RECENSIE: Lear, Valley Of The Rocks, Lynton ✭✭✭✭✭

Millie Dunne verzet zich vurig tegen het uitdovende licht tijdens de uitvoering van Lear in Lynton's Valley Of The Rocks, gepresenteerd door Pleasure Dome Theatre Company.

Lear

Openluchttheater

Valley Of The Rocks, Lynton

5 sterren

Boek Nu King Lear is Shakespeare’s grootste toneelstuk, maar de plot kan lastig te volgen zijn, er valt weinig te lachen en het vraagt om totale overgave van de acteurs. Het was dan ook met de nodige schroom dat ik dinsdag naar de Valley of Rocks afreisde voor LEAR van Pleasure Dome Theatre Company. Ik had me geen zorgen hoeven maken; ik had me net zo onbezorgd kunnen voelen als de geiten die daar rustig door de varens dwalen. Na drie jaar en drie producties (Macbeth, The Importance of Being Earnest en Lorna Doone) weten regisseur Scott LeCrass en Pleasure Dome precies hoe ze een voorstelling tot leven moeten wekken in deze unieke en uitdagende omgeving.

De sleutel ligt in het tempo. Hierdoor wordt de productie nergens statisch en is er altijd wel iets – een theatraal gebaar, een krachtige beweging over het speelvlak of een messengevecht – om het publiek bij de les te houden. De verstaanbaarheid was geen enkel probleem, ondanks de open vlakte; de dictie bleef loepzuiver, zelfs in de tekstrijkere dialogen, met dank aan het natuurlijke amfitheater dat wordt gevormd door Ragged Jack en Castle Rock. Zelfs de klaaglijke kreten van de wulpen boven ons klonken met militaire precisie door.

De productie gooit alle verwachtingen over een traditionele Shakespeariaanse tragedie overboord. Het stuk speelt zich af in de verre toekomst en schept een dystopisch visioen waarin een matriarchaat de politieke macht uitoefent in een gedeconstrueerd, met afval bezaaid niemandsland. Er is dan ook flink geëxperimenteerd met de genderrollen van de cast. LEAR is een vrouw, vertolkt met alle kracht en gebroken majesteit die deze monsterrol vereist door Judith Rae. Als centrale figuur is Rae de enige acteur die geen dubbelrol speelt – en ze geniet zichtbaar van de focus die haar dit geeft. De afdaling in de waanzin is kunstig opgebouwd, van het bombastische gesnoef in de kaartscène, via de volledige mentale aftakeling tot de diepe wanhoop in de universeel catastrofale finale.

The Valley Of The Rocks, Lynton

Regan, Goneril en Cordelia worden gespeeld door mannen. Edmund en Edgar door vrouwen. Er wordt nauwelijks gepoogd om het andere geslacht na te bootsen, maar de kernidentiteiten van de personages blijven onverminderd sterk. De sfeer is androgeen, niet zozeer 'gender-bending'. Jaloezie, wrok, trots en arrogantie zijn immers universele menselijke trekken en horen niet bij één specifiek geslacht.

Ian Pink levert een indrukwekkende en genuanceerde prestatie als Cordelia, die weigert haar 'vader' te paaien met de kruiperige vleierij van 'haar' 'zussen', de uitstekende Tim Blore en Sam Tucker. En zo ontspant de tragedie zich. Voor een modern publiek kunnen sommige plotwendingen wat anachronistisch overkomen. Neem Edmund, met verve en brio gespeeld door de onstuitbare Helena Payne, die gebukt gaat onder zijn onwettigheid als 'bastaard'. Voor hedendaagse begrippen is zo'n situatie allesbehalve opmerkelijk. De fysieke Edgar van Kate Austen domineert het podium met overwicht en gratie. En de Gloucester van Neil Keats is oprecht ontroerend in de beruchte scène waarin zijn ogen worden uitgestoken, en tijdens zijn eenzame, blinde tocht naar Dover. Helena Northcote biedt als Kent een zeldzame en welkome dosis warmte en menselijkheid in dit gitzwarte landschap van menselijk falen.

De punk-kostuums van Isobel Pellow versterken de 'Shakespeare meets Mad Max'-stijl, en de apocalyptische decoraankleding van Tabitha Silvester Kilroy zet de toon voor een onbeschaamd onconventionele kijk op Shakespeare. De spookachtige, tribale muziek van Kimon Pallikaropoulos droeg bij aan de sfeer van disharmonie. Het lichtontwerp van Jai Morjaria maakte optimaal gebruik van de prachtige omgeving, hoewel geen enkel kunstlicht kan tippen aan de laatste gloed van een zonsondergang in de Valley of Rocks. Ondanks de meeslepende en waarlijk ontroerende prestatie van Judith Rae als de verwarde vorst, is het fantastische landschap van de Valley of Rocks de echte ster van de show.

Gezien de vluchtige aard van de Engelse zomer moet je niet te ver vooruit plannen. Als het weer er enigszins redelijk uitziet, pak dan je klapstoeltjes en een deken, stap in de auto en ga – kaarten zijn aan de 'deur' verkrijgbaar. Er zijn weinig ervaringen die kunnen tippen aan openluchttheater, en de uitdagende producties van Pleasure Dome in Lynton's Valley of Rocks zijn een unieke, prikkelende en uiterst vermakelijke toevoeging aan de zomerse cultuur in het westen.

T/m 18 augustus 2018

BOEK NU VOOR LEAR