RECENSIE: Hansel and Gretel, Opera Holland Park ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Humperdincks Hans en Grietje, gepresenteerd door Opera Holland Park als onderdeel van het huidige seizoen.

Charlotte Badham (Hans) en Lolita Perešivana (Grietje). Foto: Ali Wright Hans en Grietje

Opera Holland Park

4 Sterren

Boek Tickets

Deze opera wordt vaak beschouwd als een kersttraktatie, maar er is geen reden waarom peperkoekhuisjes, heksen, feeën en de angstaanjagende mysteries van het Duitse woud niet evengoed een zomeravontuur kunnen zijn. De scherpe tegenstelling tussen de honger en armoede aan het begin en de overvloedige consumptie aan het eind biedt volop ruimte voor sociaal commentaar dat het hele jaar door relevant is, en zeker dit jaar.

Eleanor Dennis als de Peperkoekheks. Foto: Ali Wright Humperdinck zag het als zijn taak om de Wagneriaanse compositie- en orkestratietechnieken toe te passen op volksverhalen. We horen hier de warm-sociale Wagner van ‘Die Meistersinger’, in plaats van de robuuste archetypen uit ‘Der Ring’. Er zit een sterke narratieve vaart in het verhaal van de twee hongerige kinderen die het bos in worden gestuurd om bessen te plukken, verdwalen en vervolgens worden ondergedompeld in een wereld van magische charmes en subtiele betoveringen, geweven door een boosaardige heks. Maar het zijn vooral de sferen in de muziek en de overgangen daartussen die deze opera naar een hoger plan tillen, en het succes hiervan rust voornamelijk bij het orkest en de dirigent. Hier worden we op onze wenken bediend. De City of London Sinfonia reageerde warm op de zorgvuldig afgewogen directie van Kărin Hendrickson met prachtig versmolten texturen  - vooral in de lange sequentie vanaf de verschijning van het Zandmannetje, via het Avondgebed naar de droomvisie die ons de pauze in voert vol ‘bosgefluister’ – des te effectiever terwijl de zonsondergang langzaam over Holland Park valt…

Kinderkoor van Hans en Grietje. Foto: Ali Wright

Op dit sterke klankfundament presenteert regisseur John Wilkie een vrij traditionele productie – en dat is zeker geen minpunt. Abstracte zuilen bootsen het bos na, ondersteund door uitstekende lichteffecten die gefilterd zonlicht suggereren; en een klein verplaatsbaar huisje fungeert eerst als het ouderlijk huis voordat het terugkeert als het verleidelijke peperkoekhuisje, de plek van verleiding voor de een, en de brandstapel voor de ander. Er wordt goed gebruikgemaakt van de loopbrug rondom het orkest om te zorgen dat de zangers goed hoorbaar zijn, en de kostuums raken de juiste balans tussen armoedig en exotisch.

Er zijn geen zwakke schakels in de cast; alle hoofdrollen worden geloofwaardig geacteerd en vocaal krachtig neergezet.  Charlotte Badham en Laura Lolita Perešivana laten hun stemmen prachtig samensmelten in de titelrollen (wat niet altijd het geval is), terwijl ze ook overkomen als realistische tieners, of ze nu onhandig, chagrijnig of dolgelukkig zijn. Het was zeer verfrissend om de rol van de heks echt gezongen te horen, in plaats van neergezet als een karikatuur. Eleanor Dennis maakte haar eerder verleidelijk dan angstaanjagend, wat absoluut de juiste keuze is als we moeten geloven dat de kinderen zich door haar laten misleiden. Zowel April Koyejo-Audiger als Charlotte Bowden gaven sterke karakteriseringen aan de bijrollen van het Zandmannetje en de Dauwfee.

Het koor van Opera Holland Park. Foto: Ali Wright

Een teken van de grotere nadruk op sociaal realisme in deze productie was dat de rollen van de ouders, die de opera omlijsten, meer gewicht kregen dan gebruikelijk. Je geloofde direct dat Meeta Raval en Paul Carey Jones met de handen in het haar zaten om het gezin te onderhouden; hun schijnbare onbezorgdheid over de verblijfplaats van de kinderen werd daardoor geloofwaardiger als gevolg van hun dagelijkse beslommeringen. Als zeer ervaren Wagner-zanger was Carey Jones bijzonder op zijn plek in dit werk; de hele productie steeg in niveau zodra zijn krachtige stem eerst achter de schermen te horen was, voordat hij de arena binnen fietste.

Paul Carey Jones als vader Peter. Foto: Ali Wright

Het koor van Opera Holland Park en de kinderen van de Cardinal Vaughan Memorial School verdienen een speciale vermelding. Hun rollen zijn cruciaal, niet alleen voor de algemene sfeer en het versterken van sfeerwisselingen, maar ook vanwege de vele podiumbewegingen die zij tijdens de orkestrale tussenspelen uitvoeren. Dit zorgt voor constante visuele en auditieve interesse. De zangers en hun docenten hebben een krachtige bijdrage geleverd aan het algehele succes van de productie.

In zijn inleiding vertelde James Clutton dat de opera eerder die middag zo'n vijfhonderd kinderen had betoverd, en een soortgelijke magie werd in de avondvoorstelling over de volwassenen geweven. Dit getuigt van de kracht van het werk en de productie om op verschillende niveaus tegelijkertijd te werken.

Te zien tot en met 23 juni 2023