RECENSIE: Her Big Chance, Talking Heads ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Jodie Comer in Her Big Chance, onderdeel van Alan Bennetts Talking Heads, nu te streamen op BBC iPlayer.

Jodie Comer in Talking Heads: Her Big Chance.

Nu te streamen op BBC iPlayer.

4 Sterren

Bekijk Nu

Een van de risico's bij het bewerken van klassieke televisietoneelstukken — en een reden voor de koudwatervrees bij de kijker — is dat het origineel zo geliefd is dat je de eerste vertolking maar moeilijk uit je hoofd krijgt. Deze nieuwe reeks van Talking Heads is echter een genot, omdat elke acteur zich kranig weert naast het origineel. Een enkeling (met name Tamsin Greig en Martin Freeman) heeft de rol zelfs volledig naar de eigen hand gezet. Her Big Chance is voor mij het enige stuk waarin ik de oorspronkelijke actrice, Julie Walters, nog in de tekst en het spraakritme hoor doorklinken. Dat komt door twee dingen: allereerst is het stuk overduidelijk met Walters in het achterhoofd geschreven, en ten tweede heb ik een milde obsessie met deze specifieke monoloog — een van Bennetts beste, die ik moeiteloos kan citeren.

Dat doet overigens niets af aan de prestatie van Jodie Comer als Lesley, een actrice die prat gaat op haar professionaliteit, ook al is het maar voor een figurantenrol. Ze heeft gewerkt met Roman Polanski aan Tess (als Chloe, die achterop een kar zat) en krijgt nu een rol waarvan ze hoopt dat deze haar doorbraak zal betekenen. Als kijker zie je echter dat ze waarschijnlijk eerder berucht dan beroemd zal worden; het gaat duidelijk om een low-budget softpornoverhaal dat in eerste instantie in Duitsland en mogelijk Turkije zal uitkomen. Lesley vraagt zich af waarom ze altijd gecast wordt als het 'gezellige meisje'. Ze duikt met verschillende mannen in bed — juist de types die haar carrière waarschijnlijk níét vooruithelpen — wat haar naïviteit en haar hunkering naar succes pijnlijk pijnlijk blootlegt.

Wat er sinds de eerste uitzending natuurlijk is veranderd, is de #MeToo-beweging. De beweringen van mannen als Spud dat het hen niet alleen om seks met Lesley te doen is (“Ik heb een zoon in het htl-wezen en een dochter met maar één nier,” zegt Spud om haar te overtuigen), zijn nog steeds grappig, maar voelen nu nog smoezeliger aan. Dat geeft deze herneming een frisse lading; Comer brengt de kwetsbaarheid van Lesley misschien nog wel meer naar voren. De regie van Josie Rourke houdt wat afstand — de eerste scène is door een raam gefilmd — waardoor we personage niet direct op de huid zitten. Aan de andere kant krijgen we de 'echte' Lesley ook nooit helemaal te zien; ze is altijd aan het acteren. Haar ware gezicht komt slechts even tevoorschijn in vluchtige, bedroefde of beschaamde blikken in de camera. Hoewel dit zwaar klinkt, blijft het klassieke komedie. Mijn favoriete regels, zoals “Begin me niet over oranje nylon, ik zat ooit in een jury die Richard Attenborough ter dood veroordeelde!”, blijven ijzersterk, zelfs als je je hoofd schudt om Lesley’s jacht op roem. Tegenwoordig zou ze waarschijnlijk het reality-tv-pad bewandelen en nog veel meer op het spel zetten.

Lees onze recensie van An Ordinary Woman Lees onze recensie van The Shrine Lees onze recensie van Soldiering On