RECENSIE: Dinner With Saddam, Menier Chocolate Factory ✭

Dinner With Saddam

Menier Chocolate Factory

19 september 2015

1 Ster

BOEK TICKETS

Het blijft een raadsel: waarom slaat de Menier Chocolate Factory de plank telkens zo raak met hun keuze en uitvoering van musicals, terwijl ze regelmatig — zij het niet altijd — zo de mist in gaan met toneelstukken, in het bijzonder komedies?

Momenteel staat daar de productie van Lindsay Posner op de planken: Anthony Horowitz’ nieuwe komedie, Dinner With Saddam. Geen van beide betrokkenen maakt hiermee een goede beurt.

Even verbazingwekkend is hoe triviaal, afgezaagd en vreselijk de dialogen zijn. Horowitz is een kundig en scherpzinnig schrijver, maar dat talent is hier diep weggestopt.

Wanneer de climax van de eerste acte wordt gevormd door een slapstick-moment met een schep tegen de kop, een jasje dat scheurt over de rug van de hoofdrolspeler en de uiteindelijke opkomst van Steven Berkoff als Saddam Hoessein (onder een dikke laag schmink), dan weet je dat de tweede acte de moeite van het blijven niet waard is. Niets kan de verloren tijd van de eerste acte goedmaken. Het leven is simpelweg te kort om te verspillen aan zulke artistieke missers. Vluchten is dan de meest verstandige optie.

Gezien de tijd die wordt besteed aan het bespreken van een toilet dat verstopt is door een monsterlijke drol, is het niet meer dan eerlijk om de plot 'shitty' te noemen. Het is in ieder geval toepasselijk.

Vervelende, voorspelbare kluchtelementen zijn er in overvloed.

Vader en moeder moesten met elkaar trouwen en van liefde lijkt geen sprake. Moeder doet al het werk; vader leest de krant, beklaagt over zijn lot en eist dat ze zich aan zijn grillen aanpast. Er is nauwelijks eten of water in huis. Vader wil hun enige dochter uithuwelijken aan haar neef. De dochter is verliefd op een acteur, maar vader vindt acteren niet mannelijk. De neef is een weerzinwekkend figuur (een verkeersagent die dissidenten verklapt aan het regime van Hoessein en daarmee duidelijk gemarkeerd is voor een slecht einde).

De acteur doet zich voor als loodgieter, vermoedelijk om tegenover vader zijn acteerkunsten of mannelijkheid te bewijzen, en krijgt de taak om de verstopte plee te repareren. De dochter zoekt contact met een ondergrondse actiegroep en krijgt verboden pamfletten mee.

De nare neef pikt de propaganda in, denkend dat het de factuur van de loodgieter is. Je voelt de bui al hangen. De neef brengt een tasje dadels mee voor de koelkast. De acteur stopt een drol in een plastic zakje voor de koelkast. Je raadt het al: de neef gaat dood en de zakjes worden verwisseld. Zoiets in die trant.

Zelfs de allerbeste acteurs zouden dit wrak niet van de grond krijgen. Sommige castleden doen een dappere poging en Berkoff zet Hoessein ongetwijfeld overtuigend neer. Maar de tekst rammelt aan alle kanten en het resultaat is volstrekt zinloos.

In het programmaboekje legt Horowitz uit dat hij het stuk schreef uit frustratie over de invasie van Irak en de gruwelijke gevolgen daarvan. Helaas is zijn toneelstuk niets meer dan een nieuw slachtoffer van diezelfde invasie, waarbij de cast en het publiek in aanmerking komen voor acute noodhulp.

Wel is er een fraai ontworpen decor van Tim Shortall, wat je tenminste nog iets geeft om naar te kijken terwijl het saaie verhaal richting de vergetelheid kabbelt.

Dinner With Saddam is nog tot en met 14 november 2015 te zien in de Menier Chocolate Factory