ELEŞTİRİ: Impossible, Noel Coward Theatre ✭✭✭✭

Impossible'da Luis de Mantos. Fotoğraf: Helen Maybanks Impossible

4 yıldız

Noel Coward Tiyatrosu

31 Temmuz

BİLET AYIRTIN

Artık resmiyet kazandı: Sihir geri döndü. Uzun süre rüküşlük ve modası geçmiş numaralar olarak alay konusu olan bu sanat, Britain’s Got Talent gibi programlar ve Derren Brown gibi modern öncüler sayesinde yeniden moda oldu.

Impossible'ın Noel Coward Tiyatrosu'nu doldurması bu durumun en büyük kanıtı. Temposu yüksek ve pürüzsüz ilerleyen akşamda; kurtulma sanatından el çabukluğuna, zihin okumaya kadar pek çok alanda yetenekli bir kadronun katkıları maharetle harmanlanıyor.

Nefes kesen birçok büyük performans var; bir otomobil 'kayboluyor', bir asistan havada asılı kalıp ortadan ikiye bölünüyor ve bir helikopter aniden yoktan var oluyor. Ellere ne kadar dikkatle bakarsanız bakın ya da gizli tuzak kapıları arayın, şovun gizemi asla bozulmuyor ve numaralar gerçekten etkileyiciliğini koruyor.

Gösteri, geçmişin saygın illüzyonistlerine yapılan sözel ve görsel göndermelerle dolu; bu da gösteriye bir tarih duygusu katarken zanaatın gelişimini de gözler önüne seriyor. Bazı numaraların kökeni yüzyıllar öncesine dayansa da (ki bu onları daha az etkileyici yapmıyor), dijital bir mucize olan Jamie Allan iPad'ler ve lazerler kullanarak sihri gerçekleştiriyordu. Eski ve yeninin karışımı çok başarılıydı ve farklı sihir türlerinin çeşitliliği heyecan dolu bir akşam yaşattı.

Sahneleme, yaratıcı bir yönetmenlik ve hızlı hareket eden dekorla desteklenerek baştan sona dinamik ve büyüleyiciydi. Michael Bradley’nin destansı müzikleri gerilimi tırmandırmada mükemmeldi ve dev ekranlar el çabukluğu içeren numaraların ayrıntılarını aydınlatmak için iyi kullanılmıştı. Gösterinin arkasındaki, sihrin keyfini keşfeden küçük bir çocuğa odaklanan hikaye anlatımı, biraz duygusal ve tanıdık olsa da, gösteriye bir bütünlük ve duygusal bir derinlik katmaya yardımcı olmuş.

Bu yapımın en güçlü yanı, seyirciyi eğlenceye ne zaman dahil edeceğini tam olarak bilmesi. Sihrin kapalı kapılar ardında yapılan bir büyücülük olduğu iddia edilmek yerine, izleyiciler sahneye gönüllü çıkarak veya göstericilere öneriler sunarak gösterinin bir parçası olmaya teşvik ediliyor. Son derece karizmatik ve eğlendirici olan Luis de Matos'un seyircilere kendi sihirbazlık numaralarını öğretmesi ise geceye renk katan hoş bir detaydı.

Impossible'da Jonathan Goodwin. Fotoğraf: Helen Maybanks

Gecenin büyük yıldızı, her türlü acıya göğüs geren, cesur ve inanılmaz bir fiziksel disipline sahip kurtulma sanatçısı Jonathan Goodwin'di. Gösterinin başlarında alevler içindeyken bir deli gömleğinden kurtuldu, daha sonra ise eşinin elindeki bir nesneyi William Tell usulü arbaletle vurmayı başardı. Goodwin'in seyirciyle harika bir diyaloğu var; bazı riskli gösterilerini ancak parmaklarınızın arasından bakarak izleyebiliyorsunuz.

Sihirbazlık yelpazesinin diğer ucunda ise, enerjik ve hayat dolu 'zihin okuyucu' Chris Cox kesinlikle takip edilmesi gereken bir isim. Bir nevi T4 kanalı tarzı Derren Brown tavrıyla hem komik bir rahatlama sağlıyor hem de etkileyici interaktif numaralar sergiliyor. Ali Cook da bir başka keşifti; Houdini’nin dehşet verici su tankından kaçışını büyük bir zarafet ve mizahla başarıyla yeniden canlandırdı.

Sahne alacağı duyurulan Katherine Mills maalesef bu performansı kaçırmak zorunda kaldı ve yokluğu cinsiyet dengesi açısından hissedildi. Toplulukta birkaç kadın olmasına rağmen, bunlar kutulara konan ve parçalara ayrılan 'eski usul sihirbaz asistanı' rollerindeydi. Sihir dünyası kadınları etkilemekte hala zorlanıyor gibi görünüyor, umarız Mills’in dönüşü yeni nesil kadın Dynamo’lara ilham verir.

Bazıları modern günümüz West End'inde bir sihir gösterisinin başarılı olup olamayacağından şüphe duymuş olabilir ancak Impossible gerçekten birinci sınıf bir seyirlik sunuyor. Akıllıca sahnelenmiş ve iyi kurgulanmış kadrosuyla, eve dönüş yolunda bile sizi düşündürecek akıl almaz numaralar ve gösterilerle dolu.

Impossible, 29 Ağustos'a kadar Noel Coward Tiyatrosu'nda devam ediyor