RECENSIE: Jason Gardiner - In The Closet, Crazy Coqs Londen ✭✭✭✭

Douglas Mayo over Jason Gardiner in In The Closet, een autobiografische cabaretvoorstelling die nu te zien is in Crazy Coqs bij Brasserie Zedel in Londen.

Jason Gardiner - In The Closet

Crazy Coqs bij Brasserie Zedel

4 Sterren

Boek Tickets

In The Closet is een autobiografische blik op het leven en de carrière van choreograaf, zanger en Dancing on Ice-jurylid Jason Gardiner. De show voert ons langs de inspiratiebronnen, triomfen en tegenslagen die hem van 'Down Under' naar Londen brachten, via Hongkong en Amerika.

Ik ken Jason al sinds zijn begindagen als castlid van zowel Cats als 42nd Street in Australië, wat samenviel met het begin van mijn levenslange musicalverslaving — een verslaving waar wij, zo te zien, beiden niet van wensen te genezen.

In The Closet is niet echt een cabaret, noch een oneman-show in de klassieke zin; het is eerder een zeer persoonlijk stukje therapie als entertainment. Jason haalt herinneringen op aan hoogtepunten uit zijn leven en carrière; fragmenten van musicalklassiekers vliegen sneller voorbij dan je voor mogelijk houdt. Een medley van nummers uit A Chorus Line en West Side Story wordt gevolgd door werk van Irving Berlin, Men At Work, Jerry Herman, Lionel Bart, Charles Strouse, Cy Coleman, Henry Kreiger, Cole Porter, Fritz Loewe, Richard Adler en Jerry Ross, John Kander, Andrew Lloyd Webber, Stephen Schwartz, Anthony Newley en zelfs een vleugje Perren en Fekaris. Soms worden tekstfragmenten letterlijk gebruikt, soms zijn ze aangepast aan een specifiek moment, of zelfs volledig herschreven — de ene keer met meer succes dan de andere.

Het is een goedgehumeurde reis terug in de tijd, maar word niet té comfortabel: op momenten dat je het minst verwacht, dropt Jason enkele bommetjes over zijn verleden die in één geval ronduit schokkend zijn. Het siert de man dat hij deze zo publiekelijk durft te delen.

Je beseft al snel dat Jason een natuurkracht is die eigenlijk te groot is voor een intieme zaal als Crazy Coqs. Afgezien van zijn fantastische rol in Ruthless! in het Londense Arts Theatre in 2018, realiseerde ik me dat ik Jason nog nooit solo had horen zingen. Hij is volledig hersteld van een stemoperatie enkele jaren geleden en is nu uitstekend bij stem. Meestal is de show gekruid met drama en bravoure om het verhaal kracht bij te zetten, maar voor mij zijn de beste momenten juist de ingetogen, lyrische passages — helder en met veel impact, omdat ze een stille waarheid bevatten zonder de gebruikelijke showbizz-gekte.

Het is een avond die in het teken staat van winnen van de aanhouder en, zoals Jason het zelf verwoordt, een kans om vrede te sluiten met zijn bewogen verleden. In veel opzichten slaagt hij daar glansrijk in.

Jason wordt op het podium bijgestaan door Sorcia en Ryan Joseph, die in sommige nummers meezingen en in andere zorgen voor prachtige harmonieën op de achtergrond.

Phillip Foster heeft samen met Jason aan deze epische avond gewerkt; hij verzorgde de arrangementen en biedt de hele avond zijn eigen stijl van prachtige pianobegeleiding. Het is een genot om naar het rijke spel van Phillip te luisteren, dat ik alleen kan omschrijven als een 'tweehandig orkest' dat altijd perfect in balans is met de artiest, zoals het hoort.

Er is slechts één aspect dat me bleef storen aan de avond. Een bijzonder schokkende herinnering wordt begeleid door een arrangement van een bekend lied dat zo ver afstaat van wat er feitelijk gebeurde, dat ik merkte dat ik de songtekst begon te blokkeren om die melodie niet met dat moment te associëren. Het was waarschijnlijk zo opgezet voor dramatisch effect, maar ik kon het gebruik ervan maar moeilijk slikken.

In The Closet is tot en met 2 februari op diverse avonden te zien in Crazy Coqs. Hopelijk zal regisseur Heather Douglas na deze reeks met Jason samenwerken om sommige scènes wat strakker te trekken en meer helderheid te geven aan die hectische passages waar hij — om Hammerstein te citeren — "een wervelende dervisj uit de bocht zou kunnen slingeren". Er is nog niets bekend over verdere plannen voor In The Closet, maar de show leerde me twee dingen over Jason: verwacht nooit het verwachte, en hij is niet iemand die stilzit — altijd vooruit.

Wat In The Closet vooral heeft gedaan, is mij een dieper inzicht geven in wie Jason Gardiner is. Ik heb nu nog meer respect voor de man. Velen kennen Jason alleen als het scherpe personage dat hij neerzette in Dancing on Ice, maar er is zoveel meer achter het masker. Laten we hopen dat Jason in de toekomst een avond vult met volledige versies van de fragmenten uit deze show. Ze waren zo vol emotie en eerlijkheid dat ik er zeker van ben dat Jasons levenservaring en frisse blik ons met nieuwe ogen naar bekende musicalklassiekers zouden laten kijken — en vooruit, misschien met een groter podium en wat dansers erbij!