RECENSIE: Bitches Down Under, Above The Stag ✭✭✭

Bitches Down Under!

Above The Stag

17 januari 2018

3 Sterren

Nu Boeken

Liefhebbers van lichte, luchtige comedyseries met een 'gay' tintje zullen de komst van dit derde deel in de saga van onze vrienden uit 'Alright Bitches!' en 'Bitches Ahoy!' toejuichen. Dit keer nemen ze hun uitroeptekens helemaal mee naar Mardi Gras in Sydney, Australië, in een epos van soap-opera proposities geschreven door de onvermoeibare Martin Blackburn.  In de degelijke regie van Andrew Beckett volgt een reeks voorspelbare, maar vermakelijke komische interacties, waarbij gevatte opmerkingen van oud naar zeer oud en nòg ouder over en weer vliegen tussen de vertrouwde ploeg.  Als mijn geheugen me niet in de steek laat, zijn in deze specifieke verwikkeling de minzame Drew (Liam Mooney) en de sympathieke Garth (Ethan Chapples) op vakantie in de beroemde metropool aan de andere kant van de wereld, als trio vergezeld door de felle 'fag hag' Pam (Hannah Vesty).  Ze belanden in een bar onder leiding van de nog scherper gebekte Max (Lucas Livesey), die met droge, vaak bijna bijtende humor de uiterst milde verwikkelingen observeert rondom de introductie van Grant Cartwright's kordate Ollie en Tom Mann's man-van-nu-achtige Scott.  En dat is het dan.  Het smeden van complexe complotten is niet echt het sterkste punt van Blackburn; hij laat zijn personages liever gewoon het podium opkomen om te kletsen.  En te kletsen.

En te kletsen.  Het is 'alright bitches', zover het gaat, maar net als de lome Australische zon brengt het niet veel energie teweeg.  Sterker nog, het zorgt er eerder voor dat je op een ligbed wilt gaan liggen, jezelf ruim in de zonnebrand wil zetten, je zonnebril en hoed wil opzetten en wil wegzakken in een tevreden droomtoestand.  Ik weet zeker dat er genoeg fans zijn van ATS en dit soort entertainment om de zaal gedurende de hele speelperiode te vullen. Wanneer het theater naar een groter pand verhuist, zal de wereld — net als bij Fu Manchu — vast nog niet het laatste hebben gehoord van deze dames, en hun verbale uitspattingen zullen nog wel even nagalmen in de kleinere zalen.  Er is een markt voor dit soort shows en dit stuk voldoet prima aan de behoeften van dat publiek.  Ik denk niet dat het veel meer doet dan dat, maar dat geeft ook niet.

Het decor, ontworpen door de regisseur zelf, is bijzonder fraai.  Eigenlijk is het zo goed dat het de tekst eerder flatteert dan dient.  Met de elegant passende kostuums van Ellen Sussams en het prachtige lichtontwerp van Jack Weir, ziet het geheel er schitterend uit.  Dankzij de vrolijke geluidseffecten van Andy Hill verloopt de avond aangenaam genoeg.  Het is echter misschien net als met sommige vakanties: als je erop terugkijkt, is het soms lastig om specifieke memorabele momenten aan te wijzen; de tijd vloog gewoon voorbij zonder veel sporen na te laten.  En zo is het ook met deze functionele boulevardkomedie.  Je zult geen spijt hebben van je bezoek, maar je zult je waarschijnlijk niet veel meer van de ervaring kunnen herinneren.

Het best te consumeren met een paar sterke drankjes.  Veel plezier.

BOEK TICKETS VOOR BITCHES DOWN UNDER