RECENSIE: I Love You, You're Perfect, Now Change, Chiswick Playhouse ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert I Love You, You're Perfect, Now Change! nu te zien in het Chiswick Playhouse.

Dominic Hodson, Laura Johnson, Naomi Slights en George Rae. Foto: Savannah Photographic I Love You, You're Perfect, Now Change

Chiswick Playhouse

5 november 2019

4 Sterren

Boek Tickets

Wat is een betere manier om een gerenoveerd theater te heropenen dan met een vernieuwd stuk?  Dit paradepaardje uit het kleinschalige musicalrepertoire is volledig herzien en op belangrijke punten herschreven voor de wereld van nu.  Het eigen productieteam, onder leiding van regisseur Charlotte Westenra, geeft deze herneming een frisse en prikkelende 'andere' touch.  In wat voorheen het Tabard Theatre was en nu het Chiswick Playhouse, heeft uitvoerend directeur Mark Perry toestemming gekregen van de auteur van het script en de songteksten, Joe Di Pietro, om zijn tekst voor deze publieksfavoriet te actualiseren en om te vormen.  Door deze bewerking weerspiegelt de productie niet alleen de moderne wereld van sexting en relaties van hetzelfde geslacht, maar ook een breed scala aan Britse regionale accenten, waarbij de dialogen en teksten zijn afgestemd op lokale details, dagelijkse interesses en nationale obsessies.  Het zou geweldig zijn als meer Britse theaters dit zouden doen met Amerikaanse shows; het stelt ons in staat ze op een geheel nieuwe manier te zien en te horen: dit wordt enorm geholpen door de slimme 'revue'-vorm van de show, met een niet-lineaire reeks liedjes en sketches die verbonden zijn door het universele thema relaties - in alle soorten en maten - maar het is een model dat ook heel goed zou kunnen werken voor andere soorten voorstellingen.

Naomi Slights en George Rae. Foto: Savannah Photographic

Met een stijlvol en kosmisch decorontwerp van Verity Johnson (scenograaf, Charlotte Dennis), brengt deze productie de 'universele' elementen van het verhaal zoveel mogelijk naar voren. Dankzij de scherpe belichting van Neill Brinkworth (productie-LX Ben Cowens) en de nestor onder de begeleiders, veteraan Stuart Pedlar die op de piano soepel en gevoelig de weg baant van het ene naar het andere perfect uitgevoerde nummer, is deze show een visueel en auditief genot.  De veelzijdige choreografie is in handen van Steven Harris.

Laura Johnson en Dominic Hodson. Foto: Savannah Photographic

Maar waar deze show echt om draait, zijn de relaties en het plezier van het toekijken hoe een topteam van professionals deze voor onze ogen ontleedt.  George Rae, die de hoofdrol opeist, spreekt regelmatig met zijn Schotse tongval en vindt genoeg in het script om op in te haken met een vaak bijtend, gortdroog gevoel voor humor onder zijn donkere haardos.  Dominic Hodson is een warm tegenwicht voor hem en is uitstekend in staat om zijn blonde, jongensachtige 'matinee idol'-uiterlijk uit te buiten of er juist tegenin te spelen.  De vrouwen zijn eveneens mooi gecontrasteerd: Laura Johnsons iets meer ervaren en wetende brunette, en Naomi Slights' meer elfenachtige, eigenzinnige blonde verschijning.  Deze nevenschikking werkt misschien wel op zijn best wanneer ze een paar vormen, niet in de laatste plaats in de tenenkrommende scène met de dweepende ouders, waarin ze twee moeders spelen - beiden Sarah geheten - die monomaan bezig zijn met hun dochter, onvermijdelijk 'Sarah Junior' genoemd, en daarbij hun bezoekende homovriend Hodson tot radeloze vijandigheid drijven.  Elders spelen de mannen een paar 'gay dating'-ervaringen uit: de briljant geschreven 'speeddating'-scène (overigens niet wat u denkt), en de laatste-kans-ontmoeting van twee nabestaande oudjes zijn heerlijke scènes die nooit nalaten te vermaken.

De partituur van Jimmy Roberts bevat misschien geen nummers die je bij het verlaten van het theater meteen nafluit, maar de liedjes die erin zitten zijn boeiend genoeg om de aandacht vast te houden zolang ze duren.  Geheel in de aloude traditie van de echt goed gemaakte revue, slaagt deze productie als een licht en perfect uitgevoerd proeverijmenu van het prachtige en mysterieuze feest dat het leven heet.  Nadat de 90 sublieme minuten zijn omgevlogen, voel je je niet overvol, maar smaakt het naar veel meer.