RECENSIE: Chigger Foot Boys, Tara Arts Theatre ✭✭✭

Chigger Foot Boys

Tara Arts Theatre

25 februari 2017

3 sterren

Boek tickets

Patricia Cumper’s Chigger Foot Boys is een aangrijpende vertelling over vijf vreemden die elkaar ontmoeten tijdens een fataal potje domino in een rum-bar in Kingston, aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal springt vervolgens van het benevelde heden naar de toekomst, waarin hun levens opnieuw verweven raken, vaak met tragische gevolgen. Het perspectief voelt verfrissend en de personages worden prachtig neergezet door dit intieme ensemble. Hoewel het lome tempo aan het begin van het stuk passend is, begint de vaart er later uit te raken, waardoor het de schokkende drama's die zich ontvouwen niet altijd volledig ondersteunt.

Boven de kale bakstenen muren van het Tara Arts theatre hangen twee uitgesneden silhouetten met de Union Jack erop: de herkenbare vormen van de Britse eilanden en Jamaica. Kisten en zandzakken liggen verspreid over het speelvlak en het publiek zit dicht op de actie aan drie zijden. Naakte gloeilampen hangen onheilspellend boven het podium terwijl de acteurs opkomen en een prachtig a-capella gezongen couplet van Land of Hope and Glory ten gehore brengen. Een groot boek wordt geopend op een datum: 1914. Toch roepen de soundscape van Dominique Le Gendre en het warme licht van Kevin Treacy onmiskenbaar de sfeer van Jamaica op.

Stuk voor stuk maken we kennis met de spelers in dit spel; de vlijmscherpe eigenaresse Medora (Suzette Llewellyn) met een tongval zo heet als een 'scotch bonnet'-peper, haar breedgeschouderde bewonderaar, de trouwe soldaat Linton (Stanley J. Brown), twee broers uit de middenklasse; de intellectuele Norman (Jonathan Chambers) en zijn charismatische jongere broer Roy (Josh Leader) en de jongen aan wie het stuk zijn titel ontleent, Mortimer de 'Chigger Foot Boy' (Ike Bennett). Het ensemble wordt gecompleteerd door Matthew Truesmith in verschillende rollen als officieren en gerechtsdienaren. De acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld en gebruiken traditionele Jamaicaanse liederen en percussie voor de overgangen tussen de scènes. Een prachtige vondst die de beladen thematiek wat lucht geeft.

Een hevige regenbui op het tinnen dak betekent dat ze voorlopig binnen vastzitten, en onder het genot van Medora’s zelfgebrouwen drank speculeren ze over de uitloop van een mogelijke wereldoorlog. Met het omslaan van een pagina maken we een sprong in de tijd en verkent Cumpton de ongemakkelijke relatie tussen Groot-Brittannië en de buitengewesten van het Rijk. Medora is een aanhanger van de grote Jamaicaanse politiek denker Marcus Garvey, en er gaat een rilling door de diverse zaal wanneer Linton stelt dat hij zich als Jamaicaan niet verbonden voelt met Afrikanen: “We zijn gekozen omdat we denken als Engelsen.” Ook Norman verliest zijn geloof – en zijn geliefde broer aan de allesverslindende muil van de oorlog – terwijl hij in zijn appartement in Oxford fulmineert tegen de oorlogsmachine en de zinloosheid van alles. Maar het falen van het 'moederland' om zijn kinderen te beschermen komt nergens harder aan dan in het verhaal van Morty. Ondanks zijn onderscheidingen wordt hij voor de krijgsraad gesleept en geëxecuteerd 'als voorbeeld', enkel omdat hij opstond tegen racistische mishandeling binnen het leger.

Het is een aangrijpende avond, des te neerslachtiger door de wetenschap dat Cumpers poëtische script is geweven uit waargebeurde gebeurtenissen. Het herinnert ons er ook aan dat de Grote Oorlog een wereldgebeurtenis was, één die wij Britten vaak willen reduceren tot Journey’s End, War Horse, Sassoon en Blackadder. Chigger Foot Boys is van groot cultureel belang omdat het mensen van kleur een duidelijke plek geeft in een historische context, in plaats van de gebruikelijke rauwe stadsdrama's. Het tempo, wat haperingen in de tekst en enkele twijfelachtige accenten zijn de enige zaken die dit stuk ervan weerhouden om geniaal te zijn. Ik hoop oprecht dat de voorstelling de kans krijgt om door te groeien en op tournee te gaan, om deze verhalen met een groter publiek te delen. Het beeld van Linton en Medora die samen walsen bij het licht van een gaslamp, op de klanken van een krakende grammofoon, zal me nog lang bijblijven.

Foto's: Richard Hubert Smith

Tot 11 maart 2017

BOEK TICKETS VOOR CHIGGER FOOT BOYS IN TARA ARTS

Voor informatie over andere geweldige Off-West End producties MELD JE AAN VOOR ONZE MAILINGLIJST