ELEŞTİRİ: Hansel ve Gretel, Opera Holland Park ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser, Opera Holland Park'ın bu sezonki programı kapsamında sahnelenen Humperdinck'in Hansel ve Gretel eserini değerlendiriyor.

Charlotte Badham (Hansel) ve Lolita Perešivana (Gretel). Fotoğraf: Ali Wright Hansel ve Gretel

Opera Holland Park

4 Yıldız

Bilet Al

Bu opera genellikle bir Noel hediyesi gibi düşünülür ancak zencefilli kurabiye evlerin, cadıların, perilerin ve Alman ormanlarının gizemli korkularının yaz mevsiminde de bir maceraya dönüşmemesi için hiçbir sebep yok. Hatta, başlangıçtaki açlık ve yoksulluk ile sondaki gösterişli tüketim arasındaki keskin tezat, yılın her dönemi ve özellikle de bu yıl için son derece yerinde bir toplumsal eleştiri alanı sunuyor.

Eleanor Dennis, Zencefilli Kurabiye Cadısı rolünde. Fotoğraf: Ali Wright Humperdinck, görevini Wagner'in kompozisyon ve orkestrasyon tekniklerini halk masallarına uygulamak olarak görüyordu. Burada bulduğumuz şey, 'Ring' döngüsünün haşin arketiplerinden ziyade, 'Meistersinger'ın o sıcak ve cana yakın Wagner'idir. Ormanda meyve toplamak için gönderilen, kaybolan ve sonra kötü bir cadının ördüğü sihirli tılsımlar ve ince büyülerle örülü bir dünyaya dalan iki aç çocuğun hikayesinde güçlü bir anlatı akışı var. Ancak bu operayı asıl yücelten şey müziğin ruh halleri ve bunlar arasındaki geçişlerdir; bu yönün başarısı ise esas olarak orkestra ve şefe dayanır. Bu konuda şanslıyız. City of London Sinfonia, Kărin Hendrickson'ın titizlikle ayarlanmış şefliğine, özellikle Kum Adam'ın görünüşünden Akşam Duası'na ve oradan bizi 'orman fısıltılarıyla' dolu ara bölüme taşıyan rüya vizyonuna kadar uzanan uzun sekans boyunca enfes bir doku uyumuyla yanıt verdi - Holland Park üzerinde gün batımı solarken bu atmosfer tüm etkileyiciliğiyle hissedildi…

Hansel ve Gretel Çocuk Korosu. Fotoğraf: Ali Wright

Yönetmen John Wilkie, bu güçlü işitsel temel üzerine oldukça geleneksel bir prodüksiyon sunuyor; ki bu hiç de kötü bir şey değil. Soyut sütunlar mükemmel ışık efektlerinin yardımıyla ormanı simgeliyor; taşınabilir küçük bir ev, aile evi olarak sahneye girip çıkıyor ve sonra kimileri için ayartma, kimileri içinse yok olma mekanı olan o cezbedici zencefilli ev olarak yeniden beliriyor. Şarkıcıların seslerinin düzgün bir şekilde duyulmasını sağlamak için orkestrayı çevreleyen yürüyüş yolu iyi kullanılmış; kostümler ise pejmürde ile egzotik arasındaki dengeyi tam yerinde kurmuş.

Kadroda zayıf halka yok; tüm başroller hem oyunculuk hem de vokal performansı açısından oldukça ikna ediciydi. Charlotte Badham ve Laura Lolita Perešivana, başrollerde seslerini hoş bir şekilde birleştirirken (ki bu her zaman mümkün olmaz), aynı zamanda aksi, şaşkın ya da neşeli olabilen gerçekçi ergenler olarak karşımıza çıkıyorlar. Cadı rolünün bir karikatür gibi sunulmak yerine hakkıyla söylenmesi çok ferahlatıcıydı. Eleanor Dennis, karakteri korkutucudan ziyade baştan çıkarıcı kılmış ki eğer çocukların ona gerçekten kandığına inanacaksak doğrusu da budur. Hem April Koyejo-Audiger hem de Charlotte Bowden, Kum Adam ve Çiğ Perisi rollerinde güçlü karakter analizleri sundular.

Opera Holland Park Korosu. Fotoğraf: Ali Wright

Bu yapımda sosyal realizme normalden daha fazla vurgu yapıldığının bir göstergesi de, operanın başında ve sonunda yer alan ebeveyn rollerinin alışılagelmişten daha merkezde olmasıydı. Meeta Raval ve Paul Carey Jones'un aileyi geçindirmek için ne kadar çaresiz olduklarına gerçekten inanıyorsunuz; bu durum, günlük dertlere gömülmüşken çocukların nerede olduğuna dair umursamazlıklarını daha inandırıcı kılıyor. Deneyimli bir Wagner yorumcusu olan Carey Jones bu esere özellikle yakışmış; güçlü sesi sahneye girmeden önce sahne dışından ilk duyulduğunda, tüm prodüksiyon bir kademe daha yükseldi.

Paul Carey Jones, baba Peter rolünde. Fotoğraf: Ali Wright

Opera Holland Park Korosu ve Cardinal Vaughan Memorial School'dan gelen çocuklara özel bir parantez açmak gerekiyor. Onların rolleri sadece genel atmosfer ve ruh hali değişimlerinin güçlendirilmesi için değil, aynı zamanda orkestra aralarında sergiledikleri sahne hareketliliğiyle görsel ve işitsel ilgiyi sürekli canlı tutmaları açısından da kritik. Şarkıcılar ve onları eğitenler, prodüksiyonun genel başarısına büyük katkı sağladılar.

Gecenin takdiminde James Clutton bize operanın gündüz matinesinde yaklaşık beş yüz çocuğu büyülediğini söyledi; akşam temsilinde de yetişkinler üzerinde benzer bir büyü kuruldu. Bu durum, eserin ve prodüksiyonun aynı anda farklı seviyelerde işleme gücünün bir kanıtı niteliğinde.

23 Haziran 2023 tarihine kadar