RECENSIE: Blitz, Union Theatre Londen ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Lionel Barts musical Blitz!, gepresenteerd door The Phil Wilmott Company in het Union Theatre.

Het ensemble van Blitz. Foto: Mark Senior

Blitz Union Theatre, 7 februari 2020 3 sterren Reserveer tickets Als er u00e9u00e9n aspect is waarin regisseur Phil Wilmott echt uitblinkt, dan is het wel zijn vermogen om een groots verhaal u2018in het kleinu2019 te presenteren.  Nergens is die vaardigheid harder nodig dan bij dit berucht complexe en peperdure Home Front-spektakel van Lionel Bart.  Geschreven in de euforische nasleep van 'Oliver!', speelde geld geen rol bij de totstandkoming van dit monster, waarschijnlijk een van de meest weelderige toneelproducties die Londen ooit heeft gezien - inclusief de grote operettes van Ivor Novello in Drury Lane, compleet met treinongelukken en zinkende schepen!  Nu, in een versoberde versie - hoewel nog steeds met een van de grootste casts die deze intieme locatie tot nu toe heeft gekend - voert het ons kundig mee van het ene avontuur naar het andere, terwijl de bommen van de Luftwaffe vallen, soldaten deserteren en buren ruziu00ebn of verliefd worden. Het probleem dat Bart voor zijn vertolkers heeft gecreu00eberd, is echter dat zijn muziek nauwelijks opgewassen is tegen het bronmateriaal.  De ene na de andere afgezaagde hoempapa-deun rolt uit de monden van de personages die zijn visie op het oorlogsleven in Petticoat Lane (en omstreken) bevolken.  Hoewel het de bedoeling kan zijn geweest om het optimisme en de veerkracht van de Londenaren te tonen, zorgt het er in de praktijk voor dat ze oppervlakkig en triviaal overkomen.  Hij staat op steviger grond wanneer hij met veel liefde overtuigende pastiches van jaren 40-ballades maakt: 'The Day After Tomorrow' is een perfect gevormd nummer u00e0 la Vera Lynn, inderdaad gezongen door een actrice die de 'Forces' Sweetheart' moet imiteren; echter, bij elke herhaling wordt het minder indrukwekkend en vraagt men zich af waarom Bart - die toch echt een genie was - zo weinig van zijn talent laat horen in deze composities. Foto: Mark Senior Er is eigenlijk maar u00e9u00e9n moment waarop hij vertrouwt op zijn vakmanschap - zijn kunst - en iets schrijft dat echt aan de maat is.  Voor het centrale personage - een onvervalste Joodse matriarch uit het East End, Mrs Blitztein - creu00eberde hij voor deze show een werkelijk opmerkelijk monoloog, 'So Tell Me', het enige nummer van de hele avond dat zichzelf niet direct prijsgeeft en waarbij je niet al weet waar het heen gaat voordat het goed en wel begonnen is.  Dit lied is het bewijs dat Bart - als hij dat wilde - beter kon.  Zijn tragiek was dat hij besloot dat niet te doen, wat wellicht leidde tot de grote teleurstelling en het gevoel van falen dat hem in zijn eenzame, vergeten latere leven achtervolgde? Dat valt niet te zeggen.  Niettemin, als je dit hoort, is het moeilijk om hem niet in u00e9u00e9n adem te noemen met - zo niet Rodgers en Hammerstein - dan toch ten minste Harold Rome, de Amerikaanse Kurt Weill, Harold Arlen en andere grote Broadway-verhalenvertellers.  Als de rest van de muziek op hetzelfde niveau zou liggen als dat ene nummer, zou dit een van de grootste Britse musicals ooit zijn. Jessica Martin en het ensemble van Blitz. Foto: Mark Senior Helaas is dat niet het geval.  Het script sjokt van het ene bekende incident naar het andere.  Omdat de oprechte levendigheid van werken als 'Happy As A Sandbag' ontbreekt, leunt deze muzikale samenvatting van de Tweede Wereldoorlog op geforceerde 'Cockney'-vrolijkheid om de vaart erin te houden.  Muzikaal leider Rosa Lennox houdt de band - en de acteurs-muzikanten - flink aan het werk; choreograaf Daniel Maguire worstelt soms om de juiste vorm te vinden voor enkele vreemd geplaatste dansscu00e8nes (hij is op zijn best in de sterke ensembles en een geweldige solo voor de luidruchtige ambulancechauffeuse Elsie: een energieke Beaux Harris, die indruk maakt met die routine).  Het multifunctionele decor van Reuben Speed (dat wordt gebruikt voor de hele cyclus van drie stukken van de Wilmott Company op deze locatie) werkt uitstekend en creu00eert talloze verschillende sferen, en Penn O'Gara weet met een klein budget veel te bereiken met realistische, sobere kostuums; de belichting van Harvey Nowak-Green speelt goed in op elk moment en Ralph Warman voegt een aantal treffende geluidseffecten toe (de cast wordt niet versterkt). Maar de show staat of valt met de monumentale centrale rol van Mrs B.  Wilmott heeft verstandig gekozen voor een ervaren rot in het vak, en vindt in Jessica Martin niet alleen een voortreffelijk brein, maar ook het talent, de vaardigheid en de 'nouse' van de musicalwereld om deze prachtige rol te vullen.  Hoeveel musicals hebben een Joodse vrouw van middelbare leeftijd - die niet direct een romantische verhaallijn heeft - in de hoofdrol?  Precies.  Het geniale van Martins vertolking is dat ze je ervan overtuigt dat het soms triviale en onhandige script een pareltje is: het geeft haar een behoorlijke emotionele reis als moeder en weduwe, en zij is een actrice die weet hoe ze die reis echt kan laten voelen.  Petje af voor de rest van de cast, die veel minder steun krijgt van het script om zich door enkele behoorlijk melodramatische plotwendingen heen te slaan. En het eindoordeel?  Voor de echte Bart-kenners is dit verplichte kost; voor fans van zijn succesvolle musicals is het een interessant uitstapje naar iets compleet anders; en voor de rest is het een levendige geschiedenisles met incidentele magische momenten.  Nu de musical al 20 jaar niet professioneel is geproduceerd, valt het nog te bezien hoe lang het publiek moet wachten op een volgende kans om hem te zien. Blitz loopt tot en met 7 maart 2020