ELEŞTİRİ: Happily Ever Poofter, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves, Londra'nın köklü mekanı King's Head Theatre'da sahnelenen Happily Ever Poofter'ı değerlendiriyor.

Fotoğraf: Rah Petherbridge

Happily Ever PoofterKing's Head Theatre 23 Ocak 2020 4 Yıldız Bilet Alın Geçen yıl Royal Vauxhall Tavern'ın yaratıcı mutfağında pişen bu tek kişilik müzikal eğlence, o günden bu yana büyümeye devam ediyor.  Serüvenine Above The Stag ve Canal Café Theatre'daki gösterimlerle başlayan oyun, geçen yaz Edinburgh Fringe Festivali'nde ve Eylül ayında bu adreste kapalı gişe oynadı.  Metin, ciddi bir 'ince ayardan' geçerek eski vaaz veren havasından kurtulmuş; bunun yerine kökenindeki o şamatacı, 'camp' ve drag şovlarından ilham alan mizaha ve samimi sohbete odaklanmış.  Temmuz ayında potansiyel vadeden ışıltıları vardı; şimdiyse kısıtlı bütçesine rağmen sahne enerjisi ve şov dünyası zarafetiyle parıldıyor. Bu, çizgi film karakterlerinin cennet gibi görünen dünyasında yaşamaktan mutsuz, eşcinsel bir Disney prensinin hikayesi.  'Peri vaftiz babası' onu özgürce, mutlu yaşaması ve gerçek aşkını bulması için 'gey kasabasına' (günümüz Londrasına) gönderir.  Kahramanımız daha sonra Vauxhall'dan Soho'ya, Hampstead Heath'e kadar Londra'nın tüm ünlü kuir mekanlarını içeren kasırga gibi bir tura çıkar.  Disney şarkılarının kurnazca ve dahiyane bir şekilde parodiye döküldüğü -metin ve sözlerin tamamı yaratıcı ve oyuncu Rich Watkins'e ait- bu eser; neşeli, arsız, yer yer trajik ve düşündürücü, ama nihayetinde hayal gücünü harekete geçiren ve ruhu besleyen, insanı iyi hissettiren bir gösteri halini alıyor.  Alicia Fowles'un pratik ve şık tasarımı, on parmağında on marifet olan Watkins ve 'Bourgeoisie' tarafından hazırlanan kostümler, David Digby'nin usta işi ışığı ve güm güm vuran ses tasarımıyla tam bir görsel ve işitsel şölen sunuyor.  Daha da iyisi, Watkins çok daha sıkı ve rafine bir metin ortaya koymuş: Edinburgh'da bu oyunu her gece sahneleme deneyimi, seyirciyi avucunun içine alma yetisini geliştirmiş ve seyirciyle olan o oyuncu etkileşimine harika bir ışık-gölge dengesi katmış.  Özellikle gey erkek kitlesine hitap etmeyi sürdürürken, genel izleyici kitlesinden de büyük destek ve takdir topluyor.  Ayrıca başarılması en güç türlerden biri olan tek kişilik müzikal şablonda bu kadar başarılı bir iş çıkarmak azımsanacak bir başarı değil.  Şovun bu gelişimindeki kilit isimlerden biri de Watkins'in ortak yapımcısı ve yönetmeni Denholm Spurr. Spurr’ün gözlem yeteneği ve kulağı, malzemeyi sürekli olarak daha pürüzsüz ve profesyonel bir forma sokmuş: Buradaki tarz, bir anlatı bağlamı içindeki stand-up kabareyi andırıyor.  Sanatın bu iki kolunu büyük bir kıvraklıkla dengeliyor ve Simone Murphy'nin karakteristik koreografisi eşliğinde hiçbir odağı kaçırmıyor.   Projeye olan derin inançları ve onu büyütmek için sarf ettikleri müthiş enerji, eseri bugünkü noktasına getiren ve daha da ileriye taşıyacak olan asıl güç; bu yolculuğun büyümesi kaçınılmaz görünüyor. Oyun şu an King’s Head'de üç haftalık bir program dahilinde sahneleniyor; ardından Avustralya, Almanya, Çek Cumhuriyeti ve muhtemelen Fransa ile Belçika'yı kapsayan uluslararası bir tura çıkacak, bu yaz ise ikinci kez Edinburgh'a dönecek.  İlk prodüksiyonlarıyla bu kadar kısa sürede bunları başarmış olmaları gerçekten hayranlık uyandırıcı.   Kuşkusuz hala geliştirilecek detaylar var, ancak ilerleme hızı bu ekibin özel bir vizyon ve hayal gücüne sahip olduğunu gösteriyor.  Performans boyunca yüksek sesle çok güldüm ve salondan çıktığımda kendimi çok daha iyi hissettim.  Mutlu bir son mu?  Bu gösteri için şimdilik bir son görünmüyor ama şu ana kadar yaşattığı deneyim şahaneydi.  Fırsatınız varken tadını çıkarın.