf Nick Winston en muzikaal leider George Dyer - verre van irritant; het is opwindend en slaagt erin om zelfs de meest cynische toeschouwers binnen de eerste minuten voor zich te winnen.

Toch worden deze zelfverzekerde prestaties qua overtuigingskracht niet helemaal geëvenaard door de zogenaamd angstaanjagende Miss Hannigan - in Wimbledon gespeeld door Craig Revel Horwood. Revel Horwood beheerst alle passen en raakt elke noot, maar is te druk met het spelen van een strompelende dronkaard om deze levendige wezen echt de stuipen op het lijf te jagen.

Gelukkig leggen Jonny Fines en Djalenga Scott de lat een stuk hoger als de rasechte schurken Rooster en Lily. Met elke gladde stap en schelle 'kukeleku' straalt Fines pure boosaardigheid en onvervalste hebzucht uit. Aan de andere kant van het spectrum vinden we Grace Farrell, vertolkt door een loepzuivere Holly Dale Spencer: een toonbeeld van gratie, precies zoals haar naam al zegt. De persoonlijke assistente van Warbucks is gevat en uiterst efficiënt, totdat Annie de rust komt verstoren en een nieuwe betekenis geeft aan het huishouden van de zakenman.

En je kunt niet anders dan bewondering hebben voor de meisjes die, in wisseling, Annie spelen. Het is geen sinecure om op 11-jarige leeftijd zo’n enorme rol te dragen en de dweperige boodschap van optimisme met zoveel overtuiging over te brengen. Er is iets on-Brits aan de suggestie dat morgen de zon weer gaat schijnen (misschien omdat dat hier zelden gebeurt), maar deze uiterst getalenteerde meiden, en natuurlijk hun hond Sandy, wisten zelfs mij een beetje op te vrolijken.

Dankzij deze energieke bewerking kan Annie eindelijk ontsnappen aan het collectieve gezucht dat ooit bij haar naam hoorde. Het is weer volkomen acceptabel om Charles Strouse’s 'Tomorrow' mee te neuriën en je onder te dompelen in het suikerzoete succesverhaal van Thomas Meehan – precies zoals ik deed toen ik zeven was. Fosters snelle en pittige productie – die nog tot juni 2016 door het land tourt – heeft deze klassieker een fris nieuw leven ingeblazen en Annie teruggebracht voor een nieuwe, laten we eerlijk zijn, kritischere generatie. En dat hebben ze met verve gedaan.

ONTDEK MEER OVER DE ANNIE UK TOUR