ELEŞTİRİ: Good, Harold Pinter Theatre ✭✭✭

Paul T Davies, Londra'daki Harold Pinter Tiyatrosu'nda sahnelenen ve başrolünde David Tennant'ın yer aldığı C.P. Taylor imzalı Good oyununu değerlendiriyor.

Good oyununda David Tennant ve Sharon Small. Fotoğraf: Johan Persson. Good.

Harold Pinter Tiyatrosu, Londra.

13 Ekim 2022

3 Yıldız

Bilet Al

“Kötülük, iyi insanlar sessiz kaldığında gerçekleşir.” Bu alıntıyı biraz serbestçe yorumluyor olabilirim ama C.P. Taylor'ın, Nazizmin yükselişini "iyi" bir vatandaş olan Profesör Halder üzerinden inceleyen entelektüel oyununun temel dayanağı tam da bu. Halder mantık yürütüyor, dinliyor; hem Yahudi en yakın arkadaşından hem de kendisinden bazı prosedürleri uygulamaya koymasını isteyen Nazi subaylarından gelen bakış açılarını değerlendiriyor. Saf kötülük içeren eylemlerde bulunuyor ve biz onun Nazi ideolojisinin yükselişiyle kuşatılıp emirleri yerine getirmesini izliyoruz. Ürpertici ve güncel bir eser; Dominic Cooke'un akıcı ve etkili yönetimiyle birleşen sade sahne tasarımı, odağın sürekli tartışma üzerinde kalmasını sağlıyor.

Good oyununda David Tennant. Fotoğraf: Johan Persson

Temelde üç kişilik bir oyun olan yapımda oyunculuklar tek kelimeyle kusursuz. Halder rolündeki David Tennant, adli bir titizlikle işlediği duygularda mükemmel; dağılmakta olan bir evlilik, yeni bir hayata başlayacağı bir sevgili ve demans ile körlükten muzdarip bir anne arasında, fırtınanın tam merkezinde yer alıyor. Tennant'ın özellikle başarılı olduğu nokta, karakteri katmanlandırması; yaptığına inanması ve iyilik yaparken insancıl (humane) davranacağını düşünmesi—ki İngilizcedeki "insan" (human) kelimesine eklenen o tek bir harf (e) tüm farkı yaratıyor. Sharon Small, tüm ana kadın rollerinde olağanüstü; eş rolünden kafası karışık anne rolüne keskin geçişleri oldukça etkileyici. Oyun, Halder'in zihninin ve hafızasının iç dünyasında geçiyor ve Small'un değişen çevresindeki şaşkınlığı, oyunun hızla değişen toplumsal manzaralar temasını başarıyla özetliyor. Bu üçlüyü Elliot Levey tamamlıyor. Halder’in Yahudi en yakın arkadaşı Maurice rolünde; durumu ve hayatı üzerindeki kontrolünü kaybederken sergilediği duygusal, korkmuş ve görkemli küfürlü performansıyla harikalar yaratıyor. Aynı zamanda soğukkanlı ve verimli Nazi subayları olarak sergilediği sakin otorite de bir o kadar başarılı. Oyuncular büyüleyici. "İyi" (good) kelimesini her duyduğumuzda, sahip olduğumuz tarihsel bilgi ve geçmişin ışığında, bu kelimeyi ve karakterin "iyi" motivasyonlarının arkasındaki mantığı sürekli yeniden sorguluyoruz.

Good oyununda Elliot Levey. Fotoğraf: Johan Persson

Vicki Mortimer’ın yalın dekor ve kostüm tasarımı, oyuncuları sahnenin önüne iterek adeta bir çerçeve görevi görüyor. Eleştirmenlerden oyunun son on beş dakikasını açıklamamamız istendi, bu ricaya memnuniyetle uyuyorum. Ancak bu durum ve sahne tasarımı, oyunun nereye varacağını biraz fazla belli ediyordu ve nitekim ORAYA vardı. Etkileyici bir final olsa da bu durum oyunun dramatik değerini biraz zayıflatıyor ve yer yer tartışmalar fazla uzatılmış hissettiriyor. Mevcut West End oyunlarının yüzeyselliğinden sıyrılan bu kalibrede bir oyun görmek güzel; ancak daha iyi Holokost oyunları da var, özellikle Tom Stoppard’ın yakın zamandaki Leopoldstadt'ı buna bir örnek. Good’u muazzam oyunculuklar için izleyin; oyunun adına (İyi) yakışıp yakışmadığına gelince, cevabım "kısmen" olurdu.

Ayrıca bakınız: Harold Pinter Tiyatrosu'ndaki Good Oyununda David Tennant'a İlk Bakış