RECENSIE: Fiona Jane Weston ... And West End Friends, Phoenix Artists Club

Fiona-Jane Weston...And West End Friends

Phoenix Artists Club

16 oktober 2016

Van de vele cabaretavonden die de intieme podia van Londen sieren, is dit een exemplaar met een heel eigen, interessant concept. Gastvrouw Fiona-Jane nodigt haar gasten uit voor een pot thee en een goed gesprek: een bewuste mix van gevestigde namen en aanstormend talent uit de rijke wereld van de musical en de kleinkunst.

De editie van deze maand was daar een schoolvoorbeeld van. We trapten af met de gastvrouw zelf, die ondanks een verkoudheid een fantastische vertolking van 'Words' neerzette, begeleid door William Godfree op piano. Ze liet zich niet kennen en zette direct de toon. Als fervent bewonderaar van het werk van Michele Brourman en Amanda McBroom bracht ze het prachtige 'Titania's Terrible Truth', later gevolgd door een nog niet eerder uitgebracht juweeltje.

De eerste gast was Adam Drew, de ene helft van 'Bounder 'n' Cad', een duo uit de kringen van Cambridge dat onlangs nog in St James's (waarvan James Albrecht aanwezig was) en zelfs op No. 10 Downing Street optrad. Met Ben Kermode aan de toetsen vermaakte hij de zaal met twee nummers: een ode aan de kazen van de wereld en een sprankelende, hyperactuele bewerking van 'Let's Do It': "Turtles creak and crack as they crawl to it;/ Somehow Rupert Murdoch and Miss Hall do it." Alleen de jeugd kan zo heerlijk sarcastisch zijn. (Hun tijd komt nog wel!)

Daarnaast werden we getrakteerd op de aanwezigheid van de geweldige Adele Anderson, een van de grondleggers van het immer charmante 'Fascinating Aïda'. Als rasverteller trakteerde ze ons op vermakelijke anekdotes en enkele nummers uit haar decadent klinkende 'Songs of Depression and Death', die op wonderbaarlijke wijze tot leven werden gewekt door Dean Austin. (Je merkt het al: op dit evenement tref je alleen de crème de la crème.)

De tweede helft begon met een eerbetoon van Fiona-Jane aan een van haar alter ego's, Angela Lansbury, ter ere van haar 91ste verjaardag. We zagen – en hoorden – haar in topvorm als Jessica Fletcher. De avond werd compleet gemaakt door de tomeloze energie en het talent van een ander rolmodel met dezelfde voornaam: Jessica Martin. Zij combineerde een vlot overzicht van haar rijke acteer- en zangcarrière (alleen het gebrek aan ruimte op het podium hield haar tegen om te gaan dansen) met verhalen over haar werk als grafisch ontwerper en maker van grafische romans met showbizzthema. Haar perfecte uitvoering van 'I Love a Film Cliché' onderstreepte haar fabelachtige talent als imitator en haar passie voor het vak (prachtig begeleid door William Godfree). (Lees hier onze recensie van Looking For Lansbury)

Kortom: een prachtig inkijkje in het leven en werk van musicalartiesten. Een avond met een eigen karakter en een enthousiast publiek, waarin zowel klassiekers als gloednieuw materiaal de revue passeerden. Wat wil een mens nog meer?

Let op: Omdat dit evenement werkt met een wisselende bezetting van artiesten, is besloten geen sterrenbeoordeling toe te kennen. Het ontbreken hiervan betekent geenszins dat we niet hebben genoten van de show... integendeel!

Foto: Neil Wickens