ELEŞTİRİ: Dinner With Saddam, Menier Chocolate Factory ✭

Saddam'la Akşam Yemeği (Dinner With Saddam)

Menier Chocolate Factory

19 Eylül 2015

1 Yıldız

BİLET AYIRTIN

Bu, her zaman merak konusu olan bir muamma: Menier Chocolate Factory, müzikal seçimlerinde ve yönetimindeki isabetli duruşunu, neden düz oyunlarda —özellikle de komedilerde— sürekli olmasa da bu denli vahim bir yanılgıya dönüştürebiliyor?

Şu an sahnede olan yapım Lindsay Posner’ın yönettiği, Anthony Horowitz’in yeni komedisi Dinner With Saddam. Ne yazık ki bu eser, ikisinin de kariyerine değer katan bir yapım olmamış.

İnsanların Trevor Nunn'ı, Shakespeare oyunlarında sadece beyaz oyunculara yer verdiği için yüksek sesle eleştirdiği bir dönemde; Irak'ta geçen, yerel halktan karakterlerin ve gerçek tarihi figürlerin yer aldığı bir oyunda, neredeyse hiç Iraklı oyuncu bulunmaması şaşırtıcı görünüyor.

Bundan daha şaşırtıcı olan ise diyalogların ne kadar bayağı, bayat ve berbat olduğu. Horowitz zeki ve kıvrak zekalı bir yazar ancak bu yeteneği bu oyunda yerin dibine gömülmüş durumda.

Birinci perdenin doruk noktası slapstick tarzında bir kürekle kafa patlatma canlandırması, ana karakterin ceketinin arkadan yırtılması ve Steven Berkoff'un nihayet yoğun bir Saddam Hüseyin makyajıyla sahneye girişini içeriyorsa, ikinci perdeyi beklemenin hiçbir anlamı kalmamıştır diyebiliriz. Birinci perdeyi izlerken kaybedilen zamanı hiçbir şey geri getiremez. Yaşınız ne olursa olsun hayat, zamanı kâr getirmeyen tiyatro fiyaskolarıyla boşa harcamak için çok kısa. En iyisi salondan uzaklaşmak.

Korkunç bir dışkı yüzünden tıkanan bir klozeti tartışmak için harcanan zaman düşünüldüğünde, olay örgüsünü rezalet olarak nitelendirmek pek de haksızlık olmaz. Tam yerine oturuyor.

Oyun, bıkkınlık veren sıkıcı ve tahmin edilebilir fars ögeleriyle dolu.

Anne ve baba evlenmeye zorlanmışlar ve aralarında gözle görülür bir sevgi yok. Kadın tüm işi yapar; adam ise gazete okuyup talihsizliğine hayıflanır ve kadının isteklerine boyun eğmesini bekler. Evde su ve yemek bile yoktur. Baba, tek kızının kuzeniyle evlenmesini ister. Kız ise bir aktöre aşıktır ancak baba aktörlüğü erkekliğe sığdıramaz. Kuzen ise itici ve sinir bozucu birisidir (Hüseyin rejimine muhalifleri ihbar eden bir trafik polisi, yani başının belaya girmesi beklenen biri).

Aktör, babaya hem oyunculuk yeteneğini hem de erkekliğini kanıtlamak için tesisatçı kılığına girer ve ona tıkalı klozeti tamir etme görevi verilir. Kız ise bir yeraltı aktivist grubuna gider ve eline propaganda metinleri tutuşturulur.

İtici kuzen, tesisatçının faturası sanarak propaganda kağıtlarına el koyar. Ne olacağını tahmin edebiliyorsunuzdur. Ardından aynı kuzen bir poşet dolusu hurma getirir ve bu buzdolabına konur. Bu sırada aktör de bir poşete dışkı koyup onu da buzdolabına koyar. Burada ne olacağını da sanırım tahmin ediyorsunuz. İtici kuzen meclisten dışarı, çantalar karışacak. Ya da buna benzer bir şeyler.

Dünyanın en iyi oyuncuları bile bu sönük metni canlandıramazdı. Bazı oyuncular yiğitçe bir çaba sergiliyor ve Berkoff şüphesiz Hüseyin taklidini başarıyla yapıyor ancak metin o kadar yanlış kurgulanmış ki sonuç tamamen amaçsız kalıyor.

Oyun programında Horowitz'in bu oyunu Irak İşgali'ne ve onun korkunç sonuçlarına duyduğu tepki nedeniyle kaleme aldığı yazıyor. Ne yazık ki bu oyun, oyuncuları ve seyirciyi acil yardıma muhtaç bırakarak Irak işgali kararının bir başka kurbanı olmuş.

Yine de, Tim Shortall'ın tasarladığı şık set, bu sıkıcı hikaye belirsizliğe doğru sürüklenirken en azından gözünüze hitap eden bir şeyler sunuyor.

Dinner With Saddam, 14 Kasım 2015 tarihine kadar Menier Chocolate Factory'de sahnelenmeye devam ediyor.