RECENSIE: Merit, Finborough Theatre ✭✭✭

Ellie Turner en Karen Ascoe in Merit. Foto: Robert Workman Merit

Finborough Theatre

3 maart 2016

3 sterren

Koop tickets

In Merit in het Finborough Theatre onderzoekt Alexandra Wood de ontrafelende relatie tussen een moeder en dochter ten tijde van de financiële crisis in Spanje in 2013. Dit vlot geschreven stuk voor twee acteurs confronteert het publiek met de moraal achter ambitie, de aard van altruïsme en de vraag hoe succes onze verantwoordelijkheden tegenover familie en vrienden beïnvloedt.

Het traverse-podium is voor begrippen van het Finborough aangenaam open en ruimtelijk, met eenvoudige met gaas beklede frames die de muren aan weerszijden van het toneel suggereren. Deze zijn smaakvol uitgelicht in spookachtig blauw en oranje door het scherpe oog van Rob Mills. De Spaanse gitaarklanken van Max Pappenheim versmelten met een indringende soundscape die de rust verstoort zodra de twee acteurs de ruimte betreden. Als stierenvechters cirkelen ze om elkaar heen voordat ze hun posities in het donker innemen, klaar voor het naderende conflict. Helaas maken de daaropvolgende 75 minuten deze indrukwekkende start niet helemaal waar; het drama ontstijgt dit niveau van intensiteit nergens echt.

Dit stuk is uitvoerig ontwikkeld in Theatre Royal Plymouth en bij het briljante Forge, maar onderweg lijkt er iets verloren te zijn gegaan. De relatie tussen Sophia en haar moeder oogt vanaf het begin kil en onherstelbaar, en in het verloop van het stuk gebeurt er niets dat suggereert dat ze de band echt willen of kunnen redden. Hun lichaamstaal is gesloten en tegelijkertijd confronterend, gedreven door een nerveuze energie, waarbij ze elkaar geen enkele keer aanraken. Er zitten een paar mooie motieven in de trage scènewissels, waarbij Sophia de handelingen van haar moeder op een verhoging spiegelt – een verwijzing naar haar nieuwe status en hoogdravende zelfbeeld.

De recentelijk verslechterde verstandhouding tussen moeder en dochter komt voort uit het feit dat Sophia haar droombaan heeft bemachtigd in een meedogenloze markt, terwijl haar moeder haar keuzes moreel verwerpelijk vindt. Dat is een fascinerend uitgangspunt voor een toneelstuk, maar persoonlijk had ik de focus liever gezien op de details van hun fragiele band in plaats van op het er nogal geforceerd bijgehaalde moordcomplot rond Sophia’s idool, haar baas Antonio. Voor een stuk dat zich veelbelovend richt op twee vrouwen, wordt namelijk alles gekleurd door deze fantoom-bankier. Ondanks dat het een blik werpt op de moderne vrouw in een steeds vijandigere werkomgeving, lijken beide personages teleurstellend genoeg nog steeds te worden gedefinieerd door hun relatie met een machtige man.

Er zijn zeker mooie momenten waarbij Karen Ascoe als Patricia haar masker laat vallen en we onder de ruzies door een glimp van haar wanhoop opvangen. Ook Ellie Turner brengt de nodige lichtheid in zelfs de meest brute gesprekken tussen moeder en dochter. Desondanks maakte Merit de overduidelijke potentie voor mij als geheel niet waar.

Merit is tot en met 29 maart 2016 te zien in het Finborough Theatre