ELEŞTİRİ: Balletboyz - Them/Us, Vaudeville Theatre ✭✭✭

Julian Eaves, Balletboyz'un Londra Vaudeville Theatre'da sahnelediği yeni eseri Them/Us'ı mercek altına alıyor.

Balletboyz. Fotoğraf: George Piper Ballet Boyz: Them/Us Vaudeville Theatre, Londra

3 Haziran 2019

3 Yıldız

Bilet Al

West End'de soyut dans izleme fırsatı bulmak, porsiyon bu kadar küçük olsa bile oldukça keyifli bir deneyim. Sahnede sadece 55 dakika geçiren altı erkek dansçı, 20 dakikalık bir arayla ayrılan ve her ikisi de uzun film klipleriyle tanıtılan iki parça sunuyor. Stalls (ön sıra) veya Dress Circle (birinci balkon) bölümleri için 25 £ ile 65 £ arasında değişen bilet fiyatları (Grand Circle kapalı) düşünüldüğünde, bu oldukça kısa bir süre. Sergilenen iki parça birbirinden epey farklı.

İlki olan 'Them', kolektif olarak tasarlanmış bir eser. Tamamen açık ve çıplak bir sahne üzerinde, Katherine Watt'ın 'sokak giyimi' tarzındaki kıyafetlerini giyen performansçılar, çelikten dikdörtgenler prizması bir iskeletin etrafında tırmanıyor, sallanıyor ve ona şekil veriyorlar. Charlotte Harding'in bu parça için özel olarak bestelediği, araya pop tınılarının (belki onlar da onundur) serpiştirildiği zarif ve düşündürücü yaylı çalgılar müziği eşliğinde ilginç bir egzersiz sunuluyor. Ses dünyasının sağladığı onca enerjiden sonra, o devasa aksesuar kenara çekilip dansçılar sadece dans etmeye başladığında insan bir rahatlama hissediyor. Üstelik bu işte oldukça iyiler; bu da insanın aklına en başta o büyük metal kütleye neden ihtiyaç duyulduğu sorusunu getiriyor. Andrew Ellis'in ışık tasarımı işlevsel ama herkesin görebildiği çıplak arka ve yan duvarlar göz önüne alındığında, sanki sadece bir 'prova' atmosferi tercih edilmiş gibi. Nihayetinde parça da insanda bu hissi bırakıyor. (İlginçtir ki, George Piper tarafından çekildiğini tahmin ettiğim prodüksiyon fotoğraflarının hepsinde bu parça pürüzsüz bir fon önünde duruyor, bu da gözün doğrudan insan figürlerine odaklanmasını sağlıyor. Belki dikkati dağıtan merdivenler ve kablolar olmasaydı, parçayı daha çok sevebilirdim?)

Balletboyz. Fotoğraf: George Piper

Aradan sonra işler çarpıcı bir şekilde düzeliyor. 'Us' parçasında, usta bir göze; gruplandırma, çizgi, tempo, biçim ve varyasyon konusunda şiirsel bir anlayışa sahip olağanüstü koreograf Christopher Wheeldon’ın tekil vizyonunu görüyoruz. Bir koreografiden beklediğiniz (ve parasını ödediğiniz) her şeyi sunan bu eser, akşamın sanatsal çıtasını asil bir şekilde yükseltiyor ve ilk yarıyı gölgede bırakıyor. Watt, bu parça için çocukları şık bir görünüme kavuştururken; Ellis, Nunn ve Trevitt, sahneyi teatral bir coşkuyla aydınlatıp derinlik ve boyut katarak iş birliği yapıyorlar. Ve neyse ki, o sevilmeyen duvarlara bakmak zorunda kalmıyoruz; kulisin salaş gerçekliğini gizlemek için kullanılan sade panoların lüksü yerinde bir hamle olmuş. Dahası, yine aynı yaylı düzenlemesini kullanan ancak rock dünyasına göz kırpmayan müzikler, çok daha içten ve yoğun bir sese sahip olan besteci Keaton Henson'dan geliyor. Ben Foskett tarafından üstün bir teknik incelikle düzenlenen nabız gibi atan sesleri, akla Lou Harrison'ı getiriyor ve çekici olmanın ötesinde tutkulu bir tonalizmi yansıtıyor. Bu, herhangi bir topluluğun repartuarında görmekten mutluluk duyacağı bir eser. Eğer bu kalitede üçlü bir programın parçası olsaydı, sanırım çok daha tatmin edici olurdu.

Balletboyz. Fotoğraf: George Piper

Dansçılara gelince, hepsi görevlerini layığıyla yerine getiriyor. İlk yarıda, prova direktörü Charlotte Pook ile topluluğun kurucuları ve sanat yönetmenleri Michael Nunn ve William Trevitt'in denetimindeki kendi adımları, onları 'güvenli alanlarında' tutuyor: Her şeyi temiz ve düzenli yapıyorlar ama zihni veya ruhu başka diyarlara taşıyacak bir etki yaratmıyorlar. Wheeldon'ın çok daha titizlik ve dramaturjik odak gerektiren dili ise bambaşka bir etki yaratıyor: Burada ekibin kolayca başarabileceklerinin ötesine zorlandığını görüyoruz ve onun fikirlerini fiziksel bir temsile dönüştürmek için çok çalışmaları gerekiyor. Evet, zaman zaman topluluğun olması gerektiği kadar uyumlu olmadığı anlar göze çarpıyor ve bunun nedenini merak ediyorum: Acaba ilk yarı dikkatlerini mi dağıttı ve Wheeldon'ın beklediği o keskin hassasiyeti kaybetmelerine mi neden oldu? Emin değilim. Not düşmek gerekirse, her performansta altısını izleyeceğiniz tüm ekip şu isimlerden oluşuyor: Edward Arnold; Benjamin Knapper; Paolo Pisarra; Harry Price; Liam Riddick; Dominic Rocca; Matthew Sandiford ve Bradley Waller.

Topluluğun misyonu dansı geniş kitlelere ulaştırmak ve sevdirmek. Kesinlikle bir takipçi kitlesi de edinmişler ve prömiyer gecesine katılan hayranlar gördüklerinden oldukça memnun görünüyorlardı. Bu pazar için bu yeterli olabilir. Ancak Terpsichore'un (dansın) kemiklerinde biraz daha ilik arayanlar için bu gösteri biraz eksik kalabilir. Ve unutmayın, ara ve film klipleri olmasaydı bu gerçekten çok kısa bir gösteri olurdu.

BALLETBOYZ İÇİN BİLET AYIRTIN