RECENSIE: Happily Ever Poofter, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Happily Ever Poofter in het King's Head Theatre, Londen.

Foto: Rah Petherbridge

Happily Ever PoofterKing's Head Theatre 23 januari 2020 4 sterren Boek Tickets Vorig jaar ontstaan in het hart van de Royal Vauxhall Tavern, is deze solo-musical sindsdien alleen maar groter geworden.  Na succesvolle reeksen in Above The Stag en het Canal Café Theatre, was de show afgelopen zomer volledig uitverkocht op de Edinburgh Fringe en – kortstondig – op dit eigenste adres in september.  Het script is sindsdien flink bijgeschaafd; de eerdere politieke zwaarte heeft plaatsgemaakt voor een scherpe focus op de ondeugende, campy humor en de gevatte interactie die zo kenmerkend zijn voor de dragscene.  In juli was het nog een beloftevol project met vlagen van genialiteit; nu sprankelt het van de showbizz-flair en energie… ook al is het nog steeds een low-budget productie. Dit is het verhaal van een homoseksuele Disney-prins die ongelukkig is in zijn idyllische tekenfilmparadijs.  Zijn 'fairy godfather' stuurt hem naar 'gay town' (het hedendaagse Londen) om in vrijheid te leven en op zoek te gaan naar zijn ware liefde.  Wat volgt is een wervelende tour door queer Londen, langs alle bekende hotspots van Vauxhall tot Soho en Hampstead Heath.  Rijkelijk doorspekt met vernuftige parodieën op Disney-klassiekers – tekst en muziek zijn volledig van de hand van maker en vertolker Rich Watkins – is dit een vrolijke, brutale en bij vlagen ontroerende voorstelling die zowel de verbeelding prikkelt als de stemming verbetert.  Met een handig decor van Alicia Fowles en kostuums van multitalent Watkins en 'Bourgeoisie', kundig uitgelicht door David Digby en ondersteund door een krachtig sounddesign, ziet het er fantastisch uit en klinkt het als een klok.  Wat de show echt naar een hoger plan tilt, is het aangescherpte script: de ervaring van een dagelijkse speelbeurt in Edinburgh heeft Watkins' grip op het publiek hoorbaar versterkt, wat zorgt voor een prachtige gelaagdheid in zijn speelse interacties.  Hij trekt een breed publiek aan; hoewel hij specifiek de gay community aanspreekt, vindt hij ook veel bijval bij het mainstream publiek.  Bovendien beheerst hij de lastige vorm van de onemanshow-musical tot in de puntjes.  Een prestatie van formaat.  Cruciaal voor de groei van de show is de inbreng van medeproducent en regisseur Denholm Spurr. Spurr heeft het materiaal continu verfijnd tot een flitsend geheel: de stijl houdt het midden tussen stand-up cabaret en een verhalend theaterstuk.  Hij balanceert deze twee disciplines met veel behendigheid, ondersteund door de smaakvolle choreografie van Simone Murphy.   Het hele team gelooft heilig in dit project en de tombenloze energie waarmee ze de show koesteren heeft de productie gebracht waar ze nu staat, en zal deze ongetwijfeld nog veel verder brengen.  De voorstelling staat nu drie weken in het King’s Head, om daarna aan een internationale tournee te beginnen langs Australië, Duitsland, Tsjechië en mogelijk ook Frankrijk en België, alvorens deze zomer terug te keren naar Edinburgh.  Om dit in zo'n korte tijd te bereiken met een debuutproductie is bijzonder knap.   Natuurlijk valt er altijd nog iets te verfijnen, maar het tempo waarin de show zich ontwikkelt toont aan dat we hier te maken hebben met talenten die barsten van inzicht en verbeelding.  Ik heb hartelijk gelachen tijdens deze voorstelling en verliet het theater met een opgewekt gemoed.  Een happy end?  Nou, voor deze productie is het einde nog lang niet in zicht: maar tot nu toe is het een geweldige rit.  Ga dat zien zolang het kan.