RECENSIE: Lady Windermere's Fan, Vaudeville Theatre ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Kathy Burke's hilarische herneming van Oscar Wilde's Lady Windermere's Fan

Jennifer Saunders als de Duchess of Berwick en Grace Molony als Lady Windermere. Foto: Marc Brenner Lady Windermere's Fan

Vaudeville Theatre

Vier sterren

Reserveer tickets

Met zoveel komisch talent achter de nieuwe Classic Spring-productie van Oscar Wilde's Lady Windermere's Fan is het geen verrassing dat het stuk vol zit met komische hoogstandjes, waaronder vele die de toneelschrijver zelf nooit had kunnen bevroeden. Maar regisseur Kathy Burke, een bekroond dramatisch actrice én komediester, weet naast de gevatte epigrammen ook de emotionele kern van het stuk te raken. Ze brengt de uitdagingen naar voren van vrouwen in een samenleving waarin je eigenwaarde wordt bepaald door je sociale reputatie.

Net als in A Woman of No Importance, de eerdere productie in de Wilde-reeks van Classic Spring, getuigt Lady Windermere's Fan van een diep begrip voor vrouwen die hun plek proberen te vinden in een door mannen gedomineerde wereld. De 21-jarige Lady Windermere ontwikkelt zich van een puriteinse onschuld naar iemand die beseft dat een zwart-witte moraal weinig nut heeft in de praktijk, terwijl de slinkse Mrs Erlynne op het toneel verschijnt om zich weer in de hogere kringen binnen te dringen, maar daarbij gevoelens ontwaakt waarvan ze het bestaan niet wist.

Zoals altijd zit er een vleugje Victoriaans melodrama in het plot, maar Wilde ondermijnt de simpele moraliteit van dat genre behendig met humor en een liberale toon van tolerantie en empathie. Grace Molony, in haar tweede professionele toneelrol sinds ze afstudeerde aan Lamda, schittert in de vaak wat kleurloze rol van Lady Windermere en bewijst daarmee een talent om in de gaten te houden. Samantha Spiro neerzet Mrs Erlynne met overtuigende charme en een hardheid die op ontroerende wijze smelt bij de schok van de gevoelens die ze lang had onderdrukt.

Kevin Bishop geeft een hilarische draai aan de jonge Lord Darlington; hij laat je de diepe kwelling van zijn verlangen naar Lady Windermere voelen, terwijl je tegelijkertijd moet lachen om zijn hartstochtelijke getrut en geposeer. Joshua James haalt het beste uit de stijve Lord Windermere, terwijl Joseph Marcell, David O'Reilly, Natasha Magigi en de rest van de topcast de lachmachine van Wilde goed gesmeerd houden – zelfs Matthew Darcy en Ami Metcalf als de vermakelijk nukkige bedienden.

Voor velen zal Jennifer Saunders de ster van de show zijn; ze is subliem als de bazige moeder en sociale scheidsrechter, de Duchess of Berwick. Met een zijdelingse blik of een perfect getimede gezichtsuitdrukking vindt ze comedy in bijna elke zin, en zelfs daarbuiten, onder de strakke regie van Burke. Omdat de Duchess in de tweede helft niet terugkeert, maakt ze een extra verschijning voor het doek tussen het derde en vierde bedrijf, in een soortgelijke stijl als Anne Reid's Lady Hunstanton in A Woman of No Importance. Ze brengt een komisch en uiterst grappig lied ten gehore, geschreven door Burke met componist en muzikaal leider Shane Cullinan, begeleid door castleden op cello, gitaar, accordeon en triangel. Geïnspireerd op de meezingers uit de music halls past dit perfect in een productie waarin de personages, in plaats van hun gedachten voor zichzelf te houden, de vierde wand doorbreken en het publiek rechtstreeks aanspreken over hun morele dilemma's. Dit alles draagt bij aan een meeslepende en zeer vermakelijke voorstelling, waarbij het enige minpuntje is dat het luidruchtige gelach soms de volgende zin overstemt.

Te zien tot en met 7 april 2018

BESTEL KAARTEN VOOR LADY WINDERMERE'S FAN