RECENSIE: Ghost Quartet, Boulevard Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Ghost Quartet van Dave Malloy, de openingsvoorstelling van Londons gloednieuwe Boulevard Theatre in Soho.

Maimuna Memon en Niccolo Currandi in Ghost Quartet. Foto: Marc Brenner Ghost Quartet

Boulevard Theatre,

31 oktober 2019

5 sterren

Boek tickets

Heel af en toe komt er een voorstelling voorbij die simpelweg perfect is, en dit is er zo één. Het is des te mooier dat dit de allereerste productie is in een splinternieuw theater dat zelf ook een perfecte ruimte is. De combinatie van het stuk en de locatie zal ongetwijfeld enorm populair blijken tijdens het openingsseizoen van het prachtige nieuwe West End-project van oprichtster Fawn James, en het is een briljante start voor Rachel Edwards' eerste seizoen als artistiek directeur. Het nieuwe gebouw van SODA met een interieur van Charcoalblue biedt ruimte voor minstens 8 verschillende opstellingen die meerdere keren per dag kunnen worden aangepast, zoals vaste bezoekers snel zullen ontdekken: er zijn overdag evenementen en 's avonds laat muziek- en voordrachtavonden. En dat alles, ik haast me het te zeggen, tegen zeer schappelijke prijzen.

Het stuk dat is gekozen om dit intieme, hoogwaardige theater met 165 stoelen te lanceren, is Dave Malloys voortreffelijke 'liedcyclus' voor vier acteur-muzikanten (met een paar verrassende extra's). Soms lijkt een partituur niets meer dan een willekeurige verzameling liedjes; nou, dit is een verzameling liedjes die een volmaakt harmonieuze 'score' vormt in de juiste zin van het woord. Muzikaal leider Benjamin Cox (die zowel in de opera als in de musicalwereld gepokt en gemazeld is) heeft de cast getraind en begeleid om de perfectie van elk prachtig geïntegreerd moment te kunnen ademen. Wat de rest van de enscenering betreft, is regisseur Bill Buckhurst dit topteam zo min mogelijk in de weg gelopen, waardoor ze een absolute autonomie hebben gekregen in dit juweeltje van een theater in de rondte.

Zubin Varla en Maimuna Memon in Ghost Quartet. Foto: Marc Brenner

Buckhursts creatieve team zal bekend zijn bij fans van zijn 'pie-shop Sweeney Todd', en ze zijn hier net zo succesvol als in Tooting, West End en op Broadway. Ontwerper Simon Kenny heeft een aantal fascinerende 'hints' gegeven over de show en wat het zou kunnen 'betekenen' in de parafernalia die hij rond de muziekinstrumenten op het compacte podium heeft verzameld. Dus terwijl de zaal lijkt op een hippe nachtclub uit de jaren zestig, omringd — onder en boven — door knusse op maat gemaakte fauteuils en krukjes van Race Furniture, knipoogt de speelruimte naar 'Duizend-en-een-nacht', 'Ulysses' en andere iconische wegwijzers van de westerse cultuur: sterker nog, er worden lades vol Schotse, Ierse en Amerikaanse whisk(e)y tevoorschijn getoverd en gedurende de avond geserveerd aan de gelukkigen in het publiek, terwijl een kunstige 'brindisi' ons aanspoort om het op te drinken met de 'vier vrienden'.

In feite, hoe langer je luistert naar de prachtig geschreven en eindeloos verrassend opgebouwde liedjes — die listig met elkaar verbonden zijn en op intrigerende wijze in elkaar weergalmen — hoe minder je zoekt naar één enkel verhaal en hoe meer je wordt meegezogen in een peinzende en reflectieve stemming, opgeslokt door een caleidoscoop van klanken en sensaties. Na ongeveer een uur drong het tot me door, op deze avond dat de Evening Standard schreeuwde dat Boris Johnson mijlenver voorstond in de verkiezingscampagne, dat dit waarschijnlijk de laatste plek op aarde is waar je zo'n persoon zou verwachten: hij en de zijnen zullen waarschijnlijk weinig gemeen hebben met deze hartelijke, gulle, esthetisch sublieme en moreel vrijzinnige aanklacht. Gecreëerd op het moment van Trumps opkomst in de VS, is het moeilijk om hierin geen vurige verklaring te zien van pluralistische, mededogende en liberale waarden — kortom, alles waarmee iemand als Trump (en is dat niet precies wat Johnson probeert te zijn?) weinig affiniteit zou hebben.

Zo is dit theater een plek om — voor even — te ontsnappen aan alles wat lelijk, zielloos en pijnlijk is in het hedendaagse, krimpende Engeland. We worden dit bijzondere rijk binnengeleid door vier vertolkers wiens prestatie er uiteindelijk uit bestaat dat het publiek niet alleen aan hun lippen hangt, maar ook hun lied meespeelt. Niccolo Curradi, een bekend gezicht in de wereld van de 'quadruple threats', zet de mars naar dit wonderbaarlijke terrein in met zijn warme bariton, de cello in zijn gespierde armen geklemd; hij wordt gevolgd door mezzo Maimuna Memon, die — wederom — schittert met haar fabelachtig heldere en volle stem (het geluidsontwerp van David Gregory is onberispelijk, ongetwijfeld geholpen door de absolute toptechniek van deze topzaal), evenals haar dramatische overwicht op het toneel; dan brengt Zubin Varla zijn gezaghebbende, Shakespeariaanse tenor naar het klavier, waar hij zich evenzeer thuis toont bij Thelonious Monk (een van Malloys grootste idolen) als bij de rest van deze prachtig gevarieerde score; en tot slot laat Carly Bawden de hoge noten van het kwartet klinken met haar parelmoeren sopraan, die bij vlagen herinnert aan — zoals de composities zelf ook doen — de heldere kwaliteiten van Joni Mitchell of haar naamgenoot (?) Carly Simon.

Na anderhalf uur, waarin de tijd lijkt stil te staan, bevinden we ons in een soort muzikaal 'Southern and Northern Gothic'-landschap, waar halfmythische personages ons gezichtsveld in en uit zweven, ons kortstondig boeien met openhartige onthullingen over hun privéleven en verborgen verlangens, en ons trakteren op theatrale analogieën en duistere, Twin Peaks-achtige bekentenissen. Ik heb in de foyer geen cd's van de show te koop gezien toen ik wegging, maar ik ga morgen terug om te zien of ik er een kan vinden. En om opnieuw de magische wereld te ervaren van deze aanbiddelijke, onbetaalbare ervaring van de hemel, tijdelijk gevestigd in Soho voor nauwelijks meer dan de prijs van een rondje drankjes.

Tot 4 januari 2020.