RECENSIE: La Bohème, Trafalgar Studios ✭✭✭✭✭

Thomas Isherwood (Mark), Becca Marriott (Mimi) en Roger Paterson (Ralph) in La Bohème. La Bohème

Trafalgar Studios.

11 december 2017

5 Sterren

Boek Nu Het is kerstavond 2017 in de Londense wijk Dalston, en dit is Puccini, maar niet zoals de puristen het kennen. Adam Spreadbury-Mahers vindingrijke, prachtige bewerking van de opera is overgekomen van het Kings Head Theatre en stijgt naar net zulke grote hoogtes als de sopraannoten. Het geniale aan deze adaptatie is dat de personages echt en herkenbaar zijn, zonder dat de kracht van het origineel verloren gaat. Op het decor van Becky-Dee Trevenen voelt het alsof een klein gezelschap je huiskamer is binnengestapt om speciaal voor jou te zingen; ze zijn letterlijk aanraakbaar, blokkeren soms je zicht, maar zijn altijd meeslepend en vermakelijk.

Becca Marriott als Mimi in La Bohème. Foto: Scott Rylander

En wat een fantastisch kwartet aan zangers. Roger Patterson is een oprechte en breekbare Ralph, een typische gozer die probeert door te breken als toneelschrijver, gezegend met een stem die direct de aandacht opeist. Hij vormt een uitstekend duo met Thomas Isherwood als Mark; ze zingen over Facebook en foute kerstruien, maar nergens voelt het als een goedkoop trucje. Isherwood is een Bryn Terfel in de dop, met een weergaloze stem. Becca Marriott is een hartverscheurende Mimi; er is geen spoortje glamour te bekennen in haar afkickverschijnselen in de vierde acte. Het is aangrijpend, en toch komt de meest zuivere zang uit haar mond. Als Musetta stormt Honey Rouhani de zaal binnen, een en al privilege uitstralend terwijl ze het publiek commandeert opzij te gaan en haar jas en champagneglas vast te houden – ze geeft een compleet nieuwe betekenis aan de term 'Diva'. Ze bespeelt de zaal even moeiteloos als de toonladders, en wellicht genoot Colin op de eerste rij net iets té veel van haar optreden! De karakterisering is sowieso een sterk punt van deze productie: dit zijn vier jonge mensen zoals we die allemaal kennen, alleen kunnen zij toevallig prachtig zingen. De muzikanten, Panaretos Kryiatzidis op piano en William Rudge op cello, zijn uitmuntend en spelen met alle passie en fijngevoeligheid die je bij deze tijdloze partituur verwacht.

Honey Rouhani als Musetta in La Bohème. Foto: Scott Rylander

Operaliefhebbers zullen de zangkwaliteit waarderen, en voor wie nieuw is bij Puccini's meesterwerk is dit de perfecte kennismaking. Het is rauw en wonderschoon, 'social housing' ontmoet cultuur, smoezelig en subliem. Als je er ooit van hebt gedroomd om als arme kunstenaar op een zolderkamer te wonen, dan is dit de productie die je ervan overtuigt dat het een goed idee is. Niet te missen!

BOEK TICKETS VOOR LA BOHÈME