RECENSIE: Love, Love, Love, Lyric Hammersmith Londen ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Love, Love, Love van Mike Bartlett, momenteel te zien in de Lyric Hammersmith in Londen onder regie van Rachel O'Riordan.

Love, Love, Love Lyric Theatre, Hammersmith,

11 maart 2020

5 Sterren

Boek Tickets

Wat een magistrale hit van West End-niveau! Rachel O'Riordans meesterlijke regie van Mike Bartletts scènes uit het leven van de middenklasse is een fraai, scherpzinnig, emotioneel gelaagd en moreel ambivalent portret van de natie. Rachel Stirling levert een fenomenale topprestatie die er in haar eentje waarschijnlijk al voor gaat zorgen dat tickets voor deze voorstelling binnen de kortste keren niet meer te krijgen zijn.

In essentie is dit een goed geconstrueerd toneelstuk in drie bedrijven, geheel volgens de beste Engelse traditie. Bartlett tilt deze beproefde vorm echter naar een nieuw niveau in zijn relaas over Sandra (Stirling) en Henry (Patrick Knowles), terwijl hij hen volgt door drie bepalende fasen van hun romance. In het eerste bedrijf, dat zich afspeelt in 1967, bloeit een eerste liefde op in een sjofel flatje tijdens een toevallige ontmoeting tussen de 19-jarige Sandra en de student-broer van haar date, de nukkige en nogal volks overkomende Kenneth (Nicholas Burns). Zij is een verfrissende wind uit de jaren zestig die hun krappe woonkamer binnenwaait, waar de heren elkaar vinnige, Pinter-achtige regels toewerpen. Omlijst door Joanna Scotchers fantastische, golvende tv-decor in de stijl van de jaren zestig, had dit zo een aflevering van 'Play For Today' kunnen zijn.

Vervolgens katapulteert het tweede bedrijf ons naar het keurige Thatcher-comfort van een pastelkleurige woonkamer in de voorsteden van Reading, waar twee luidruchtige scholieren, Jamie uit de vierde klas (een perfect gecaste Mike Noble) en de bovennatuurlijk mokkende Rose (een broeierige Isabella Laughland), ruzie maken en vitten. Henry is in naam de heer des huizes, maar de onbetwiste keizerin van het geheel is Sandra, indrukwekkend gekleed in een krachtig, wit broekpak met haar haar strak naar achteren. Dit is het moment waarop het stuk echt zijn eigenzinnige ritme vindt, met de focus op de tweeling-obsessies van de bourgeoisie: overspel en de kinderen. Scotcher plaatst dit alles binnen het kader van een jaren '90 televisiescherm.

Na de komische verwikkelingen uit het middendeel krijgt het laatste hoofdstuk een somberder en dramatischer karakter, wanneer een ander soort liefde de kop opsteekt: 'tough love'. Hiervoor wordt het podium breder en platter, naar de vorm van de alomtegenwoordige smartphone, want we bevinden ons nu in 2011. Hier lijkt de gapende kloof tussen de generaties onoverbrugbaarder dan ooit. Dit is ook het punt waarop het script het meest heftig switcht tussen uitbundige komedie en ellende, afgezet tegen de ijzige, lege en protserige holheid van de welgestelde gepensioneerden. Het bewijst dat Bartlett net zo bedreven is in mysterie en suspense.

Met een dreunende soundtrack van Simon Slater en een stijlvol lichtplan van Paul Keogan, schreeuwt deze gehele productie uit dat O'Riordan de Lyric Hammersmith naar een nog hoger niveau tilt dan voorheen. Een absolute aanrader!

Foto's: Helen Maybanks