RECENSIE: Good, Harold Pinter Theatre ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt C.P. Taylors toneelstuk Good met David Tennant in de hoofdrol, nu te zien in het Harold Pinter Theatre in Londen.

David Tennant en Sharon Small in Good. Foto: Johan Persson Good.

Harold Pinter Theatre, Londen.

13 oktober 2022

3 sterren

Boek tickets

"Het kwaad geschiedt wanneer goede mensen zwijgen." Ik parafraseer het citaat wellicht, maar dit is het uitgangspunt van C.P. Taylors intellectuele stuk dat de opkomst van de nazi's onderzoekt via een 'goede' burger, professor Halder. Hij redeneert, luistert en krijgt standpunten voorgeschoteld van zowel zijn Joodse beste vriend als van naziofficieren die hem vragen om protocollen op te stellen. Hij begaat daden van puur kwaad, en we zien hoe hij wordt overweldigd door de nazi-ideologie en handelt naar hun instructies. Het is huiveringwekkend, actueel, en het sobere decor, samen met de resolute en efficiënte regie van Dominic Cooke, zorgt ervoor dat de focus voortdurend op het debat blijft liggen.

David Tennant in Good. Foto: Johan Persson

In de basis is het een driemansstuk, en het acteerwerk is voortreffelijk. Als Halder is David Tennant uitstekend in het ontleden van emoties; met een huwelijk dat op de klippen loopt, een geliefde met wie hij een nieuw leven wil beginnen en een moeder die lijdt aan dementie en blindheid, vormt hij het oog van de storm. Waar Tennant bijzonder goed in is, is het gelaagd maken van het personage; hij gelooft in zijn daden en denkt dat hij door het 'goede' te doen humaan handelt in zijn omgang met de mens. Sharon Small is fenomenaal in alle belangrijke vrouwenrollen, waarbij ze indrukwekkend snel schakelt tussen de echtgenote en de verwarde moeder. Het stuk speelt zich af in de innerlijke belevingswereld en herinneringen van Halder, en haar verwarde interacties in haar veranderende omgeving vormen een effectieve weerspiegeling van de thematiek van het snel veranderende maatschappelijke landschap. Elliot Levey completeert dit trio met een uitmuntende vertolking van Maurice, Halders Joodse beste vriend — emotioneel, bang en vloekend wanneer hij de grip op de situatie en zijn leven verliest — maar is evenzeer de kalme autoriteit als kille, efficiënte naziofficier. Ze zijn betoverend. Telkens wanneer we het woord 'goed' horen, dwingen onze kennis achteraf en de geschiedenis ons om dat woord en de redenen achter de 'goede' motivaties van de personages opnieuw te evalueren.

Elliot Levey in Good. Foto: Johan Persson

Vicki Mortimers minimalistische decor en kostuums duwen de acteurs naar de voorgrond en fungeren als een kader. Wij als recensenten kregen het verzoek om de laatste vijftien minuten van het stuk niet te verklappen, een verzoek dat ik graag honoreer. Echter, door die geheimzinnigheid én de scenografie was het tamelijk voorspelbaar waar het stuk naartoe zou gaan, en het ging inderdaad die kant op. Hoewel het een effectieve onthulling is, doet dit afbreuk aan een groot deel van de dramatische waarde van het stuk, en op sommige momenten wordt het debat iets te langgerekt. Het is goed om een stuk van dit kaliber te zien dat uitstijgt boven de vluchtigheid van het huidige West End-aanbod, maar er zijn betere Holocaust-stukken, zoals het recente Leopoldstadt van Tom Stoppard. Ga Good zien voor het fantastische acteerwerk; en of het stuk zijn titel waarmaakt, zou ik zeggen: "deels."

Lees ook: Eerste beelden van David Tennant in Good in het Harold Pinter Theatre