RECENSIE: Maria Friedman, Live at Zedel ✭✭✭✭✭

Maria Friedman

Live At Zedel

Dinsdag 2 mei 2017

5 Sterren

Boek Nu

Na dit concert loop je niet zomaar de zaal uit; je zweeft weg op een golf van euforie. Aan het slot van dit eerste deel van een indrukwekkende residentie van drieu00ebnhalve week in de intieme Crazy Coqs cabaretbar van Cafu00e9 Zedel, had de grande dame van de Britse zingende actrices haar publiek meegevoerd, ver weg van de alledaagse beslommeringen naar de droomwereld van de ziel. Maria Friedman is dit gewend in Gallagheru2019s in New York, waar ze met verve reeksen van zes weken speelt. James Albrecht, de artistiek directeur van Crazy Coqs, heeft deze vernieuwing op dit Londense adres dan ook in zeer vertrouwde handen gelegd.

Als eerste op het podium verscheen echter pianist en arrangeur Jason Carr, een vaste samenwerkingspartner van Friedman. Zijn bruisende ouverture zette direct de toon voor een avond vol Bernstein en Sondheim. We begonnen met een vernuftige New Yorkse mash-up van u2018What More Do I Need?u2019 en u2018Love Me, Love My Townu2019. Die laatste gaat weliswaar niet over NYC, maar paste in deze context perfect bij de realiteit van het leven in Manhattan. De insteek van de avond was immers om te laten zien hoe de werken van Lenny en Steve doordrenkt zijn van liefde voor de culturele hoofdstad van de VS.

Wat ongedwongen interactie met de zaal en gevat gebabbel over de vleugel heen zorgde voor een ontspannen sfeer in de volle ruimte, waarna Friedman overging op een van haar specialiteiten: weemoedige overpeinzing. Haar stembeheersing in u2018Lonely Townu2019 was verrukkelijk, zonder enige overdreven sentimentaliteit. Het was bovendien een mooie (en ongetwijfeld toevallige) reclame voor de komende productie van u2018On The Townu2019 in het Open Air Theatre in Regentu2019s Park. Maar deze rasartiest liet het daar niet bij: we kregen een bijzondere mix met u2018Another Hundred Peopleu2019 uit u2018Companyu2019, waarbij haar krachtige lyriek werd afgezet tegen een messcherp sociaal panorama, wat beide klassiekers van nieuwe energie voorzag.

Momenteel regisseert Friedman ook u2018Stepping Outu2019 in West End en opent binnenkort de nieuwe musical u2018Dustyu2019 (geschreven door Jonathan Harvey). Ze staat bekend om haar sublieme masterclasses en haar passie voor het vertellen van verhalen via zang en dialoog. Zelfs bij een eenvoudig u2018lijstjes-liedu2019 als u2018A Hundred Ways To Lose A Manu2019 (uit u2018Wonderful Townu2019) zit er meer achter dan je op het eerste gezicht zou denken. En wie anders kan u2018Iu2019m A Little Bit In Loveu2019 uit diezelfde show koppelen aan u2018In Buddyu2019s Eyesu2019 uit het totaal andere u2018Folliesu2019 (dat dit najaar een langverwachte revival krijgt in het National Theatre)? Of ze laten samensmelten met u2018I Have A Loveu2019 uit u2018West Side Storyu2019? Friedman loopt altijd voorop en daagt ons uit om zelf na te blijven denken.

Haar vakmanschap dwingt diep respect af. Nadat ze op ontwapenende wijze wees op de technische valstrikken van u2018Getting Married Todayu2019 (wederom uit u2018Companyu2019), zette ze een fabelachtig vlekkeloze vertolking neer van de bruid met koudwatervrees (inclusief sluier) u2013 hartelijk bijgestaan door Carr als bruidegom. Dit leverde luid gejuich op vanuit de zaal. Vervolgens verraste ze ons door u2018Being Aliveu2019 heel intiem en breekbaar te brengen, als een klein kamermuziekstuk, heel anders dan de grootse wijze waarop het meestal wordt uitgevoerd. Terwijl ze het publiek volledig in haar macht had, kregen we Bernsteins u2018So Prettyu2019 te horen, een scherp maar breekbaar protestlied tegen de Vietnamoorlog dat helaas nog steeds actueel aanvoelt.

Daarna kregen we even adempauze met het prachtige u2018Take Care Of This Houseu2019, een nummer dat hier beroemd werd door die andere grote Britse actrice, Patricia Routledge. Dat leidde naar het wijze u2018Children Will Listenu2019, voordat de humor weer de kop opstak met u2018And I Can Cooku2019. Terwijl de zaal nog lachte, gleed Jason Carr ongemerkt over in de sublieme inleiding van een van Friedmanu2019s grootste glansnummers, u2018Losing My Mindu2019. Het werd ter plekke opnieuw uitgevonden, waarbij elke lettergreep en elke harmonische wending werd voorzien van diepgang en nuance. Dat werd gevolgd door een schitterend u2018Send In The Clownsu2019, vol volwassen besef van de teleurstellingen in het leven.

Tot slot kregen we, zoals beloofd, een indrukwekkende versie van u2018Somewhereu2019. Carr begon met een lichte, bijna zorgeloze begeleiding, waarna de zangeres het geleidelijk opbouwde naar een climax met de vocale kracht van een Streisand in een uitverkocht stadion. Dat leverde de eerste staande ovatie van de avond op. Om het helemaal af te maken, kwamen er meer rekwisieten tevoorschijn u2013 een leren pet, een politiepet, een rechterspruik en een psychoanalytische bril u2013 voor een razendsnelle versie van u2018Officer Krupkeu2019, inclusief massale participatie van het publiek. Dit zorgde voor staande ovatie nummer twee. En dat was nog niet alles: als uitsmijter kregen we nu00f3g een prachtig nummer uit u2018On The Townu2019: u2018Weu2019ll Catch Up Some Other Timeu2019. We hopen het van harte, Miss Friedman en Mr. Carr.

Tot 20 mei 2017

BOEK TICKETS VOOR MARIA FRIEDMAN - LIVE AT ZEDEL