RECENSIE: Impossible, Noël Coward Theatre ✭✭✭✭

Luis de Matos in Impossible. Foto: Helen Maybanks Impossible

4 sterren

Noel Coward Theatre

31 juli

BOEK TICKETS

Het is officieel: magie is weer helemaal terug. Lange tijd werd het weggezet als kitscherige, ouderwetse goochelarij, maar shows zoals Britain’s Got Talent en moderne pioniers als Derren Brown hebben magie weer hip gemaakt.

Het feit dat Impossible het Noel Coward Theatre vult, is daar het bewijs van. De energieke en gelikte avond brengt op vakkundige wijze bijdragen samen van een getalenteerde cast, verspreid over disciplines als escapologie, vingervlugheid en mentalisme.

Er zijn een aantal spectaculaire stunts die werkelijk de adem benemen: een auto 'verdwijnt', een assistente zweeft en wordt doormidden gezaagd, en er verschijnt uit het niets een helikopter. Hoe nauwgezet je ook naar de handen staart of zoekt naar geheime luiken, de illusie blijft perfect intact en de trucs blijven werkelijk indrukwekkend.

De show is doorspekt met verbale en visuele verwijzingen naar gerespecteerde goochelaars uit het verleden, wat een gevoel van historie geeft en de evolutie van het vak laat zien. Hoewel sommige trucs eeuwenoud zijn (maar daarom niet minder indrukwekkend), liet Jamie Allan, een digitaal wonderkind, magie ontstaan met iPads en lasers. De mix tussen oud en nieuw werkte uitstekend en de diversiteit aan magische genres zorgde voor een opwindende avond.

De enscenering was dynamisch en meeslepend van begin tot eind, ondersteund door een creatieve regie en een snel wisselend decor. De epische muziek van Michael Bradley slaagde er uitstekend in de spanning op te bouwen, en de grote schermen werden slim ingezet om een beter zicht te bieden op de subtiele vingervlugheid. De rode draad in de show concentreerde zich op een jongetje dat de vreugde van magie ontdekt, wat weliswaar een tikkeltje sentimenteel was, maar hielp om de voorstelling samenhang en emotionele impact te geven.

De sterkste kant van deze productie is dat het precies weet wanneer het publiek bij het plezier betrokken moet worden. In plaats van te doen alsof magie een soort gesloten bolwerk van tovenarij is, worden toeschouwers aangemoedigd om een rol te spelen, of het nu gaat om vrijwilligers op het podium of suggesties uit de zaal. De uiterst charmante en vermakelijke Luis de Matos leerde het publiek zelfs hun eigen goocheltruc, een leuk detail dat erg in de smaak viel.

Jonathan Goodwin in Impossible. Foto: Helen Maybanks

De grote ster van de avond was Jonathan Goodwin; een angstaanjagend afgetrainde en gedurfde boeienkoning die zichzelf aan allerlei beproevingen blootstelde. Vroeg in de show bevrijdde hij zichzelf uit een dwangbuis terwijl hij in brand stond, en later slaagde hij erin om – à la Willem Tell – een voorwerp uit de hand van zijn vrouw te schieten met een kruisboog. Goodwin heeft een fantastisch contact met het publiek en naar sommige van zijn riskante stunts kon je alleen door je vingers kijken.

Aan de andere kant van het magische spectrum is Chris Cox, een jeugdige en vrolijke 'mentalist', duidelijk iemand om in de gaten te houden. Met zijn uitstraling van een moderne Derren Brown zorgt hij voor een vrolijke noot, evenals enkele zeer indrukwekkende interactieve trucs. Ook Ali Cook was een openbaring; hij reconstrueerde de angstaanjagende ontsnapping uit de watertank van Houdini met verve en humor.

Katherine Mills, die oorspronkelijk aangekondigd stond, moest deze voorstelling helaas overslaan en haar afwezigheid was qua genderbalans duidelijk merkbaar. Hoewel er wel een paar vrouwen in het gezelschap waren, vervulden zij de klassieke rol van 'magician’s assistant' die in kisten wordt gestopt en in stukken wordt gezaagd. De magiewereld lijkt moeite te hebben om vrouwen aan te trekken, en hopelijk zal de terugkeer van Mills een nieuwe generatie vrouwelijke Dynamo's inspireren.

Sommigen betwijfelden of een goochelshow nog wel bestaansrecht zou hebben in het moderne West End, maar Impossible biedt een absoluut eersteklas spektakel. Het is intelligent opgezet met een sterke cast en een mix van verbijsterende trucs en stunts die je de hele weg naar huis zullen bezighouden.

Impossible is tot en met 29 augustus te zien in het Noel Coward Theatre