RECENSIE: Karen Olivo, Seth Rudetsky Concertreeks ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Broadway's Karen Olivo in het nieuwste online concert gepresenteerd als onderdeel van de Seth Rudetsky Concert Series.

The Seth Concert Series: met Karen Olivo en Seth Rudetsky

Streaming Online

Bezoek de website van de Seth Rudetsky Concert Series

Een glorieuze overlevende van meerdere technische mankementen: deze aflevering van de indrukwekkende cabaret-chatshowserie uit New York City stond in het teken van de geweldige Karen Olivo. Seth, zoals altijd de elegant charmante en sympathieke partner, was hier volledig in zijn element met gevatte en uitdagende kwinkslagen, waarbij hij duidelijk genoot van avontuurlijke keuzes in zowel repertoire als stijl. Voorbeeld: de opener, 'You Go To My Head' (J. Fred Coots en Haven Gillespie) kreeg een funky jazz-soul-fusion behandeling die ons meenam naar een obscure cocktailbar in Greenwich Village, laat op de avond. Een heerlijke plek om te zijn.

Overdag is Karen echter een student en docent aan het CCM (Madison, Wisconsin), wat leidde tot een discussie over een ander favoriet onderwerp in deze reeks: auditienummers. Seth gaf haar favoriete nummer een sprankelend en schattig gevoel terwijl Karen 'I Honestly Love You' (Jeff Barry en Peter Allen) zong, waarbij ze het natuurlijk hielmaal eigen maakte. Terwijl we haar geschiedenis indoken, leerden we dat ze na een zomer bij het Wagon Wheel Theatre in Indiana toegang kreeg tot een open auditie voor de Toronto-productie van 'Rent', wat haar grote doorbraak was. Ze sliep twee nachten achter elkaar buiten het theater — in december, in New York — wanhopig op zoek naar die kans. Ze namen haar direct aan. Kort daarna kwam er een swing-plek vrij op Broadway en daar werd ze geplaatst. En voilà! Beiden bleven er nuchter onder. Seth zegt: 'Broadway is net als de middelbare school, maar dan met betere pruiken.' Geestig!

Vervolgens kregen we een coole soft-rock versie van 'Take Me Or Leave Me', Jonathan Larsons pittige karakterstudie van Maureen. Ze speelde vier jaar lang in deze show en vertolkte vele rollen. Sara Bareilles schreef ook een extra nummer voor de show, en dat kregen we ook te horen, wat een hele nieuwe, kwetsbare sfeer opende: 'Something Always Brings Me Back To You'. Het bijzondere aan de manier waarop Olivo te werk gaat, is dat ze zo volledig 'in het moment' is bij alles wat ze doet; hoe verschillend elk moment ook is, ze schakelt schijnbaar naadloos over. De overgangen tussen stemmingen en stijlen zijn spectaculair. Wat is de drijfveer hierachter?

Is het misschien de vraag: 'How Can People Have No Feelings?', de grote ondervraging uit 'Hair' (Rado, Ragni, MacDermot). Een nummer als dit, dat constant dezelfde zin herhaalt en verdraait, lijkt op een 18e-eeuwse opera-aria; het vereist enorme focus om de dramatiek tot leven te wekken. En dat is precies wat we kregen. En oprechtheid. Je kunt niet ontsnappen aan fundamentele menselijke emoties in dit repertoire, want elke valsheid valt direct door de mand. En dat betekent ook alle sluiers laten vallen en alles — of in ieder geval een groot deel — laten zien aan het publiek. (Schok!) Het is 'Hair'! Sommige mensen zijn daar nogal gevoelig voor; ze zijn snel gechoqueerd. Dat is een cultureel dingetje. Als je een tijdje in een andere samenleving woont met andere normen (zeg... Duitsland?), ontdek je al snel dat dergelijke schroom niet overal geldt.

Maar dit is de VS, het land van de complexiteit. En ook de thuisbasis van Lin-Manuel Miranda. Karen zat midden in zijn meesterwerk 'In The Heights' vanaf het begin. Nadat ze indruk had gemaakt in de musical 'Brooklyn' (Seth: 'Ik vond het fantastisch') met een pittig en vibrato-rijk nummer, was ze de gedroomde kandidaat voor Vanessa, een rol die ze kreeg zonder dat er een zangauditie aan te pas kwam. Seth en Karen dwaalden af in een gesprek over hun gezamenlijke verleden, wat hen uiteindelijk dichter bij elkaar bracht. Maar terug naar Miranda: Vanessa’s vrolijke 'It Won't Be Long Now' schitterde, gevolgd door een discussie over bereik en techniek; een hoge D (zoals hier) is lastig, maar een hoge C... 'was vroeger hoog op Broadway, maar nu niet meer; het is nu net Bea Arthur'. Je begrijpt de humor, je snapt het punt.

En dan de kwestie van diversiteit. 'In The Heights' draait daar volledig om, en Karen vertelde over haar gemengde afkomst en of het theater haar en haar gemeenschap wel bereikt. 'Wanneer heb je voor het laatst een groep van 'ons' op het podium gezien, pratend over 'ons', op een positieve manier...?' vroeg ze. Eerlijk gezegd hebben de meeste gasten van Seth een behoorlijke strijd geleverd in hun leven; ze zijn de uitdaging aangegaan en hebben gewonnen. Dat is inspirerende kost. Maar dat maakt het werk niet minder zwaar. We kregen bijvoorbeeld een boeiende analyse van hoe Olivo de rol van Anita in 'West Side Story' aanpakte, waarbij Arthur Laurents er alles aan deed om haar zelfvertrouwen op te bouwen — vooral wat betreft de loodzware choreografieën — zodat de productie haar niet zou verliezen.

Seth Rudetsky

Maar terug in Manhattan zorgde een blessure ervoor dat ze haar rol in Miranda's doorbraakhit — en de rol waarvoor ze de Tony Award won — moest opgeven. Enorme pech. In een filosofische bui schakelden we daarom over naar de Gershwins' 'How Long Has This Been Going On?', waarbij we weer een andere vocale stijl hoorden uit de onmogelijk veelzijdige keel van La Olivo. Ze mocht zelfs een 'goede' auditie doen voor 'Sir Andrew' Lloyd Webber met de grote hit uit 'Evita', 'Don't Cry For Me, Argentina' (geschreven door zijn hoogheid jaren voordat hij in de adelstand werd verheven en nog samenwerkte met Sir Tim Rice). En dat was wéér een andere stem die we hoorden! Eindeloze inventiviteit.

Het draait erom de stem te laten versmelten met de rol: geen twee rollen zijn hetzelfde, dus geen twee stemmen die we in dit cabaret hoorden klonken hetzelfde. Stephen Schwartz' 'Stranger To The Rain' (uit 'Children of Eden') bewees dat overduidelijk. En dat gold ook voor het volgende nummer uit 'Moulin Rouge' ('Baby, You're A Firework', Katy Perry/Ester Dean). Wat ons direct bij de huidige situatie bracht: de lockdown en het leven thuis. Met moeder. En zo eindigden we met dochter Maddie (16 jaar) voor een slotduet uit 'Chess' (Andersson en Ulvaeus/Tim Rice), het prachtige 'I Know Him So Well'. Hoewel we haar nu een stuk beter kennen, kunnen we ons niet aan de indruk onttrekken dat er nog veel meer te ontdekken valt.

BEZOEK DE WEBSITE VAN DE SETH RUDETSKY CONCERT SERIES

Binnenkort - Judy Kuhn Lees onze recensie van Norm Lewis Lees onze recensie van Megan Hilty Lees onze recensie van Audra McDonald Lees onze recensie van Cheyenne Jackson Lees onze recensie van Liz Callaway Lees onze recensie van Stephanie J Bloch Lees onze recensie van Jeremy Jordan