RECENSIE: It Is Easy To Be Dead, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭✭✭

It Is Easy To Be Dead

Trafalgar Studios 2

11 november 2017

5 sterren

Boek tickets

It is Easy To Be Dead vertelt het verhaal van Charles Hamilton Sorley, een jonge Schot die postuum bekend werd door zijn poëzie en brieven, geschreven in de jaren vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot aan zijn dood op 20-jarige leeftijd in 1915.

Het toneelstuk integreert muziek uit diverse bronnen, uitgevoerd door de getalenteerde tenor Hugh Benson en pianist Elizabeth Rossiter. Het drama komt voort uit Sorley's eigen woorden en het perspectief van zijn ouders die in het vaderland achterbleven.

Alexander Knox zet met Sorley een indrukwekkende prestatie neer die de productie volledig draagt. Levendig, bezield, emotioneel en oprecht; Knox brengt de geschriften van Sorley wonderbaarlijk tot leven met een verbazingwekkende passie. Het is een ontzagwekkende vertolking vol humor, pathos en waarheid, die nog krachtiger wordt wanneer je je realiseert hoe jong Sorley was toen hij dit schreef.

Als de ouders van Sorley zijn Tom Marshall en Jenny Lee alles wat je zou wensen. Trots, bedachtzaam en geëmotioneerd spelen zij hun rollen met zo'n oprechtheid dat het verlies van hun zoon des te schrijnender aanvoelt.

Door slim gebruik van videoprojectie wordt de enorme omvang van het conflict en het onvoorstelbare verlies van jonge mannen voelbaar. Rob Mills (Licht- en Video-ontwerp) en Nathan Hamilton (Geluidsontwerp) laten de techniek nooit de boventoon voeren, maar ondersteunen Sorley's woorden met subtiele nuances waardoor ze nog harder binnenkomen. Het eenvoudige maar effectieve decor van Phil Lindley biedt de cast een canvas waarop zij de weidsheid van de oorlog en Sorley's leefwereld prachtig tot leven brengen.

Het stuk van Neil McPherson is sober van opzet, maar in de handen van regisseur Max Key transformeert het in een wervelwind die me aan het eind van de tweede akte in tranen had en diepe indruk achterliet.

Toen ik op Remembrance Day 's avonds Whitehall opliep en veteranen met hun medailles richting Trafalgar Square zag lopen, was dat de genadeklap waardoor Sorley het hele weekend in mijn gedachten bleef. Ik moet bekennen dat ik het afgelopen weekend direct meer werk van Sorley heb opgezocht om te lezen.

Het lijkt erop dat Sorley nooit klakkeloos de massa volgde; hij was een onafhankelijke denker en een briljant observator. Zijn dood op 20-jarige leeftijd doet je afvragen wat de wereld aan hem verloren heeft door zijn veel te vroege heengaan.

BOEK TICKETS VOOR IT'S EASY TO BE DEAD