RECENSIE: Balletboyz Them/Us, Vaudeville Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert het nieuwste werk van Balletboyz, Them/Us, nu te zien in het Vaudeville Theatre, Londen.

Balletboyz. Foto: George Piper Ballet Boyz: Them/Us Vaudeville Theatre, Londen

3 juni 2019

3 Sterren

Boek nu

Het is een waar genoegen om abstracte dans in West End te zien, zelfs als het maar een bescheiden portie is.  Zes mannelijke dansers staan hier in totaal amper 55 minuten op het podium, verdeeld over twee stukken die worden gescheiden door een pauze van 20 minuten. Beiden worden ingeleid door lange filmfragmenten, en voor een kaartje betaal je tussen de £25 en £65, of je nu in de 'stalls' of op de 'dress circle' zit (de 'grand circle' is gesloten).  De twee stukken zijn nogal verschillend.

Het eerste deel, 'Them', is een collectief ontwikkeld werk op een volledig open en kaal podium. De dansers dragen de eerste kostuums van Katherine Watt — een echte 'streetwear' look — terwijl ze over een stalen, rechthoekig frame klimmen en zich eromheen draperen.  Het is een interessant experiment met aangename, intellectueel gelaagde strijkmuziek, speciaal gecomponeerd door Charlotte Harding, afgewisseld met flarden popmuziek (mogelijk ook van haar hand).  Omdat de soundscape al zoveel energie leverde, was het een opluchting toen dat enorme decorstuk aan de kant werd geschoven en de dansers gewoon konden, tja, dansen.  En daar zijn ze behoorlijk goed in.  Je vraagt je dan ook af waarom ze dat grote brok metaal in de eerste plaats nodig hadden.  De belichting van Andrew Ellis was functioneel, maar aangezien de achterwand en zijmuren volledig zichtbaar waren voor het publiek, leek hij te hebben gekozen voor een simpele 'repetitie-look'.  En dat is uiteindelijk ook wat het stuk uitstraalt.  (Vreemd genoeg laten de productiefoto's — van George Piper, meen ik — dit stuk zien met een egale achtergrond, waardoor de focus volledig op de menselijke figuren ligt.  Misschien zou ik het stuk beter waarderen als ik het kon zien zonder de afleiding van ladders en bedrading?)

Balletboyz. Foto: George Piper

Na de pauze verbetert de sfeer aanzienlijk.  In 'Us' zien we de visie van een meesterlijke choreograaf, Christopher Wheeldon, die een feilloos en poëtisch gevoel heeft voor groepsformaties, lijnen, tempo, vorm en variatie — precies alles wat je verwacht (en waarvoor je betaalt) bij een choreografie.  Dit tilt de artistieke lat van de avond aanzienlijk hoger en zet de eerste helft volledig in de schaduw.  Watt geeft de jongens voor dit stuk een veel strakkere uitstraling, en Ellis, Nunn en Trevitt werken samen om het geheel met theatraal enthousiasme te belichten, wat zorgt voor een prachtige dieptewerking.  En — godzijdank — we hoeven niet langer naar die troosteloze muren te staren: de luxe van wat eenvoudige schotten om de rauwe werkelijkheid van de backstage te maskeren is een welkome zet.  Bovendien komt de score, uitgevoerd door hetzelfde strijkensemble maar zonder de knipogen naar de popmuziek, van een componist met een veel meer doorleefde en intense stem: Keaton Henson.  Zijn pulserende klanken — met veel technisch vernuft gearrangeerd door Ben Foskett — doen sterk denken aan Lou Harrison en weerspiegelen een soort gepassioneerde tonaliteit die meer is dan alleen mooi.  Dit is een stuk dat elk gezelschap graag in het repertoire zou willen hebben.  Als onderdeel van een drieluik van vergelijkbare kwaliteit zou het een bijzonder bevredigende avond zijn geweest.

Balletboyz. Foto: George Piper

Wat de dansers zelf betreft: zij brengen het er allen respectabel vanaf.  In de eerste helft houden hun eigen passen (onder begeleiding van repetitiereleader Charlotte Pook en de artistiek directeuren Michael Nunn en William Trevitt) hen heel erg in hun comfortzone: ze voeren alles netjes en verzorgd uit, maar raken nergens de ziel of de geest.  Heel anders is de impact van Wheeldons veel veeleisendere en dramaturgisch scherpere taal: hier zien we een groep die wordt uitgedaagd tot voorbij wat ze gemakkelijk afgaat, en ze moeten hard werken om zijn ideeën fysiek vorm te geven.  Ja, bij vlagen is het ensemble niet zo strak als het zou kunnen zijn, en ik vraag me af hoe dat komt: heeft de eerste helft hun scherpte wat doen verslappen, waardoor de precisie die Wheeldon verwacht verloren ging?  Ik weet het niet.  Voor de volledigheid: het hele team — waarvan u er bij elke voorstelling zes zult zien — bestaat uit: Edward Arnold, Benjamin Knapper, Paolo Pisarra, Harry Price, Liam Riddick, Dominic Rocca, Matthew Sandiford en Bradley Waller.

De missie van het gezelschap is om dans toegankelijk en populair te maken.  Ze hebben inmiddels een trouwe aanhang opgebouwd, en de fans op de première-avond leken te genieten van wat ze zagen.  Voor deze markt is dat wellicht voldoende.  Wie echter wat meer diepgang zoekt in de dansvorderingen (terpsichore), blijft misschien wat op zijn honger zitten.  En vergeet niet: zonder de pauze en de filmfragmenten is het een erg korte voorstelling.

BOEK TICKETS VOOR BALLETBOYZ