RECENSIE: Dead Funny, Vaudeville Theatre ✭✭✭✭

Katherine Parkinson (Eleanor), Steve Pemberton (Brian), Rufus Jones (Richard), Ralf Little (Nick) en Emily Berrington (Lisa). Foto: Alastair Muir Dead Funny

Vaudeville Theatre

4 november 2016

4 sterren

Koop tickets

Elke toneelschrijver die zijn stuk Dead Funny noemt, legt de lat direct erg hoog. Gelukkig blijft de productie van Terry Johnson, twintig jaar nadat het lovende kritieken en prijzen voor David Haig en Zoe Wannamaker ontving, nog altijd onbedaarlijk grappig.

De sombere en ellendige Richard (Rufus Jones) zit vast in een ijskoude relatie met zijn gefrustreerde vrouw Ellie (Katherine Parkinson). Zij wil dolgraag een baby, terwijl hij veel meer geïnteresseerd is in Lisa, de vrouw van zijn mede-verenigingslid Nick.

De enige uitlaatklep voor Richards existentiële angst is de 'Dead Funny Society', die bijeenkomt om eer te bewijzen aan hun favoriete overleden komieken. Het drama ontrolt zich wanneer ze samenkomen ter ere van Benny Hill, al krijgt de avond een heel andere, en duistere, wending.

De leden van Dead Funny storten zich volledig op de komedie om hun eigen problemen te maskeren, zonder te beseffen dat hun eigen levens zich steeds meer als een absurde klucht voltrekken. Ze sluiten de sardonische Ellie buiten omdat ze geen gevoel voor humor zou hebben, blind voor het feit dat zij gevatter is dan zij allemaal met hun clichématige, gerecyclede sketches.

Katherine Parkinson (Eleanor) en Steve Pemberton (Brian). Foto: Grace Wordsworth

Het schrijfwerk van Johnson is complex en meesterlijk, waarbij hij moeiteloos schakelt tussen licht en schaduw. De grappen zijn raak en hebben een perfecte timing, terwijl veel van de interacties tussen Richard en Ellie hartverscheurend triest zijn.

Het is een prachtig geschreven stuk dat op meerdere niveaus werkt, dus waarom geen vijfde ster? Sommige van de Benny Hill-sketches die de Dead Funny-club tot vervelens toe herhaalt, zijn niet bijzonder goed verouderd – vooral de 'Chinaman' sketch is nogal gedateerd. Dit is uiteraard niet de schuld van Johnson, maar het betekent wel dat de scènes waarin ze ‘klassieke’ sketches opvoeren ironisch genoeg veel minder grappig zijn dan de rest van het stuk.

Katherine Parkinson (Eleanor), Steve Pemberton (Brian), Rufus Jones (Richard), Emily Berrington (Lisa) en Ralf Little (Nick). Foto: Alastair Muir

De onbetwiste ster van de avond is Katherine Parkinson als Ellie. Verslagen door haar liefdeloze huwelijk en getergd door de tragische komedieclub van haar man, biedt Parkinson een boeiende mix van venijn en verdriet, gecombineerd met een fabelachtige komische timing. Hoewel ze veel van de beste teksten krijgt, blijft het een virtuoze prestatie van een briljante komische actrice.

Rufus Jones is vermakelijk nors als de mokkende Richard, terwijl Ralf Little en Emily Berrington een charmant en charismatisch stel neerzetten als Nick en Lisa. Steve Pemberton is bovendien opvallend aandoenlijk en krachtig als de (niet zo) stiekem homoseksuele Eddie, wat voor de nodige luchtigheid zorgt tijdens de donkere momenten van het stuk.

Johnson regisseert zijn eigen materiaal en het gevoel voor timing en tempo is precies goed, hoewel het einde na een enorme opbouw een klein beetje als een nachtkaars uitging. Ondanks deze kanttekeningen is Dead Funny een schitterend eerbetoon aan de kunst van de komedie dat zijn naam meer dan waarmaakt.

BOEK TICKETS VOOR DEAD FUNNY IN HET VAUDEVILLE THEATRE