RECENSIE: Cinderella, London Palladium ✭✭✭

Assepoester (Cinderella)

London Palladium

15 december 2016

3 Sterren

Boek Tickets

Dit jaar is de grootse kerst-pantomime terug in het London Palladium en het is werkelijk een spectaculaire aangelegenheid geworden. QDOS Entertainment heeft kosten noch moeite gespaard om deze sterrencast op het toneel te brengen, maar maakt al die pracht en praal het uiteindelijk ook een betere voorstelling?

Cinderella is misschien wel de meest geliefde pantomime die er bestaat. Het is dat klassieke sprookje dat elk kind kent en het blijft simpelweg betoverend.

Er valt ontzettend veel te bewonderen aan de decors en kostuums. Er is genoeg glitter aanwezig om het halve publiek te verblinden, waarbij Julian Clary als Dandini het ene na het andere extravagante kostuum showt – van subliem tot volkomen bizar. Het ziet eruit alsof er voor miljoenen aan blingbling op het podium staat; een lust voor het oog. Met een toneel zo groot als dat van het Palladium liggen de verwachtingen hoog, maar QDOS toont zich een meester in visueel spektakel. Ze toveren een paar fabelachtige verrassingen uit de hoge hoed wanneer het tijd is voor de reis naar het bal en een memorabele rit op een Vespa terug naar het paleis. Puur magisch.

Paul Zerdin steelt de show als de sympathieke Buttons. Deze uiterst talentvolle performer had het publiek vanaf het eerste moment op zijn hand, en ik weet zeker dat de kleine meisjes naast me vonden dat hij aan het eind met Cinders had moeten trouwen. Amanda Holden zag er prachtig uit als de Fairy Godmother; met een stemgeluid dat aan Julie Walters deed denken, zwaaide ze met haar toverstaf en klaarde de klus met verve. Natasha J Barnes bewees opnieuw een rijzende ster te zijn; ze was de perfecte Assepoester als het onderdrukte meisje met een hart van goud. Lee Mead was als Prince Charming een prima verschijning, al kreeg hij helaas niet bijster veel te doen. Het meeste plezier kwam misschien wel van de geweldige Nigel Havers, die een hele avond vol spot en geplaag incasseerde en daarmee de sportiefste man ter wereld leek.

Paul O'Grady schitterde als de kwaadaardige Baroness Hardup – komische perfectie waaruit bleek hoe fijn het is om hem weer op volle kracht op het toneel te zien. Julian Clary was weer typisch Julian Clary: een spervuur aan dubbelzinnigheden en zijn kenmerkende maniertjes. En daar wringt voor mij een beetje de schoen. Bij een familievoorstelling zoals deze zijn een paar grapjes voor de volwassenen prima, maar op de avond dat ik er was bleven de schuine moppen maar doorgaan, balancerend op het randje van platvloersheid. Als 80% van Clary's gewauwel geschrapt zou worden, zou de avond een vlotter tempo krijgen en veel gezinsvriendelijker zijn. Ouders om mij heen in de pauze lieten doorschemeren hier ook niet onverdeeld gelukkig mee te zijn.

Alle traditionele panto-elementen zijn aanwezig en worden voortreffelijk uitgevoerd, inclusief het hilarische 'If I Were Not In Panto'-nummer waarbij de zaal plat lag van het lachen. Zerdin deed dapper zijn best om niet overschaduwd te worden door de vier jonge kinderen die op het podium werden gevraagd, maar hij was wijs genoeg om te herkennen wanneer hij zijn meerdere in hen moest erkennen. Gewoonweg perfect!

De voorstelling beschikt over een uitstekend ensemble, maar of het nu aan de complexe choreografie van Andrew Wright lag of aan technische problemen op de avond zelf: sommige grote nummers liepen bijna uit op een kleine chaos op het podium. Hopelijk wordt dit naarmate het seizoen vordert gladgestreken.

Al met al is dit zo spectaculair en 'over the top' als een pantomime maar kan zijn. Je ziet elke cent van de ticketprijs terug op het podium en het publiek smulde ervan. Voor mij persoonlijk had het echter wel wat minder schunnig en wat meer gericht op familie-entertainment gemogen.

BOEK TICKETS VOOR CINDERELLA IN HET LONDON PALLADIUM